Μια ονείρωξη: καταξίωση

30.6.09 / / σχόλια (15)

Η σύγχρονη έννομη τάξη δεν είναι αναγκασμένη να γαλουχεί ολημερίς πειθήνιους πολίτες. Μπορεί να ξεκουράζεται πού και πού. Δε χρειάζεται να φτιάχνει τέλειους αγοραστές κι εμπόρους. Μπάτσους και παραβατικούς. Λούμπεν, αστούς και πτυχιούχους. Έχει πια δικαίωμα στο λάθος. Δεν ανακρίνει τα παιδιά ούτε και τους δασκάλους. Από πότε έχει να κάνει γυμναστικές επιδείξεις στο Καλλιμάρμαρο. Δεν έχει άγχος. Η σύγχρονη έννομη τάξη είναι σίγουρη για τον εαυτό της. Δε λογοκρίνει πια τους στιχουργούς. Δε πολύνοιάζεται για μία απεργία. Έχει τη πολυτέλεια για να αισθάνεται ασφαλής σε όλα τα πεδία. Η φιλοδοξία διαχύθηκε παντού. Αυτή είναι που ισορροπεί την παρτίδα. Αυτή κλείνει ταμείο. Το μίασμα της κατοχής, ο περίφημος δωσίλογος, παρέδωσε στα σκοτεινά τη σκυτάλη στον καριερίστα της εποχής και νόμιμα πια επιτελεί το έργο του.

Είναι ο γείτονά σου, ένας παλιός συμμαθητής, η πρώτη σου ξαδέλφη. Η καταξίωση έχει εισχωρήσει παντού. Στον πεζό, στον επιβάτη, στο νεκρό, στον ίδιο σου το γιο. Τίτλοι σπουδών απ’ τα εφτά, μυρίζει η καριέρα σου ανημποριά. Τα χέρια σου ανοίγεις, πιάνεις τοίχους. Δεν είσαι άνθρωπος εσύ. Είσαι ένας πρόσφυγας ανθρώπου. Και βιάζεσαι, βιάζεσαι πολύ. Σκοντάφτεις και κοιτάς τριγύρω, δε θες να ντροπιαστείς. Μα δε σου δίνουν σημασία.

Κι αν τύχει και καμιά φορά βρεθείς με κάνα φίλο, στα γρήγορα θα χαιρετίσεις. Τυπικά, θα χαϊδέψεις τη μικρή του κόρη, καθώς θα τη ρωτάς γεμάτος χρέος: μικρούλα μου, τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Η αλήθεια είναι πως δε σε ενδιαφέρει διόλου η απάντηση. Ξέρουμε κι οι δυο πως μονάχα τη φοροαπαλλαγή επιζητάς. Είσαι μεγάλος ξεφτίλας.


Ετικέτες ,

ο χαμένος χρόνος βρέθηκε

29.6.09 / / σχόλια (16)


1. όταν τελειώνεις ένα μεθυστικό μυθιστόρημα, κατά έναν περίεργο τροπο, θυμάσαι τον εαυτό σου παιδί, γύρω στα δεκάξι: είχες βγει βόλτα, μα τώρα η ώρα είναι περασμένη. οι φίλοι έχουν φύγει, η μάνα σου στέκει έξαλλη πίσω από τη πόρτα ενώ εσύ, νομίζεις πως παραπατάς σε μία παραλία. ήταν μοιραίο, το φοβισμένο βλέμμα σου να συναντά τη πρώτη του μαστούρα. και μ' απορία τρόμου αναφωνείς: πώς θα επιστρέψω σπίτι θέ μου;

2. όσο κι αν δε μας βολεύει η ύπαρξη ταλέντου στη τέχνη, θεωρώ πως οι περιγραφές του Προυστ μέσα στο έργο του ήταν καθαρογραμμένες στον ομφάλιο λώρο του.


Ετικέτες

parkerson

27.6.09 / / σχόλια (8)

η γραφή σε 100 χρόνια από τώρα θα έχει αποσυνδεθεί πλήρως από το μελάνι και τα εναπομείναντα χειρόγραφα κείμενα θα έχουν την αξία τους όχι γι' αυτό που γράφουν αλλά γι' αυτό που δείχνουν. η εξίσωση του σχολικού τετραδίου ενός κοριτσιού με το τελευταίο γράμμα του henry miller προς την anaϊs nin θα αποτελεί μία πρωτόγνωρη εκδίκηση των άδοξων ποιητών των αιώνων, που ανάξια στιχουργούνε.

Ετικέτες

η απογειωση

26.6.09 / / σχόλια (10)


Αν κάποιος μου χάριζε σήμερα ένα αερόστατο, αύριο κιόλας θα έβαζα μπροστά τη μεγάλη φωτιά και θα ξεκινούσα για το ταξίδι της μεγαλύτερής μου οπτασίας. Για την παγκόσμια βόλτα, κι όπου βγει. Πρώτα θα αποχαιρετούσα όλους τους συντρόφους μου μ’ ένα φιλί στο μέτωπο και ύστερα θα έσκιζα με χρονολογική σειρά όλες μου τις μπροσούρες. Χωρίς ενδοιασμό κι άσκοπο φόβο. Απ’ το παράθυρο θα έριχνα μία κλεφτή ματιά στον ουρανό. Στο ταξίδι να χαθώ; Αποκλείεται. Ανά πάσα στιγμή θα χω από κάτω μου τη γη. Αυτό θα έκανα. Θα πετούσα προγραμματισμένα, λίγο πριν το ξημέρωμα. Και τα βιβλία ποίησης, ένα προς ένα, στάχτη θα τα ‘κανα αποβραδίς, με ευχαρίστηση μεγάλη. Έτσι πρέπει να ξεμπερδεύεις με αυτά. Και ύστερα θα ‘ρχότανε η ύψωση. Ολόκληρος θα σηκωνόμουν. Εγώ, ο αποστάτης πια, θα γελούσα ειρωνικά καθώς θα πρόδιδα ότι επιθυμούσα μέχρι χτες. Τώρα, μονάχα αετοί. Και κάθε μου άρνηση θα δικαιωνόταν στην απογείωση. Κάθε μου κλάμα, κάθε περπάτημα στην ερημιά, κάθε ταπείνωση και κάθε δείλιασμα. Όλα τεμάχια μιας τελετής μοναδικής δίχως τη μουσική υπόκρουση. Καιρός ήταν να απαλλαχτώ από τον Philip Glass. Και ξέρετε, συμβαίνουνε αυτά. Χωρίς ελπίδα νικητής, θα έφευγα με χέρια ανοιχτά, μια αγκαλιά του γλιτωμού και μία της δικαίωσης. Ήρθε η ώρα. Άρχισε να φωτίζει. Απογειώνομαι φίλοι μου. Ήδη περνάω πάνω από τη πρώτη κορυφή. Κοιτάξτε με να σας κοιτώ, ακλόνητοι θα στέκουμε. Χωρίς μηλιά, και ούτε μια ανάμνηση. Πάνε αυτά. Περάσανε, γραφτήκανε, σβηστήκανε. Γυρίστε το κεφάλι. Τώρα μονάχα αετοί. Μπαίνω στα σύννεφα. Γυρίστε το κεφάλι. Μα κάτι βλέπω. Κωλόπαιδα. Γυρίστε το κεφάλι.

ΕΙΠΑ ΓΥΡΙΣΤΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.

Ετικέτες

η φράση του θανάτου

25.6.09 / / σχόλια (22)

'η ουδετερότητα στο εκτελεστικό απόσπασμα, καριόληδες'
[σέχτα επαναστατών]

πες αλήθεια, δε θα σκότωνες κι εσύ για τη φράση αυτή;

Ετικέτες

μια συνηθισμενη μερα διακοπων

23.6.09 / / σχόλια (42)

μπορεί να ξέρεις πως πίσω από τις καλοκαιρινές βουτιές στη πισίνα του ξενοδοχείου, καθρεφτίζεται μία βιωμένη εξεταστική. φαίνεσαι ξύπνιος κι ίσως γνωρίζεις πως δίπλα από το βραδινό σου φλέρτ, λαγοκοιμάται, ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα εν εξελίξει. στο περήφανο μεθύσι σου σ’ εκείνο το beach bar, πιθανότατα υποψιάζεσαι πως μέσα στο ποτό κουρνιάζει ένα πλήρες βιογραφικό σημείωμα. και δε λέω, κόπιασες γι’ αυτό. και στη διαδρομή για το δωμάτιο της ηδονής, χαμογελάς δικαιωμένος στον ξανθό άγγελο, καθώς το οχτάωρο μοιάζει να σου κλείνει το μάτι μπαγάσικα. όμως δε το βάζεις κάτω. γυρνάς το κλειδί του δωματίου ανυπόμονα, είσαι σε στύση και μάλλον ξέρεις πως αυτό ισοδυναμεί με την επικείμενη προαγωγή στη δουλειά σου. πολλά ξέρεις, μα καθώς γδύνεσαι, αυτό που δε σου περνάει απ’ το μυαλό σίγουρα, είναι πως τελικά θα γαμήσεις το αφεντικό σου.

και μάλλον θα σου αρέσει,

μαλάκα.


Ετικέτες

ΡΟΥΣΤΙΚ

22.6.09 / / σχόλια (14)

«Ο πιο αχρείαστος ύπνος είναι και ο πιο εφιαλτικός, την ίδια στιγμή που ο εφιάλτης είναι αναγκαιότερος από ποτέ», έγραψε το χωριατόπουλο που δεν έχει δει ποτέ του γκράφιτι σε νταλίκα.

Ετικέτες

τηλεφώνημα για βόμβα στα εγκαίνια του νέου μουσείου της ακρόπολης

20.6.09 / / σχόλια (14)

και μεταξύ μας τώρα, δε πιστεύω οτι υπάρχει κάποιος λάτρης της αρχαίας γλυπτικής, ο οποίος να είναι τόσο βλάκας ώστε να επιθυμεί την πραγματική επιστροφή των μαρμάρων στην ελλάδα. ούτε για αστείο. όλα τα υπόλοιπα, είναι εθνικές ίντριγκες των τηλεοπτικών πάνελ ενός ιούνη.


Ετικέτες

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ

19.6.09 / / σχόλια (22)


η απογοήτευση, αν μη τι άλλο, αποτελεί ένδειξη ευγένειας,

κι ο πυροβολισμός ηχεί σαν : «αγαπητοί μου καριόληδες, σας αφήνω»


με το ‘σεις’ πιέζεις τη σκανδάλη

με το ‘σας’ είσαι νεκρή.


*


Ετικέτες

περι πιστης

18.6.09 / / σχόλια (11)

αν η πίστη είχε ένα κεφάλι θα πέταγε 40 κέρατα.
κι έτσι θα μπορούσα να το κατακρεουργώ, τινάζοντάς το από τοίχο σε τοίχο.
διότι και η βία θέλει το πιάσιμο της.

[ κατεβάστε το κοράνι ΕΔΩ ]
.

Ετικέτες ,

το κατειλημμενο εφετείο της Νέας Υόρκης

16.6.09 / / σχόλια (36)

Το Βelvedere εν πλω

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ

Ήδη αναζητείται πλοίο, για να το νοικιάσει το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο θα είναι ο πρώτος χώρος υποδοχής, δηλαδή αντί για να παραμένουν μία εβδομάδα στο Αγαθονήσι ή στην Κω ή στη Σάμο θα είναι στο πλοίο. Όταν θα μαζεύονται διακόσοι, τριακόσοι πόσοι θα είναι αυτοί, θα πηγαίνουν κατευθείαν με το πλοίο στο κέντρο υποδοχής να μην γίνεται αυτή η διαδικασία, η οποία και στον τουρισμό μας στα νησιά οπωσδήποτε δημιουργεί πρόβλημα.

Χρήστος Μαρκογιαννάκης
(
Γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1947 Νέο Χωριό Αποκορώνου Χανίων)


Ο παππούς του Μαρκογιαννάκη πρόσφυγας;

Στις αρχές του 1911, το σχετικά καινούργιο επιβατικό πλοίο «Θεμιστοκλής», σαλπάρει από το Πειραιά για το μεγάλο και υπερατλαντικό ταξίδι για το αμέρικα, φορτωμένο με τουλάχιστον 1700 Έλληνες επιβάτες. Όλοι οι ταξιδιώτες, νεαρής κυρίως ηλικίας, με 10 ή 15 δολάρια στη τσέπη φαντάζονταν το ξεκίνημα μιας νέας ζωής, έβλεπαν ένα αμερικάνικο όνειρο να ξεδιπλώνεται στις λεωφόρους του Μανχάταν, χιλιόμετρα μακριά από την ένδεια της ελληνικής μίζερης πραγματικότητας. Ξενιτευόντουσαν απ’ τα χωριά τους, αφήνοντας πίσω τους την πληβεία και πεινασμένη ζωή χωρίς όμως να ξέρουν ότι αυτό που τους περίμενε δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία προλεταριακή Νεοϋορκέζικη καθημερινότητα. Δεν είχαν καταλάβει ότι η επιβίωση τους θα πέρναγε μέσα από τη διαρκή ταπείνωση καθώς ο εξευτελισμός τους δε θα είχε προηγούμενο.

Το ταξίδι, όπως και όλα τα ταξίδια των στοιβαγμένων φτωχοδιάβολων του καιρού, πρέπει να ήταν σκληρό. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως το συγκεκριμένο πλοίο φτάνει στη Νέα Υόρκη στις 4 Απριλίου του 1911. Το μαρτυρούν τα αρχεία του Ellis Island, μιας νησίδας στην είσοδο του λιμανιού απ’ όπου γινότανε η πρώτη καταγραφή των στοιχείων των εξαθλιωμένων μεταναστών. Μέσα σε αυτά τα στοιχεία, με έκπληξή μας διαπιστώνουμε πως εμφανίζεται ένας επιβάτης, ετών 26 με το όνομα Χρήστος. Το επίθετο του είναι Μαρκογιαννάκης. Ως τόπος γέννησής του έχει δηλώσει το Νεοχωριό Αποκορώνου Χανίων. Δε γνωρίζουμε περισσότερα για το τι μπορεί να αντιμετώπισε στη Γη της Επαγγελίας.

Να έμεινε άραγε άστεγος για λίγες νύχτες; Nηστικός για κάποιες μέρες; Λέτε να παρακάλεσε κανέναν για δουλειά; Και τελικά, είχε η Νέα Υόρκη κατειλημμένο εφετείο;

Α, ρε παππού.

Ellis Island / 1905

[Για του λόγου το αληθές, η λίστα του Ellis Island ΕΔΩ. Στη πρώτη και τρίτη θέση της λίστας, βρίσκεται το όνομα του Χρήστου Μαρκογιαννάκη. Στη μία περίπτωση ταξιδεύει από Πειραιά για Αμερική με το καράβι "Θεμιστοκλής" το 1911 ενώ στην άλλη από Πάτρα για Αμερική το 1914 με το καράβι "Belvedere". Προφανώς, πρόκειται για το ίδιο άτομο μιας και τα στοιχεία ταιριάζουν, και δεν αποκλείεται για κάποιο λόγο; να απελάθηκε τη πρώτη φορά ώστε και επαναπροωθήθηκε λίγο καιρό αργότερα]

Ετικέτες

κράτος εσπρέσσο

15.6.09 / / σχόλια (4)

η δημιουργία κράτους χωρίς στρατό και όπλα, όπως πρότεινε ο ισραηλινός πρωθυπουργός στους παλαιστίνιους, περιέχει τέτοια πολιτική ακροβασία, όμοια με αυτή του τσαμπατζή καθώς ζητά βερεσέ καφέ από τα everest.

διότι, και τα δύο είναι ανέκδοτα.


Ετικέτες

πραξη / πρακτική

13.6.09 / / σχόλια (8)

η πράξη, ενίοτε, μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας πρακτικής. αντίθετα, η πρακτική ουδέποτε χωράει μέσα σε μια πράξη. σχηματικά, αν η πράξη ταυτίζεται με έναν εφήμερο πεζοπόρο του κάμπου κάτω από το βουνό, η πρακτική έχει να κάνει με την προγραμματισμένη ορειβασία του βουνού του ίδιου.

Ετικέτες

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΘΑΛΑΜΟ

12.6.09 / / σχόλια (2)

Αλλεπάλληλοι επιθανάτιοι ρόγχοι, αίματα από τη μύτη και το στόμα. Οι παλμοί πέφτουν και η καρδιά σταματάει να δίνει σήμα. Κλοτσιές στην πόρτα του θαλάμου, φωνές. Μάταια γιά αρκετή ώρα φωνάζουμε τους δεσμοφύλακες να ανοίξουν. Ο πρώτος που φτάνει, ψυχρός, κυνικός, δέσμιος του διαρκή του φόβου γιά απόδραση μέσω σκηνοθετημένων περιστατικών αλλά και των πολλών ταινιών που βλέπει, αρνήθηκε κατηγορηματικά να ξεκλειδώσει. Ούτε καν η θέα του αιμόφυρτου σε κώμα παιδιού δεν τον συγκίνησε. Έπρεπε, λέει, να ενημερώσει το διευθυντή. Άλλο ένα δεκάλεπτο καθυστέρησης και η καρδιά του Σπύρου Γαρδικλή δεν αντέχει άλλο. Η πόρτα του σωφρονισμού γίνεται συνώνυμο με την πύλη για τον Άδη. Δεν υπάρχει φορείο γιά να μετακινήσει το νεκρό, ενώ παράλληλα είναι γνωστό ότι όταν κλειδώνουν τα κελιά και τους θαλάμους η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και το ιατρικό προσωπικό εξαφανίζονται. Η καταμέτρηση των κρατουμένων είναι η τελευταία διαδικασία. Και σήμερα έλειπε ο Σπύρος. Οι υπόλοιποι απλά μετράμε τους νεκρούς μας και ορισμένοι ορκιζόμαστε εκδίκηση.

Να γκρεμίσουμε τις φυλακές

Αντίο Σπύρο

Αγροτικές Φυλακές Κασσαβέτειας Βόλου, 4/6/09

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΤΣΗΣ- ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ


Ετικέτες

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑΣ

10.6.09 / / σχόλια (24)


Κάθε ταλάντωση είναι καταδικασμένη σε εκτίναξη


Οι χθεσινές σκηνές από τον Αγ. Παντελεήμονα έμοιαζαν με ένα καθρέφτισμα από κάτι που θα μπορούσε να γεννήσει τον κόσμο. Κι αν όχι, να τον καταστρέψει σε μια στιγμή. Αν ζούσαμε εμφύλιο, θα μπορούσε να είχε αρχίσει σε αυτό το σημείο. Εκεί ακριβώς, και με αυτό το τρόπο. Με μία πιστολιά.


Και δεν είναι ότι μας βάρεσαν τα κρατικά σκυλιά όλων των χρωμάτων και όλων των ειδών. Ούτε ότι η δημοκρατική ατζέντα πρόσταζε τη φυσική εξόντωση των αλληλέγγυων. Είναι ότι η πλατεία δε μας άνηκε. Δε μας ήθελε. Το φυλετικό δίκαιο ήταν ο νόμος της γειτονιάς, ο νόμος της πλατείας κι ο νόμος της παιδικής χαράς. Ήταν η κανονικότητα των αγανακτισμένων πολιτών που λυντσάρανε από παντού, ανιστόρητοι, και χωρίς ψήγμα ενοχής. Περαστικοί, δήθεν περαστικοί, ναζί και ένοικοι απ’ τα γειτονικά μπαλκόνια, εμφανίζονταν από το πουθενά και αναθεμάτιζαν, μαζί με μας και τους μαύρους. Όχι τους αλβανούς, όχι τους βούλγαρους, όχι τους λευκούς. Αλλά τους μαύρους. Το απαρτχάιντ ζει. Μέσα στο αδιάλλακτο ύφος τους, στη μισάνθρωπη γλώσσα τους, στο γυαλισμένο μέτωπο τους, όλα έμοιαζαν με μια νεοναζιστική φλυαρία που τάχα δε γνώριζαν. Όλα ήταν μέρος ενός ψυχρού πολέμου σε μικρογραφία που σε σάστιζε, μιας ταλάντωσης που σε ζάλιζε καθώς σε έστηνε στο τοίχο. Κατέρρεες, όχι από τα πυρά, ούτε από το μένος τους, αλλά από την επιβεβαίωση της ύπαρξης τους.


Συγνώμη, αλλά το μέγεθος του εχθρού, παρόλη την ποιοτική ευτέλεια του, ήταν τέτοιας έκτασης που δεν ήταν διαχειρίσιμο από 90 άτομα. Κι οι 5 συλληφθέντες, τελικώς, ελάχιστα πολλοί.


Όσοι πιστοί επανέλθετε


Ετικέτες

ΤΟ ΡΗΜΑ

8.6.09 / / σχόλια (15)

'O δρόμος της υπερβολής

οδηγεί στο παλάτι της σοφίας.'

W. Blake


1. Η πρωτοφανής αποχή στις ευρωεκλογές, ύστερα μάλιστα από μια, εξίσου έντονη, προεκλογική εκστρατεία τεχνητής πόλωσης, δε μπορεί παρά να αποτελεί μία τεράστια ρωγμή στο κόσμο της πολυπόθητης συναίνεσης των εξουσιαστών. Η κεφαλή του δικομματισμού φαγώθηκε μαζί με τα πλοκάμια του, το τέρας φάνηκε ενιαίο κι επικίνδυνο. Ο πολιτικός κόσμος ορίστηκε ως θεσμικά βλαβερός κι η ευρωβουλή πλειοψηφικά έκνομη. Τελικά, ο πανικός των ΜΜΕ είναι απόλυτα κατανοητός.


2. Μεγάλο μέρος αυτής της αποχής, μεγαλύτερο από ποτέ, δεν εκφράστηκε αρνητικά ως προς κάποιες συγκεκριμένες πολιτικές διότι ο εκλογέας δε συνομίλησε με αυτές, για την ακρίβεια, δε θέλησε καν να τις διακρίνει. Στην πραγματικότητα, αποτίναξε από πάνω του ολοκληρωτικά την ιδιότητα του ως ψηφοφόρος. Αρνήθηκε τον, δημοκρατικά ζωτικό και ψευδή, τίτλο του εκλογέα των αντιπροσώπων του, και βγήκε εκτός κομματικής σφαίρας. Για πρώτη φορά ο θυμός δε παζάρεψε τα δόντια του. Αυτό που απομένει είναι η δαγκωματιά. Εις αύριον.


3. Όσοι αναθεματίζουν την αποχή, θεωρώντας την εξ' ολοκλήρου 'αποχή παραλίας', αποδεικνύουν μονάχα τον οπορτουνισμό τους.


4. Ερμηνευτικά, το σύνολο αυτής της εκλογικής διαδικασίας ξεκομμένο από την εξέγερση του Δεκέμβρη μοιάζει με έναν χείμαρρο που δε διακρίνεις το κοχλασμό. Το πύρωμα του, πιστοποιήθηκε και θεσμικά μέσα από την αποθέσμιση της εκλογικής πιστοποίησης.


5. Η άνοδος της ακροδεξιάς ξάφνιασε μονάχα αυτούς που δεν συμπορεύονται με τα κινήματα, αυτούς που βρίσκονται εκτός του κοινωνικού, διότι διαφορετικά δεν εξηγείται το ξάφνιασμα τους. Σε επίπεδο πραγματικής ζωής, σε επίπεδο πραγματικών απαντήσεων, η μάχη με τα φασιστοειδή έχει γίνει ανελέητη.


6. Το πρόταγμα επιβεβαιώνεται. Ας γίνει κάθε γειτονιά μια αντιθεσμική συνέλευση. Καλωσορίζουμε τους μετανιωμένους, όχι τους ηττημένους.


7. Το κρίσιμο ρήμα δεν είναι απέχω. Γίνεται αψηφώ.


Ετικέτες

ψόφος

7.6.09 / / σχόλια (6)


Η αγανάκτηση μου έχει φτάσει σ' ένα σημείο, που θα ησυχάσω μόνο σαν τους δω κρεμασμένους στο Σύνταγμα, τους σημερινούς παράγοντες και κυβερνήτες. Όχι μόνο τους Παπαδόπουλο και Σια αλλά και όλα τα ανώνυμα ζωύφια που χρόνια τώρα και μ΄ όλες τις καταστάσεις, κυβερνάν πραγματικά τη χώρα. Γι' αυτό και δεν υποστηρίζω θνησιγενείς αλλαγές. Γι' αυτό και υπήρξα εναντίον κάθε 'προοδευτικής΄ κινήσεως. Το κράτος δε λειτουργούσε με προοδευτικές κινήσεις. Γιατί είναι φκιαγμένο από χωροφύλακες. Με τον Παπαδόπουλο βρήκε την ταυτοτητά του. Να μια ευκαιρία, να ξεριζωθεί. Η Μ ό ν η.

Μ. Χατζιδάκης / στον Αλέξανδρο Λ. στις 4 Απρ. 1970/

Ετικέτες ,

yeah

6.6.09 / / σχόλια (7)

μέσα στην αφόρητή μου καθημερινότητα, επιτέλους, συνέβη και κάτι ονειρικό.

διαλύθηκαν
τα
διάφανα
κρίνα.


Ετικέτες

τζόβενο

5.6.09 / / σχόλια (11)

βππ

‘εγώ έπρεπε να γίνω ναυτικός, εκεί τη πάτησα’, είπε ο ιορδάνης στη πηνελόπη καθώς συνέχιζε να της σφίγγει το σπάγκο στο μπράτσο της. αυτή, έχοντας μια φέτα λεμονιού στα χείλια της, συμφώνησε με ένα βιαστικό κι αδιάφορο νεύμα. το μόνο που ήθελε τώρα ήταν να σουτάρει. κι αν χρειαζόταν, θα πήγαινε ακόμη και στο άντεν γι’ αυτό.


Ετικέτες

η πολυτέλεια της μελαγχολίας

4.6.09 / / σχόλια (5)

edvard munch / ξυλογραφία


η μελαγχολία της πέμπτης
δε συγκρίνεται με καμία.

Ετικέτες

ΚΑΡΕ της δευτέρας

1.6.09 / / σχόλια (9)

1. άραγε, ο επαναστατικός δρόμος χαρίζεται σε αυτόν που γνωρίζει το ψέμα της θεαματικής ύπαρξης των πλουσίων ή την αλήθεια που κρύβεται στην εξαθλιωμένη ζωή των φτωχών;

2. ο φασισμός δε είναι ποσοτικό μεγεθος κι ούτε χωράει σε κλίμακες. τσακίζεται και μεμονωμένα.

3. η κομπίνα της δημοσκόπησης κορυφώνεται στο γεγονός πως αν αυτή το επιθυμεί, μπορεί να αποκλείσει τη δυνατότητα να υπάρξει άνθρωπος πάνω στη γη που να μη χωράει στη πλειοψηφία και στη μειοψηφία ταυτόχρονα. στη κοινωνία της αξιοποίησης κανείς δε περισσεύει.

4. η απόσταση μεταξύ της πραγματικότητας ενός δελτίου ειδήσεων και της ζωής στον έξω κόσμο έχει μεγαλώσει σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να μας επιτρέπει να εικάζουμε με ασφάλεια πως η κοινωνική σύγκρουση με όρους μαζικούς είναι θέμα τριετιών.


Ετικέτες

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΙ Αναγνώστες

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ

+Επιτέλους διακοπές
+Το αερόστατο
+Πέραμα
+Αναρχία
+Χόμλες
+Νεκρόπολη
+Παλαιστίνη
+Φόβος θανάτου
+Ο σπυ.
+Packman
+Ελεύθερη ώρα
+Ξεχασμένη φωτογραφία
+Θάλασσα
+Στον οδοντίατρο
+Ποσάδας
+Ότι λέω δε το είπα
+Εγώ κι εσύ
+Η τέχνη του δρόμου
+Debate
+H ψυχραιμία είναι ενοχή
+Καρέ της δευτέρας
+Τζόβενο
+Άγιος Παντελεήμονας
+Πρακτέο
+Κράτος εσπρέσσο
+Μαρκογιαννάκης
+Κοράνι
+Θάνατος στο στόμα
+CULT
+Κουκουλονόμος
+Ήρωες
+Λόρδος Μπάυρον
+Φρούτα του δάσους
+Σκαραμαγκά
+Ρουστίκ
+Άνοιξη
+Η γραφή σε 100 χρόνια
+Προυστ
+Μια ονείρωξη: καταξίωση
+Θήλυ
+Θήλυ Νο2
+Μανιφέστο εντομολογίας
+Κατερίνα Γώγου
+Θεωρία
+220.000 φύλλα
+Σκάει ο τζίτζικάς;
+Πνίγεται ο κροκόδειλος;
+Αναρχικός ή κράτος
+Παράξενο πρωινό
+Λετρισμός
+Νόμος
+Η φυσική του φασισμού
+Εδώ παπάς, εκεί παπάς
+Το κράτος είναι ο έλγιν
+Οικονομοκρατία
+Μονμάρτη
+Μπουκόφσκι
+Ουροβόρος όφις
+Ποίηση δωματίου
+Το χελιδόνι
+Χαλεπάς
+Πνευματικά δικαιώματα
+Γροθιά προς τα πάνω
+Φαιό
+Τα μυρμήγκια
+Δύο ξένοι στην ίδια πόλη
+Έχεις διδακτορικό;
+Καγιέν στις φλόγες
+H αυτοκτονία μου
+Ασφαλίτης
+Άγδιστις
+Ποιητής
+Το κλεφτρόνι
+Κ. Βήτα
+Άσπονδος
+Σύνδρομο Stendhal
+Πτέρυγα σκαρπαλέζου
+Παπανδρέου
+Το τέλος της γης
+Μίροσλαβ σωτηρίου
+Φίλα με
+Ηδονή
+Υπουργείο ηδονής
+Ακομπανιαμέντο
+Προικοσύμφωνη εξουσία
+Διάβολος
+Ο δρίτσας στη βουλή
+Καμράν ατίφ
+Nikolla todi
+Αχελώος
+Φιγούρα θανάτου
+Ελάφι κι ιστορία
+Το τηλεφώνημα
+Το απροσδόκητο
+Coltrane
+Πάντειο
+Ο αρχηγός
+Αντάρτικο
+Ακυβέρνητος κάμπος
+Ε75
+Θέλω να φύγω
+Βοβοτάδες
+Εισπρακτικές εταιρίες
+Levi-strauss
+Τλούπας
+Μυστικός δείπνος
+Σουλφαμιδόσκονη
+Ο συλλέκτης
+Αλέκτορας
+Μαμά δύση
+Μίλαν
+Λιανοκλάδι
+Ο κούνελος
+Μαριάννα βαρδινογιάννη
+Δικαστήρια Πειραιά
+Ρεσάλτο
+Βι.πε. λαμίας
+Μετα-ορισμοί
+Τετράποδος βούδας
+Το πείραμα
+Image
+Hit counter
+Mη φεύγεις
+Ασέξουαλ
+Τρίπτυχο
+Ακομινάτου
+Τεφλόν
+Βοnano
+Mentos
+Καυτερή πιπεριά
+Το παράλογο
+Μοναξιά
+Παλαιοκώστας
+Parking λιβανάτες
+Ταξίδι ακριβείας
+Τίτλοι ειδήσεων
+Λίμνη πλαστήρα
+Η διπλανή πόρτα
+History channel
+Βανδαλισμός
+Τζαζ
+Oικογενειακά δαιμόνια
+Ρίτσος
+Βαγδάτη

:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ: ΚΑΛΕΣΜΑ
KAI O ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ: ΔΕΣ ΤΟ

ΦΑΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΟΥΣ

ο χάος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ;

ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ENA MOYΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ PUNK ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ; ΠΑΤΑ ΕΔΩ