ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ

29.12.09 / / σχόλια (8)

στη δουλειά, σε μια τυχαία συνάντηση στο μετρό του φιξ ή σε μια συνέλευση μαύρων, ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο. και πάντα η ίδια ιστορία: κάποιος/α το σηκώνει και κόβει πέρα. απομακρύνεται απ' τη παρέα. διάολε, πες μου το μυστικό σου, τί είναι αυτό που κρύβεις. με ποιόν μιλάς, πόσα χρωστάς; μπορώ να βοηθήσω αν θες, μη φεύγεις. στάσου δίπλα μου και μίλα. δε λέω, γλυκό και ανεκτίμητο το μαργαριτάρι της απομόνωσης αλλά δε βλέπεις το χώμα; δε χορταίνει να ρουφά το κέλυφός μας. κι ο χρόνος τρέχει αδιάκοπος. να μην ξοδεύεσαι λοιπόν. στάσου δίπλα μου και μίλα. δεν υπάρχουν μυστικά στους μελλοθάνατους. μέχρι και το παρόν έχει αργήσει. τα τείχη που ορθώνεις σε μικραίνουνε. τρώνε τα σωθικά και δε με ξεγελάς, το δρόμο σου τον έχεις χάσει κι ο προσωπικός χώρος του καθενός, δε το βλέπεις; ρεζιλεύει τους περιπλανώμενους. μη λακίζεις, έχουμε αφήσει μια συζήτηση στη μέση. θυμάσαι; γαμώτο, μη με παρατάς, η ιδιωτική ζωή μας είναι το μασκάρεμα του δειλιάσματος, η στρεψοδικία των αναστολών μας. ποιός μας φίμωσε και τί μας απωθεί τη μοίρα. πάψε τις μυστικοπάθειες, εδώ και τώρα, πέτα το τηλέφωνο και πες μου τα απόρρητά σου. όχι ότι τα θέλω αλλά νά, δος μου την ευκαιρία να ξεράσω τα δικά μου.

¤

Ετικέτες

η ουρα και η αχλαδα

27.12.09 / / σχόλια (20)

για κάνε σούμα: πόσες επισκέψεις έχεις σήμερα; 72; εντάξει, θα μπορούσες και καλύτερα αλλά σίγουρα, πρέπει να γίνεις πιο κοινωνικός, πρέπει να μιλάς περισσότερο, να αφήνεις σχόλια εδώ και κει αν θέλεις κι άλλους επισκέπτες. παράτησέ τα όλα, πάψε να σπαταλιέσαι και πήγαινε να γράψεις αμέσως. είναι καιρός να κάνεις μια καινούρια ανάρτηση, οι αναγνώστες είναι ανυπόμονοι κι αμείλικτοι. εντυπωσίασέ τους. το ηλεκτρονικό μηχανάκι της agb μετράει την επιτυχία σου κάθε στιγμή. κάτσε να δω, τόση ώρα που μιλάω μπορεί να έχουν μπει κανα δυο ακόμη. δε χορταίνεις τη πελατεία. θες να ξεπουλήσεις, εναλλακτικά πάντα, και βγάζεις την αναρχία σε πίξελ για αρχάριους, για μελαγχολικούς, για μηδενιστές, για γκαζάκιδες, για τραβεστί και για κουλτουριάρηδες. μαλάκα μου, είσαι ένας νάρκισσος, ένας θεατρώνης για μαμόθρεφτα με adsl. γλείφεις λίγο εσύ - γλείφουν λίγο αυτοί κι η μέρα περνάει, βγαίνει η μαστούρα της αποθέωσης. μαλάκα μου γράφεις και ποιηματάκια μού είπανε. ποιός φαντάζεσαι πως είσαι; κάτσε να δω, μπηκε κανείς στο blog τόση ώρα που γράφω; κανείς, κακιά στιγμή. σε λίγο θα σκάσουνε ορδές, θα αρχίσουνε να πέφτουνε βροχή τα σχόλια κι εσύ θα πέσεις στο κρεβάτι ξανά σα νικητής στο βατερλώ των ιστολογίων. λοιπόν γαμημένε blogger, να ξέρεις πως είσαι ένας υπαλληλάκος καταδικασμένος να μετράει τις μονάδες του μετρητή του, άχρηστος και ξοδεμένος σαν τα ρολόγια της ΔΕΗ, κι αν σταματήσουν να γυρνάνε θα τρέμεις από το black out. τι κιλοβάτ τι κιλομπάιτ, γι' αυτό πέθανε μετά χαράς, εσύ και το μαγαζάκι σου μα κυρίως το ειδικό και μορφωμένο target group σου.

σαμσών ρ. / 27δεκ.
parking στο 185 km
(κάθε bmw και μια καλοχτενισμένη ξανθιά για συνοδηγός)

Ετικέτες

ΜΟΥΣΤΑΡΔΙ

22.12.09 / / σχόλια (32)

Oχτώ μέρες πριν χαθεί το έτος 2009, με όλη την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει το μουσταρδί χρώμα μου, οφείλω να σας αποκαλύψω κάτι που συνέβη κατά τη διάρκεια του χρόνου αυτού, αφού όμως πρώτα ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη από όλους τους σχολιαστές που είδαν κάποια από τα σχόλια τους να πετσοκόβονται αναίτια και άκομψα για χάρη τού γεγονότος στο οποίο θα αναφερθώ: και εξηγούμαι.

Το πορτατίφ γεννήθηκε με ένα γνήσιο αγγλικό μουσταρδί χρώμα στο ηλεκτρονικό δέρμα του και για τη συνέχεια δεν έχει κανέναν λόγο να μην πορευτεί με αυτό. Όμως το χρώμα αυτό δεν ήταν πάγιο και σταθερό καθόλη τη διάρκεια της ζωής τού ιστολογίου. Με ακρίβεια περιοδικής αλλαγής το πενταήμερο*, ο τόνος της απόχρωσης, από ένα σημείο και μετά, μειωνόταν ανεπαίσθητα στο blog, τόσο ανεπαίσθητα που μετά βίας γινόταν διακριτός ο τόνος αυτός, ακόμα και στα δικά μου μάτια. Με το πέρας των ημερών, τόνο το τόνο, το χρώμα του ιστολογίου άλλαζε ριζικά, ξάσπριζε σταδιακά κι αρμονικά, ώσπου έφτασε στο σημείο το background του, στις 3 Οκτώμβρη να είναι εξολοκλήρου λευκωπό. Από το σημείο αυτό και ύστερα η πορεία που ακολουθήθηκε ήταν η αντίθετη με σκοπό την επαναφορά στο αρχικό μουσταρδί μοτίβο. Οι αναγνώστες με επισκεψιμότητα καθημερινή ή και συχνή δεν είχαν την δυνατότητα να αντιληφθούν τη χρωματική αυτή πρόοδο, κάποιοι άλλοι με αραιές ή μηνιαίες επισκέψεις, όπως φάνηκε, την είχαν, αφού συχνά άφηναν άθελα τους 'υποννοούμενα' (συνολικά όχι πάνω απο 8) που έσπευδα να τα σβήσω για την ευώδοση του πειράματος.

Θεωρώ το ερασιτεχνικό πείραμα επιτυχή και την τελική έκβασή του χρήσιμη όχι τόσο για την εξαγωγή σπουδαίων συμπερασμάτων, τα οποία και θα παραθέσω σε επόμενη ανάρτηση, όσο για την επιβεβαίωση πως η αντιληπτική ικανότητα του ανθρώπινου νου πάσχει ωσάν καταραμένος για πάντα να μη βλέπει αυτό που δε μπορεί να δει. Και ξέρετε κάτι;

Καλωσορίσατε στο ανελέγξιμο.

*εκτός από τους καλοκαιρινούς μήνες, όπου ο περιοδικός χρόνος των τονικών αλλαγών επιμηκύνθηκε σημαντικά.

Ετικέτες

Ο ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΣ ΒΟΥΔΑΣ

20.12.09 / / σχόλια (20)

Αφιερωμένη στο Φρίντριχ

Έχω ανάγκη να κάνω μια ανάρτηση βουτηγμένη στα λασπόνερα της κανονικότητας. Άλλωστε πρέπει να ήμουνα εννιά χρονών στ' αλήθεια. Η ατμόσφαιρα μοιάζει γιορτινή, έχουμε έρθει με τους γονείς μου στο χωριό και θυμάμαι να βρισκόμαστε σε ένα υπαίθριο γλέντι. Ο κόσμος πάει κι έρχεται, το λαμέ είναι στη μόδα, ένας τοπικός παράγοντας παίρνει το λόγο από το μικρόφωνο διακόπτοντας τη μουσική για να προαναγγείλει την έναρξη της λαχειοφόρου αγοράς. Εντωμεταξύ, η απόχρωση της ώχρας επικρατεί στο χώρο λες κι ενδιέφερε κανέναν.
- Διάλεξε αγόρι μου δύο χαρτάκια, θυμάμαι να λέει η μάνα μου. Σηκώθηκα όρθιος και με σπουδαιότητα μεγάλου άνδρα τράβηξα με δύναμη δύο λαχνούς, τους οποίους έβαλα αμέσως στη τσέπη μου, όσο πιο βαθιά μπορούσα. Η ώρα περνούσε, βαριόμουν, κι ύστερα θυμάμαι να τρέχω γύρω από έναν πλάτανο παρέα με ένα κορίτσι, σύντομα μαζεύονται κι άλλα παιδιά ώσπου ακούω απ' το μικρόφωνο: Ήρθε η ώρα της κλήρωσης!
- Σ' έπιασα!, μου φωνάζει το κορίτσι, αλλά δεν έδωσα σημασία. Έστεκα τώρα ακίνητος με τα μαγικά χαρτάκια στο χέρι, σίγουρος πως θα φύγω από το πανηγύρι αγκαλιά με το μεγάλο δώρο.

- Τρίτος νικητής ο αριθμός 293, ακούστηκε, ενώ τα πόδια μου άρχισαν να παγώνουν. Δε μπορεί τα μαθηματικά μου να κάνουν λάθος. Θεούλη μου, δύο-εννιά-τρία, είχα το λαχνό στα χέρια μου.

- Ο αριθμός 293 κερδίζει μια μασταροβύζα, συνέχισε ο εκφωνητής σε έντονο ύφος κι εγώ άρχισα να τρέχω προς το τραπέζι των γονιών μου ελπίζοντας πως η μασταροβύζα είναι ένα μεγάλο τηλεκατευθυνόμενο τρενάκι. Αμέσως μου εξήγησαν πως τελικά επρόκειτο για ένα πρόβατο, την εκλεκτή προβατίνα του βοσκού. Η μάνα μου έξαλλη να μη το θέλει, ο πατέρας μου να ξεκαρδίζετε με την ιδέα να έχουμε ένα πρόβατο στο κήπο παρέα με το σκύλο, κι εγώ να κρατώ απογοητευμένος με τις παλάμες μου τα μάγουλά μου. Την επόμενη μέρα αναχωρήσαμε χαιρετώντας τους συγγενείς, έχοντας τη προβατίνα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου. Το μαρτύριο αρχίζει.


Σε όλη τη διαδρομή το ζωντανό ήταν ιδιαίτερα ήσυχο, κάτι που με προβλημάτιζε. Φτάνοντας σπίτι έτρεξα στο πορτ μπαγκάζ και καθώς το άνοιξα διαπιστώσα πως η προβατίνα δεν είχε πάθει ασφυξία. Έβγαλε μόνο ένα βέλασμα ανακούφισης καθώς με είδε και νομίζω πως της χαμογέλασα. Οι πρώτες μέρες στο κήπο του σπιτιού ήταν αναγνωριστικές. Ο βέλγικος λύκος δεν είχε διαθέσεις απειλητικές, γύρναγε συνεχώς γύρω από το μαλλιαρό πρόβατο, το έσπρωχνε με τη μουσούδα του, το μύριζε από όλες τις μπάντες. Νομίζω πως το είχε συμπαθήσει. Λίγες μέρες αργότερα ήμουν πεπεισμένος πως είχαν γίνει άσπονδοι φίλοι. Γάβγιζε ο σκύλος, βέλαζε το πρόβατο. Καβάλα ο σκύλος, καβάλα το πρόβατο. Αχώριστη ζωή. Ο λύκος είχε γαληνέψει και οι γείτονες συχνά μου έλεγαν πως ο σκύλος τα βράδια γάβγιζε σαν αρνί αλλά δεν έδινα σημασία. Το μόνο που ήθελα ήταν να σχολάω και να πηγαίνω για παιχνίδι με τα τετράποδα. Θυμάμαι ένα πρωινό Κυριακής που ξύπνησα και ο κήπος ήταν αδειανός, η πόρτα της αυλής μισόκλειστη. Όπως φαίνεται το είχαν σκάσει αποβραδίς. Ευτυχώς, ύστερα από αρκετές ώρες αναζήτησης εντοπίστηκαν στο κοντινό βουνό να κυνηγιούνται περιχαρείς κι ευτυχισμένοι σε ένα χορταριασμένο τοπίο. Από τότε άρχισα να τα βγάζω και βόλτα πότε-πότε. Όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι το πρωινό του Πάσχα.


Το πρόβατο σφάχτηκε ξημερώματα σκούζοντας. Ο κρεοπώλης έκανε τη δουλειά στα μουλωχτά, μπροστά στα έντρομα μάτια του σκυλιού που είχε δεθεί για τη περίσταση. Σόκ. Το βράδυ έγινε γλέντι με το κρέας του και οι γονείς μου είχαν την εκπληκτική ιδέα να πάνε τα κόκκαλα στο σκύλο. Φυσικά ούτε που τα άγγιξε. Έχεις δει σκυλί να χάνει τα φύλλα του; Από την ώρα της σφαγής ο βέλγικος λύκος μαράζωσε. Του πήγαινα νερό, του έβαζα φαγητό, αυτός δε σήκωνε ούτε τα μάτια. Αρνήθηκε να ζήσει, παραιτήθηκε από τις επιθυμίες του, ολοκληρωτικά. Επί μία βδομάδα, ορκίζομαι, πως βρισκότανε σε παγωμένη κουλουριαστή θέση, και σε αυτή ακριβώς τη θέση πέθανε από ένα αλλόκοτο πείσμα θανάτου. Οι γιατροί μιλούσαν για αδιάγνωστο αίτιο και μαλακίες. Οι γονείς μου περίλυποι, εγώ πεισιθανάτιος και σίγουρος πια πως μεγαλώνω σε μια κοινωνία για πάντα τρομαγμένη όσο θα συνεχίζει να ζει έξω από τον μάρσιπό της.


Κι αυτή ήταν η βουκολική μου ιστορία αν και ένα πράγμα με στεναχωρεί, τώρα, περισσότερο από τα άλλα: πως δε θυμάμαι το όνομα του σκύλου μου, ίσως εσκεμμένα αρνούμαι να το θυμηθώ διότι θα προτιμούσα να τον φώναζα Βούδα, μακάρι τότε να τον φώναζα Βούδα.


Ετικέτες

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

19.12.09 / / σχόλια (5)

Αυτό το καλοκαίρι έτυχαν πολλά και παράξενα συμβάντα. Οι καλαμποκιές πήραν τεράστιο ύψος και οι αγρότες αδυνατούσαν να φτάσουν και να μαζέψουν τις ρόκες. Σε μια γυναίκα στη Βολιβία φύτρωσαν φακές ανάμεσα στις τρίχες του κεφαλιού της κι απέκτησε ένα παράξενο δίχρωμο λοφίο από πράσινα φύτρα και μαύρα μαλλιά. Πουλιά σε κλουβιά στη Σαρδηνία προειδοποιούσαν για την έκρηξη του ηφαιστείου κρώζοντας αντιπαθητικά. Στη Βαρκελώνη το θερμόμετρο έδειξε 48 βαθμούς Κελσίου και στην Αγγλία εξαιτίας της ζέστης χάλασε ο μηχανισμός της γέφυρας του Λονδίνου. Νέφη αφρικανικής άμμου γέμισαν τις πεδιάδες και τα Χάιλαντς της Σκοτίας και αρκετοί άνθρωποι πνίγηκαν στην παραλία του Μπράιτον. Στη Νέα Υόρκη αρκετοί προσπάθησαν ν' αυτοκτονήσουν τρώγοντας χώμα απ' τις γλάστρες των φυτών εσωτερικού χώρου. Στη Βομβάη δεκάδες χιλιάδες ανήσυχων πολιτών έκαναν ένα τεράστιο γλέντι για να δείξουν ότι δε φοβούνται τις φήμες για ένα μεγάλο σεισμό που θα φέρει η πανσέληνος. Στη Θεσσαλία αγρότισσες είδαν λελέκια να πετούν χαμηλά στον ορίζοντα κρατώντας στα ράμφη τους μαύρες μακριές κάλτσες. Σταυροκοπήθηκαν και φώναξαν ότι αυτό είναι κακό σημάδι. Εκτός από τους λίγους θαμώνες του τοπικού καφενείου, κανείς άλλος δεν έδωσε σημασία.
Εμείς ήμασταν πολύ μακριά από το θεσαλλικό κάμπο, αλλά και πιο κοντά να βρισκόμασταν, πάλι δε θα πιστεύαμε. Είμαστε παιδιά της πόλης.


Οι πρώτες λέξεις από το μυθιστόρημα 'Τυφλόμυγα' της Ευγενίας Φακίνου

Ετικέτες

ΚΛΕΙΣΤΗ ΣΤΡΟΦΗ

16.12.09 / / σχόλια (45)

α.γνωρίζω μια τύπισσα που ξήλωσε τη κεραμιδένια στέγη του σπιτιού της για να την αντικαταστήσει με τσίγκο, ήθελε λέει να ακούει καλύτερα τον ήχο της βροχής.
β.γνωρίζω μια τύπισσα που πήγαινε και έπαιρνε μέτρα από τα αγάλματα της πόλης, έπλεκε το μαλλί κι ύστερα επέστρεφε και τα ντυνε.
γ.γνωρίζω ένα ζευγάρι που συνεργάζεται στην οδήγηση. ο άντρας αμπραγιάζ και φρένο, η γυναίκα γκάζι και ταχύτητες.
δ.γνωρίζω μια τύπισσα με σημάδια από κοψίματα στις φλέβες, πρώην ηρωινομανή, προσφάτως γιόγκι,
και τους βαρέθηκα όλους. είναι καιρός να μιλήσουμε για ανθρώπους που δουλεύουνε στα σκοτεινά εργοστάσια της ΒΙ. ΠΕ. Λαμίας.

Ετικέτες

TO MΩΣΑΪΚΟ ΤΟΥ ΡΕΣΑΛΤΟ

14.12.09 / / σχόλια (13)

Aπ' τη πλευρά του συμμετέχοντα
Η κάμερα είναι φτιαγμένη, έτσι ώστε, όσο και να το επιθυμεί να μη μπορεί εκ της συστάσεώς της να αναπαράξει τη πραγματικότητα, εκτός κι αν τη δημιουργήσει εκ του μηδενός, αλλά τότε μιλάμε για κινηματογράφο. Βλέποντας το βράδυ του αλησμόνητου Σαββάτου το μωσαϊκό του Ρεσάλτο στη τηλεόραση συνειδητοποιείς πως, πολύ απλά, αυτό δεν είναι το μωσαϊκό του Ρεσάλτο, όσο κι αν το χρώμα, το σχήμα και το μέγεθος ταίριαζαν με το πραγματικό. Το δάπεδο, εκείνη τη στιγμή, ήταν διαχειρίσιμο από τις προθέσεις της κυριαρχίας, υπάκουγε στις εντολές του διαχειριστή του καθεστώτος, βρισκότανε υπό την εποπτεία των κατασταλτικών δυνάμεων και των συμβολισμών του. Είτε το γνώριζαν, είτε όχι, οι μηχανισμοί δεν αποτύπωναν το δάπεδο -το αξιοποιούσαν. Δείχνοντάς το και μόνο, δε το κατέγραφαν στην οθόνη -το χρησιμοποιούσαν προπαγανδιστικά. Το λεηλατούσαν καθώς το πατούσε ο εχθρός κι αυτός το μεταμόρφωνε σε έδαφος μολυσμένο, άρρωστο σαν το καρκίνο του Πρετεντέρη. Όποιος έχει βρεθεί έστω και μια φορά στο στέκι γνώριζε καλά πως η εικόνα που πέρναγε στους δέκτες, λόγω του αρνητικού φορτίου του πομπού, δεν ήταν παρά αλλοιωμένα ενδεχόμενα, νοθευμένα στιγμιότυπα της τεχνολογίας.

Απ' τη πλευρά του τηλεθεατή
Φυσικά, οι μηχανισμοί του τρόμου προχώρησαν και παρακάτω. Η απόσπαση επιμέρους στοιχείων από το όλον και η τελική προβολή τους αυτόνομα ουδεμία σχέση έχει με το σύνολο του χώρου. Ολοφάνερα, ο τρόπος προβολής τους θύμιζε διαισθητικά εντοπισμό γιάφκας. Παγωμένες φωτογραφίες, αντικείμενα in situ, τη στιγμή που κάποια άλλα, από τα οποία απουσίαζε η φωτογένεια του τρόμου είχαν σχηματίσει τεχνητό σωρό ελαφρώς ατημέλητο μα με ακρίβεια συμπύκνωσης. Και βέβαια το χέρι του φωτογράφου μόνιμα βρισκόμενο σε σταθερή 'τρομοκρατική' απόσταση ασφαλείας από το αντικείμενο. Το τρομακτικότερο όλων: απ' το κύριο δωμάτιο έλειπαν οι επιβλητικοί πάγκοι, τα τραπέζια, τα έντυπα, οι αφίσες και κάθε τι που μπορούσε να προκαλέσει την αναγωγή πως στο συγκεκριμένο χώρο υπήρχαν άνθρωποι που συνομιλούν, που διαβάζουν, που ακούν. Δε θα ήταν ορθό να δειχτεί κάτι τέτοιο. Ένα μεγάλο μπράβο! στον φωτογράφο της ΓΑΔΑ. Άξιος ο μισθός σου ρουφιάνε.

ΥΓ1: Μαθαίνω πως για να πιάσεις θέση στο στέκι πρέπει να πας πλέον μισή ώρα πριν τη συνέλευση. Αυτό θα πει κράτος που προκαλεί το τρόμο ή μήπως ένα κράτος που έγινε ΡΕΖΙΛΙ;

ΥΓ2: Και έπεται και συνέχειΑ!

Ετικέτες

META-ΟΡΙΣΜΟΙ #1

11.12.09 / / σχόλια (11)

αγορά: τόπος που συχνάζουνε δυστυχισμένοι
αγάπη: το τερατούργημα της Πολυδούρη: μ' αγαπάς, ρώτησε ο Φρανκεστάιν
αγκίστρι: εξάρτημα ανθρώπων με αποτυχημένο γάμο
αίμα: η λεπτή κόκκινη κουκίδα του αριστερού ματιού στο 18ο self-portrait του Βαν Γκονγκ: Πόλαιμος
άνθρωπος: ένα προϊόν ανωμαλίας ή σπουδαιότητας που ξέρει να γράφει
άμμος: μια λεπτή κρούστα πορνογραφίας
αρρώστια: μια αιτία μετάνοιας ή πίστης στο θεό
άρωμα: η λογοτεχνία στη μύτη
αυγή: η στιγμή που ο Αντονιόνι αρχίζει γύρισμα
αυλή: ένας βολικός τόπος να δικαιολογείς το κλάμα σου (βλ. αυλός)
αυλός: όργανο για την πρόκληση δακρύων
αύρα: περίμετρος της ηδονής
αχινός: μήτρα πόνου: αγκαθιέρα της θάλασσας

Ετικέτες

ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ

7.12.09 / / σχόλια (16)

Από τη Λαμία πορεία στη Λάρισα. Φρικαρισμένος τ’ αμάξι για Αθήνα να προλάβω. Δε μπορεί το ρεσάλτο να φορτωθεί έναν ολόκληρο Δεκέμβρη ρε αλήτες. Το μίσος μεγαλώνει, πόσο πια. Νεύρα, τσιγάρα, διόδια. Κανείς δεν απαντά στο τηλέφωνο. Ποιό άρρωστο μυαλό γιαφκοποίησε τις ζωές μας; Δεν έχει προηγούμενο το ψέμα. Τους έχουν πιάσει όλους. Οι φίλοι μου αιχμάλωτοι, κάποιος μου κάνει πλάκα. Πατημένος για δικαστήρια Πειραιά. Μπαίνω στην Αθήνα με βροχή. Μάλλον θα τους προλάβω. Λιμάνι, κόσμος πολύς και περικυκλωμένος. Μαθαίνω τα νέα από γνωστούς, ξαφνιάστηκαν που μ’ είδαν. Θα το πληρώσουν ακριβά μου λένε. Αναμονή, έχθρα, αναμονή. Γονείς, τρεχάμενοι, πολιτικοί, πάνε κι έρχονται. Ψηλά το κεφάλι λένε στη μητέρα του γ. Πηγαδάκια νομικά, ίσως αυτό ίσως εκείνο. Για τολμήστε ρε καριόληδες. Σε λίγο κατεβαίνουν. Μας έχουν κλείσει όλων των ειδών τα σκυλιά. Αναμονή και έχθρα, βλέμματα παγωμένα. Κάτι ακούγεται.

Φωνάζονται συνθήματα όπως δεν είχαν ξανακουστεί. Τους κατεβάζουν. Φρίκη, τους πάνε σπρώχνοντας στις κλούβες, έναν προς έναν. Η τιμωρία θέλει το ασφυκτικό θέαμα της, οι χειροπέδες γεννήθηκαν σε στούντιο, το κράτος πληρώνει σκηνογράφο. Ασφυξία από μνήμες. Η καθημερινότητά μου λεηλατείται. Ένα στοπ στον αέρα. Κάτω τα χέρια σου ρε γουρούνι. Οι συλληφθέντες όσο προλαβαίνουν απαντούν, κάνουν ένα νεύμα με τα χέρια. Η Τ. νομίζω χαμογέλασε. Κάτι σαν σύνθημα ηχεί μέσα από τη κλούβα, απαντούμε. Τα παιδιά είναι καλά. Γεμίζει και η δεύτερη, τα παιδιά είναι καλά, ώσπου αποχωρούνε δέσμιοι στους κόλπους του εχθρού. Τα κρατικά σκυλιά αμέσως μάς τη πέφτουνε με τα γκλοπ, αγριεμένοι από την αλληλεγγύη που αυτοί δε θα αντικρίσουνε ποτέ, και εμείς φεύγουμε ολίγον τι παραδοσιακά με ένα διασκορπισμένο πείσμα επιστροφής, οριστικής, να μοιάζει με Βαστίλλη.


Ετικέτες

ΡΕΣΑΛΤΟ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

6.12.09 / / σχόλια (7)

Το μπετόνι με το πετρέλαιο το φωτογραφήσατε τρις.

Τη σόμπα πετρελαίου δίπλα πώς και δε την είδατε;


ΠΕΙΣΜΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ


Ετικέτες

ΕΙΧΕ Η ΒΗΘΛΕΕΜ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ;

3.12.09 / / σχόλια (10)

Πηγαίνω στη δουλειά πριν το χάραμα και έτσι προφταίνω να δω τα γιορτινά λαμπιόνια στις πλατείες να φωταγωγούν με τρόπο σπάταλο, μίζερο κι ανόητο την ετοιμοθάνατη νύχτα. Το μάθαμε πια, τα χριστούγεννα προκαλούν τύφλωση και δεν επιθυμώ καμιά εκεχειρία με τη θεσμοθεσία του οίκτου. Πάνε οι εποχές που αγοράζαμε εκβιαστικά στο δημοτικό τα τετράδια της unicef. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τώρα πια ξέρω, πως θα στολιστεί μία μόνο φορά, τότε που τα κρεμαστάρια του θα είναι από επιλεγμένα υλικά των αγωνιζόμενων, από λάφυρα του παλαιού κόσμου. Και δε ζητάω πολλά: μονάχα το κομπιναδόρικο ξανθό κεφάλι της μαριάννας βαρδινογιάννη τοποθετημένο στη κορυφή του δέντρου αντί για το πατροπαράδοτο άστέρι. Σκέψου τί όμορφη γιορτή ε: γιορτή χωρίς τους έχοντες, χριστούγεννα χωρίς μεσσία. Ιδού το θαύμα. Κι η ελπίδα έχει γεννηθεί: ακούω στο ράδιο εκείνη τη στιγμή πως οι επίτροποι εγγυώνται ρητά: η ελλάδα δε θα πτωχεύσει: ωραία λέω, αυτό σημαίνει πως το ερώτημα έχει ήδη τεθεί: πρόκειται να πτωχεύσει η ελλάδα;


Ετικέτες

o κουνελος

1.12.09 / / σχόλια (21)

Αν κάποιος έλεγε πριν λίγο καιρό πως ο καραμανλής θα χάσει με 10 μονάδες διαφορά από τον γιώργο παπανδρέου, θα παραιτηθεί την ίδια μέρα και θα τον αντικαταστήσει λίγο αργότερα κάποιος σαμαράς θα του λεγα: ναι εντάξει, το 2010 θα ξεσπάσει άγρια εξέγερση, όλες οι τράπεζες θα κατακαούν μέσα σε μία νύχτα και η στέγη της βουλής θα καταρρεύσει από τα πετρίδια.


Κι όμως, η φαντασία, για κάποιο λόγο, μοιάζει με έναν γραβατωμένο κούνελο που ψιθυρίζει από τον άλλο κόσμο:


Happy new Dec/ember

Happy new Dec/ember


από πού είναι η photo ρεμάλια;


Ετικέτες

επομενος σταθμος: λιανοκλαδι

30.11.09 / / σχόλια (12)

λίγο πριν

«To διπλάσιο είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο, που αυτό ουδέποτε θα καταστεί ανέφικτο, για οτιδήποτε μπορεί να αριθμηθεί», έγραψε η Νάντια Τ. Ρ. καθισμένη στην αποβάθρα του σταθμού ΛΙΑΝΟΚΛΑΔΙ καθώς παρατηρούσε με προσήλωση ένα καινούριο βαγόνι να κουμπώνει στην ουρά της αμαξοστοιχίας και στη συνέχεια κατέληξε: «δεν είναι απίθανο οι ναοί της χιλιετίας μας να είναι αφιερωμένοι στο χάος».


Ετικέτες

Η ΜΙΛΑΝ ΣΕ ΦΟΡΜΑ

28.11.09 / / σχόλια (12)

Η Μίλαν είναι πάντα ένα επίπεδο μπροστά από τις υπόλοιπες ομάδες, διότι σκοπός της δεν είναι απλά να αποκοιμίσει τη πλάση των ποδοσφαιρόφιλων με τις θεαματικές ντρίμπλες αλλά να διεισδύσει στα ενδότερα του θεαματικού αρρενωπού κόσμου, επιλέγοντας πάντα παίχτες με χαρακτηριστικά απόλυτα ταιριαστά με τα καλούπια της εμπορευματικής ομορφιάς και πρότυπης καλαισθησίας, στοιχεία που μπορεί δηλαδή να οριστούν, να παραχθούν να καταναλωθούν και να εξουσιάσουν. Κάθε της μεταγραφή είναι σωματικοποιημένη πολυεπίπεδα: δεν αποσκοπεί μονάχα στην ενδυνάμωσή της σε επίπεδο ποδοσφαιρικό αλλά ταυτόχρονα και αισθητικό, καπιταλιστικά όμορφο και ευπώλητο, κοινωνικά φορμαρισμένο, τηλεοπτικά προσβάσιμο, δημοσιογραφικά κίτρινο, διαφημιστικά συμβατό και διαπεραστικό, εντυπωσιακό και εν δυνάμει σκανδαλώδες στα πηγαδάκια των γυναικών. Η παραγωγή καλολογικών προσλαμβάνουσων μέσω της μοντελοποίησης του επαγγελματικού αθλητισμού είναι το επόμενο εύκολο, γι’ αυτό και ύπουλο, χτύπημα των κυρίαρχων στον λίγο-πολύ ανυποψίαστο οπαδό που αγαπά κάτι εκ φύσεως μη αγαπήσιμο.


Άλλωστε, δεν είναι συμπτωματικό πως η μπάλα του ποδοσφαίρου μετατρέπεται σε ένα επίπεδο σκάκι, αρκεί να της αφαιρέσεις τις ραφές.


Ετικέτες

ΜΑΜΑ ΔΥΣΗ

25.11.09 / / σχόλια (25)

Άγριοι

Πρωτόγονοι

Πληθυσμοί χωρίς γραφή

Πληθυσμοί Χωρίς ιστορία

Κατά φύση ζώντες λαοί

Παραδοσιακές κοινωνίες

Απλές ή ομοιογενείς κοινωνίες

Και πρόσφατα Τρίτος Κόσμος.


Το ανάπτυγμα τής μητρός μου.


Ετικέτες

αλεκτορας πανεπιστημιου

23.11.09 / / σχόλια (9)


1.Η δυναμική που θα αποκτήσει η αυγινή βροχή κουρντίζεται από το ποιόν του αξημέρωτου κόκορα.


2.Έχεις ακούσει λάλημα που να ζητά απ’ το θεό ακρόαση κι αυτός να τη φοβάται;


3.Γιατί ποιό πλάσμα με λοφίο δεν είναι του διαβόλου τέχνη.


Ετικέτες

Ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ

22.11.09 / / σχόλια (20)

«Τόσα δίνω, πόσα θες, συνεχίζει πεισματικά να ακούγεται στο ράδιο παρόλο που το αμάξι έχει έρθει τούμπα, γδέρνοντας την εθνική για 100 μέτρα. Εντός του, έχουν σφηνώσει τα πάντα, μια μεγάλη τρύπα έχει ανοιχτεί στο δεξί του αυτί ενώ σε 7 δευτερόλεπτα πρόκειται να πεθάνει οριστικά, στο πηγαιμό για τη Στυλίδα. Στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες, τα τελευταία λόγια που θ’ ακούσεις ζωντανός, έχοντας την παγερή όψη του χάους. Στάθηκες άτυχος, αν και το ρεφρέν σού έκατσε καλά», έγραψε ο τραυματιοφορέας το ίδιο βράδυ στο ημερολόγιο του που αριθμούσε 77 διαφορετικές θανάσιμες περιπτώσεις και λίγο πριν κοιμηθεί έπιασε προσεχτικά την εικόνα του αγίου συμεών, που την είχε αφαιρέσει από το ντουλαπάκι του συνοδηγού, και την τοποθέτησε στο εικονοστάσι και των υπόλοιπων συλλεκτικών θανάτων του.


Ετικέτες

σουλφαμιδοσκονη

19.11.09 / / σχόλια (14)

Αν περάσει κι αυτή η μέρα δε θα φοβάμαι τίποτα μετά. Πόσες φορές το είπες στη ζωή σου. 300; Κάθε φορά και φόβος, κούραση κι ατόφια απελπισία να αναδύονται δίχως προηγούμενο. Δε πολυμιλάς, δεν ευχαριστιέσαι κι όλο να ελπίζεις: λίγο ακόμη, λίγο ακόμη και θα στρώσουνε τα πράγματα. Να γυρνάς απ’ το εννιάωρο πήγαινε-έλα πάνω στο μηχανάκι, και να αλείφεις τη φρυγανιά με το πιρούνι. Πού να βρεις το κουράγιο να πλύνεις τα εφτά πιάτα και το ένα μαχαίρι σου, να διεκδικήσεις τη καθημερινότητά σου, να αδειάσεις το ξεχειλισμένο τασάκι, να ισιώσεις τη κορνίζα απέναντι, να πλυθείς εσύ. Σε λίγο όλα θα γίνουν, κοροϊδεύεις το βαρύ σκελετό σου. Όμως η μοναξιά μοιάζει με ένα στρώμα από πάχνη, όταν ριχτεί πάνω στο πρωινό ατσαλώνουν τα πάντα. Έτσι έχεις βαλτώσει στο κοντινό μέλλον που δε πραγματώνεται ποτέ, και όλο βουλιάζεις προσμένοντας το χέρι που θα σε τραβήξει πάνω. Μια γυναίκα, ένα παιδί, μια μάνα, ένας φίλος, ένα ον ασχημάτιστο που θα στρέψει τη παλάμη προς το μέρος του αργά και καθώς θα τη κλείνει θα σου γνέφει: έλα πάμε μικρέ, αργήσαμε. Μα δεν υπάρχει πόρτα να διαβείς, ένα μελλούμενο που θα σε ξεθαρρέψει. Έχεις μαραγκιάσει στο πατρικό σου κοιτώντας τα καρέ των τοίχων που έχουν σκάσει από τα ξίφη της υγρασίας. Αδυνατίζεις, βαθουλώνει το πρόσωπό σου. Υπήρξες άραγε παιδί, τί θυμάσαι από τότε: έναν βόλο ακινητοποιημένο σε μια γούβα. Κάτι παιδιά που σε κοροϊδεύουν παραδίπλα χωρίς να ξέρεις γιατί, χωρίς να ξέρεις γιατί, ενώ μια περίεργη λέξη ξεπετάγεται μέσα από το ντουλάπι των παιδικών σου χρόνων: σουλφαμιδόσκονη. Έλα πάμε, αργήσαμε μικρέ. Έχεις κουλουριαστεί στο στρώμα σου, έχεις την εικόνα, έχεις τη ποίηση και την αρνείσαι. Νιώθεις σα τον ισοβίτη που τον αποφυλακίζουν σε μιαν αχανή έρημο. Τί να κάνει κι ο άμοιρος, θα βαδίζει τοίχο-τοίχο στους αμμόλοφους.


Ετικέτες

μυστικος δειπνος και νηστικος υπνος

17.11.09 / / σχόλια (15)

1.Ο συνήθης θρήσκος άνθρωπος στηρίζει τη πίστη του σε μια μυστική και μοιχεία συμφωνία που έχει συνάψει στα απόμερα με το θεό, την οποία δεν αποκαλύπτει σε κανέναν και την ανακαλεί το υπερεγώ σε συνθήκες απελπισίας, θυμίζοντάς του πως ότι και να γίνεται εσύ μην απογοητεύεσαι: ο θεός σε συμπαθεί.

2.Η εσχατολογία της μυστικής εύνοιας του θεού προς το πρόσωπο του εγωπαθή πιστού ως παραίσθηση χρήζει συνεχών ανανεώσεων στους όρους της κρυφής συμφωνίας τους, συνήθως μέσα από τον κόσμο των ονείρων στον οποίο καταφεύγει κάθε αδύναμος οργανισμός σε συνθήκες άμυνας.

3.Ο πιστός τελικά ομοιάζει με τον αγαπημένο τσάτσο του αφεντικού που δεν αποκαλύπτει τίποτα και όλοι αναρωτιούνται πως γίνεται να του ανανεώνεται η σύμβαση συνεχώς.

4.Η μόνη διαφορά είναι πως αυτοί που πιστεύουν σε μυστικούς δείπνους συνήθως λιμοκτονούν, κι αυτό είναι το γαμώτο.

Ετικέτες

ΠΩΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΤΕ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ;

15.11.09 / / σχόλια (16)

να ταξιδεύεις ένα κουρασμένο σάββατο 150 χλμ για να δεις την έκθεση του τλούπα και μόλις φτάνεις να σου λένε πως αρχίζει σε 3 μέρες κύριε, που το ακούσατε; άει γαμήσου ρε που θα μου πεις πότε αρχίζει. με έδιωξαν κακήν κακώς απ’ τη πινακοθήκη της λάρισας. τουλάχιστον το σάββατο εκείνο πρωτόδα το κίσαβο, ωραίο βουνό κι ήταν και χιονισμένο στη κορφή. ύστερα πήρα το δρόμο της επιστροφής, σκεπτικός για τη κακή εκτίμηση μου. έφτασα σπίτι σούρουπο. μια ταράτσα δεξιά είδα με έκπληξη το συμμαθητή μου το κώστα καθώς κοιτούσε τον ουρανό μαρμαρωμένος. πόσα χρόνια είχαν περάσει, αλλόκοτο παιδί. είχε καταταγεί εθελοντής στο πόλεμο του ιράκ ο ηλίθιος. ήθελε λέει να αντιμετωπίσει μια πρόκληση στη ζωή του. νάτη πάλι η κακή εκτίμηση. τώρα γύρισε χωρίς μαλλιά. στεναχωρήθηκα και βγήκα στο μπαλκόνι να τον χαιρετήσω. με το που με άκουσε, χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει μπήκε γρήγορα μέσα. του το χα πει, μη πας ρε μαλάκα. μπορεί να είσαι ένας φασίστας και μισός αλλά σε χω στη παιδική μου μνήμη. γέλασε ειρωνικά και δε τον ξανάδα. και να που τώρα κοιτάει έναν ουρανό γεμάτο τούφες. τι ειρωνεία. 30 χιλιάδες αρνητικά ο τλούπας, 30 χιλιάδες σφαίρες αυτός. μου φαίνεται πως όλα κρίνονται στη ποιότητα της κακής εκτίμησης, είμαστε μετέωροι στον ωροσκόπο του λάθους μας.

Ή τλούπας ή σφαγή -όλο με δίλημμα το λήγω.


Ετικέτες

levi στρως

14.11.09 / / σχόλια (8)

«Να γιατί οι άνθρωποι προσέχουν το ηλιοβασίλεμα περισσότερο από την ανατολή του ήλιου. Η αυγή αποτελεί μια ένδειξη πρόσθετη στις ενδείξεις του θερμομέτρου, του βαρομέτρου και -για τους λιγότερο πολιτισμένους- των φάσεων της σελήνης, του πετάγματος των πουλιών ή των παλιρροϊκών ρευμάτων. Ενώ το ηλιοβασίλεμα τους εμπνέει γιατί μεταβάλλει σε μυστηριώδεις σχηματισμούς τις περιπέτειες του ανέμου, του κρύου, της ζέστης ή της βροχής, μέσα στις οποίες παραδέρνει το σώμα τους. Έπειτα οι αμυδρά διαγραφόμενοι αστερισμοί ανταποκρίνονται γι’ αυτούς, σε κάποια θρησκευτικά πιστεύω. Όταν ο ουρανός αρχίζει να φωτίζεται από το φέγγος του δειλινού (όπως σε μερικά θέατρα οι απότομοι φωτισμοί της ράμπας αναγγέλουν, αντί για τα τρία συνηθισμένα κτυπήματα, την έναρξη του έργου) ο χωρικός που περπατάει στο μονοπάτι στέκεται για λίγο, ο ψαράς συγκρατεί τη βάρκα του και ο άγριος, που κάθεται κοντά σε μια φωτιά που τρεμοσβήνει, χαμηλώνει το βλέμμα. Η θύμηση είναι μεγάλη ηδονή για τον άνθρωπο, αλλά μόνο όταν συνοδεύεται από τη μνήμη εκείνη που δεν αναπαράγει τα γεγονότα με την ακρίβεια που έγιναν, γιατί στους ανθρώπους αρέσει να θυμούνται τα περασμένα, λίγοι όμως θα δέχονταν να τα ξαναζήσουν με όλους τους κόπους και τους πόνους. Η ανάμνηση είναι η ίδια η ζωή αλλά με μια άλλη ποιότητα. Γι' αυτό όταν ο ήλιος γέρνει προς τη στιλπνή και ήρεμη επιφάνεια της θάλασσας, όμοιος με τον οβολό ενός ουράνιου φιλάργυρου, ή όταν ο δίσκος του τέμνει την κορυφή των βουνών σαν ένα σκληρό φύλλο με πριονωτές άκρες, ο άνθρωπος έχει, μέσα σε μια σύντομη φαντασμαγορία, την εξαιρετική αποκάλυψη6 των αδιαφανών δυνάμεων, των νεφών και των αστραπών των οποίων στο βάθος του εαυτού του και σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, είχε αόριστα διακρίνει τις σκοτεινές συγκρούσεις.»


Ποίος άγριος δε θα θρηνήσει το χαμό του levi-strauss.


Ετικέτες

ενας υπνος μας sony

12.11.09 / / σχόλια (7)

τα τηλεφωνήματα των εισπρακτικών εταιριών μέσα στη καρδιά του μεσημεριανού ύπνου, σε δεύτερο χρόνο, μπορεί να ερμηνευθούν ως μία σκόπιμη προσπάθεια του κεφαλαίου να ελέγξει και να αποβάλλει κοινωνικά το πλεόνασμα του μεσημβρινού ύπνου του μισθωτού, απορρυθμίζοντας και ανασυνθέτοντας συνολικά την ανθρώπινη ανάπαυση μιας και δε συνάδει με τα φιλελεύθερα σχέδια των αφεντικών περί συνεχόμενου ωραρίου. Επιθυμεί να καταργήσει τον ύπνο του μεσημεριού που τον θεωρεί περιττό και αγοραστικά αδρανή, προσδοκώντας με τον τρόπο αυτό τον συγχρονισμό της ανθρώπινης αγοραστικής πρακτικής με το συνεχόμενο και παρατεταμένο ωράριο των mall και ωθώντας έτσι στην καθολική εξομοίωση της ανθρώπινης απραξίας με τον μονοκόμματο, ακέραιο και ευθύ νυχτερινό ύπνο που ούτως ή άλλως αδυνατεί να παράξει κέρδος και υπεραξία. Τελικά επιθυμεί να ανασυνθέσει χειρουργικά το πεδίο του ελεύθερου χρόνου αποδεσμεύοντάς τον εξ’ ολοκλήρου από τη διαδικασία του κλεισίματος των ματιών.


όσο για τα αυτονόητα, γνωρίζουμε καλά πως η ποιότητα των οικογενειακών σχέσεων και νευρώσεων εξαρτώνται από τη ποσότητα της δόσης στη γιούρομπανκ της γειτονιάς,


κι άλλωστε, η πυρηνική οικογένεια είναι δημιούργημα τραπεζικό, μια καλοστημένη φάρσα του λογιστηρίου από πάνω.


Ετικέτες

βοβοταδες

10.11.09 / / σχόλια (12)

Η 150η ανάρτηση του blog αυτού αφιερώνεται σε μία κεραυνοβόλα λέξη που είχε την ατυχία να μην καταφέρει να φτάσει στα αυτιά των ημερών μας. Πρόκειται για τη λέξη βόβοτας, ένα μάλλον μεταβυζαντινό αθηναϊκό ιδίωμα, ηχοποίητο (βαβούρα), που σημαίνει φασαρία, μπελάς, και έχει παραδοθεί στην ιστορία, τη δικιά μου ιστορία, μέσα από ένα οθωμανικό δικαιοπρακτικό έγγραφο που έχει στη κατοχή του ένας φίλος μου. Η λέξη όπως είδα δεν εντοπίζεται μέσα στη δαιδαλώδη έκταση του διαδικτύου, γι' αυτό και εγκαινιάζω το μικρό της ταξίδι, προσδοκώντας παντοτινά ένα μέλλον γεμάτο παραγωγικούς βοβοτάδες.

+ έγραψα και μαρτυρώ

Ετικέτες

'ΤΡΙΤΣΑ'

8.11.09 / / σχόλια (6)


Σε λίγο σχολάμε, έχουμε ανάψει φωτιά να σπάσει η παγωνιά αλλά τούτη η φωτιά δε μοιάζει σα την άλλη. Δε πέφτουν δακρυγόνα πουθενά και δεν υπάρχουν σύντροφοι. Γύρω μου άνθρωποι που δε ξέρω τίποτα για αυτούς εκτός από ελάχιστα: τo όνομα τους, το πόστο τους στη δουλειά, το χρώμα του αγροτικού τους, το επιφανειακό μίσος τους για τους αλβανούς, τη περηφάνια τους για ένα εισιτήριο με την άρσεναλ στο καραισκάκη. Ξέρω τα πάντα για αυτούς. Τη ξεροκεφαλιά τους, το στεναγμό τους στη γωνιά του χωραφιού, το δράμα της παιδικής τους ηλικίας. Βρίσκομαι τρεις ουρανούς μακριά από το πολυτεχνείο, κι αναρωτιέμαι που πήγαν οι μικρές κομμούνες. Τί γυρεύω εγώ εδώ ή αλλιώς πού χάθηκε η αναρχία; Και γιατί να είμαι πάντα εγώ αυτός που θα πρέπει να υποστηρίζει τις επιλογές του. Κουράστηκα. Τώρα γυρνάμε γύρω απ’ τη φωτιά που δεν αξίζει να καίει τα ξύλα της. Mε ρωτούνε πως περνάω, βρυχιέμαι στα σπλάχνα. Aυτοί με συμπαθούν, δε θέλω τη συμπάθειά τους. Όχι, τη θέλω, έχουν προφορά κοφτή, μου αρέσει η προφορά αυτή μα συγχωρέστε με, δεν είμαι για τις αγγαρείες σας, θέλω να πάω σπίτι. Δε βλέπετε; δε βγάζει πράμα η ανασκαφή εδώ, τί βρίσκουμε; μονάχα οστά ανθρώπων. Σας αγαπώ με αγαπάτε μα ακούστε το καλά: έχω τ’ απόγευμα συνέλευση, πληρώστε με να φύγω Τώρα. Θέλω να μιλήσω στον υπεύθυνο, πείτε μου πού είναι ο υπεύθυνος, πείτε μου πως σήμερα δεν ήρθε.


Ετικέτες

Ε75

5.11.09 / / σχόλια (16)

Ένα άμορφο σύννεφο καπνού αφήνει η εξάτμιση του αυτοκινήτου στη βρεγμένη εθνική οδό που παρασύρεται για περίπου 300 μέτρα στο οδόστρωμα πριν χαθεί οριστικά από το ταχύ πέρασμα τού επόμενου αυτοκινήτου, παραχωρώντας τη θέση του αυτόματα σε ένα καινούριο νεφέλωμα κάποιων ακόμη δευτερολέπτων υπό διάλυση στο θέατρο της Ε75.


Η ζωή μου επί λέξει.


Ετικέτες

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΙ Αναγνώστες

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ

+Επιτέλους διακοπές
+Το αερόστατο
+Πέραμα
+Αναρχία
+Χόμλες
+Νεκρόπολη
+Παλαιστίνη
+Φόβος θανάτου
+Ο σπυ.
+Packman
+Ελεύθερη ώρα
+Ξεχασμένη φωτογραφία
+Θάλασσα
+Στον οδοντίατρο
+Ποσάδας
+Ότι λέω δε το είπα
+Εγώ κι εσύ
+Η τέχνη του δρόμου
+Debate
+H ψυχραιμία είναι ενοχή
+Καρέ της δευτέρας
+Τζόβενο
+Άγιος Παντελεήμονας
+Πρακτέο
+Κράτος εσπρέσσο
+Μαρκογιαννάκης
+Κοράνι
+Θάνατος στο στόμα
+CULT
+Κουκουλονόμος
+Ήρωες
+Λόρδος Μπάυρον
+Φρούτα του δάσους
+Σκαραμαγκά
+Ρουστίκ
+Άνοιξη
+Η γραφή σε 100 χρόνια
+Προυστ
+Μια ονείρωξη: καταξίωση
+Θήλυ
+Θήλυ Νο2
+Μανιφέστο εντομολογίας
+Κατερίνα Γώγου
+Θεωρία
+220.000 φύλλα
+Σκάει ο τζίτζικάς;
+Πνίγεται ο κροκόδειλος;
+Αναρχικός ή κράτος
+Παράξενο πρωινό
+Λετρισμός
+Νόμος
+Η φυσική του φασισμού
+Εδώ παπάς, εκεί παπάς
+Το κράτος είναι ο έλγιν
+Οικονομοκρατία
+Μονμάρτη
+Μπουκόφσκι
+Ουροβόρος όφις
+Ποίηση δωματίου
+Το χελιδόνι
+Χαλεπάς
+Πνευματικά δικαιώματα
+Γροθιά προς τα πάνω
+Φαιό
+Τα μυρμήγκια
+Δύο ξένοι στην ίδια πόλη
+Έχεις διδακτορικό;
+Καγιέν στις φλόγες
+H αυτοκτονία μου
+Ασφαλίτης
+Άγδιστις
+Ποιητής
+Το κλεφτρόνι
+Κ. Βήτα
+Άσπονδος
+Σύνδρομο Stendhal
+Πτέρυγα σκαρπαλέζου
+Παπανδρέου
+Το τέλος της γης
+Μίροσλαβ σωτηρίου
+Φίλα με
+Ηδονή
+Υπουργείο ηδονής
+Ακομπανιαμέντο
+Προικοσύμφωνη εξουσία
+Διάβολος
+Ο δρίτσας στη βουλή
+Καμράν ατίφ
+Nikolla todi
+Αχελώος
+Φιγούρα θανάτου
+Ελάφι κι ιστορία
+Το τηλεφώνημα
+Το απροσδόκητο
+Coltrane
+Πάντειο
+Ο αρχηγός
+Αντάρτικο
+Ακυβέρνητος κάμπος
+Ε75
+Θέλω να φύγω
+Βοβοτάδες
+Εισπρακτικές εταιρίες
+Levi-strauss
+Τλούπας
+Μυστικός δείπνος
+Σουλφαμιδόσκονη
+Ο συλλέκτης
+Αλέκτορας
+Μαμά δύση
+Μίλαν
+Λιανοκλάδι
+Ο κούνελος
+Μαριάννα βαρδινογιάννη
+Δικαστήρια Πειραιά
+Ρεσάλτο
+Βι.πε. λαμίας
+Μετα-ορισμοί
+Τετράποδος βούδας
+Το πείραμα
+Image
+Hit counter
+Mη φεύγεις
+Ασέξουαλ
+Τρίπτυχο
+Ακομινάτου
+Τεφλόν
+Βοnano
+Mentos
+Καυτερή πιπεριά
+Το παράλογο
+Μοναξιά
+Παλαιοκώστας
+Parking λιβανάτες
+Ταξίδι ακριβείας
+Τίτλοι ειδήσεων
+Λίμνη πλαστήρα
+Η διπλανή πόρτα
+History channel
+Βανδαλισμός
+Τζαζ
+Oικογενειακά δαιμόνια
+Ρίτσος
+Βαγδάτη

:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ: ΚΑΛΕΣΜΑ
KAI O ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ: ΔΕΣ ΤΟ

ΦΑΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΟΥΣ

ο χάος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ;

ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ENA MOYΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ PUNK ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ; ΠΑΤΑ ΕΔΩ