ΚΑΓΙΕΝ

31.8.09 / / σχόλια (13)


βγήκα χτες. πήρα το αμάξι, και μετά από καιρό έφερα βόλτα το νησί δύο φορές. στριφογυρνούσα σαν μια αράχνη που έχει παγιδευτεί μέσα στους ίδιους της τους ιστούς. βοήθαγε βέβαια και η ερημιά στους δρόμους, η παγωνιά που τρυπά τον ξενύχτη την ώρα που νιώθει τη πόλη να κοιμάται νεκρικά. ερημιά, κάτι πηγαίνει λάθος ε. τίποτα, όλα μοιάζουν στη θέση τους κι η νύχτα σε κάνει συνωμότη. κοίτα τα νεκρά σκυλιά στις άκρες των δρόμων χτυπημένα από τους αυτοκινητιστές του αιώνα και γω να τους κορνάρω προσπαθώντας να τα τρομάξω. καμιά ελπίδα, ο ύπνος τους είναι πάγιος, και τα προσπερνώ -ακίνητα ψοφίμια, τ’ αφήνω πίσω μου. το νησί αυτό με κατασπαράζει πισώπλατα, φτάνω στη ψαραγορά του λιμανιού με έναν ανεπαίσθητο φόβο μη πέσω σε τυχαίο μπλόκο. κάποιοι ψαράδες, χαμάληδες με κατεβασμένα μούτρα ετοιμάζουν πάνω στο καΐκι το δόλωμα τους, έτοιμοι για τη ψαριά στον πεθαμένο ωκεανό του σαρωνικού. τη δουλειά τους κάνουνε και συνεχίζω τη τραμουντάνα διαδρομή αποφεύγοντας να κοιτώ τις φωτεινές επιγραφές των διαφημίσεων από πείσμα να μη πετύχουν τον εγκέφαλο. πόλεμο ζω. κι είναι σα το ξαφνικό κλάμα στο μπάνιο, που κολλάς το πάνω μέρος του κεφαλιού σου στο καθρέφτη μη τυχών και ξεχαστείς, και κοιταχτείς κατά λάθος. δε θες να ντροπιαστείς μα πάντα χάνεις τη μάχη -διαρκώς το λάθος της ζωής σου σε ένα μοιραίο βλέμα. για του λόγου το αληθές, παρακάτω ένας μετανάστης μιλούσε στο γωνιακό καρτοτηλέφωνο λουφαγμένος. είναι για γέλια αν σκεφτείς πως η περσινή διαφήμιση του οτε για τα καρτοτηλέφωνα που είχαν κατακλύσει τα αστικά λεωφορεία ήταν γραμμένη στα ελληνικά. ‘φοβού τους αφγανούς σας’, νοικοκυραίοι καθίκια. τώρα περνώ το δάσος, φτάνω στο μοναστήρι και βγαίνω να περπατήσω. όλα μαρτυρούσαν πως το πανηγύρι είχε τελειώσει πριν λίγες μέρες ή και ώρες: πάγκοι αφημένοι, κάτουρα, σωροί από σκουπίδια. βρήκα χάμω ένα πενηντάλεπτο και το φτυσα. τι το έπαιζα. άγιος τόπος, ενώ μια τηλεόραση τουμπαρισμένη μού κίνησε το ενδιαφέρον. τί να γύρευε εκεί; φαινόταν σε καλή κατάσταση, της κούτας. όταν η τεχνολογία κορυφώνεται ο πολιτισμός αρχίζει να λυγίζει σα μουλιασμένο χαρτόκουτο. η ακρόπολη σηματοδότησε την πτώση τής αρχαιοελληνικής τραγωδίας, το καγιέν φίλοι μου άρπαξε ξαφνικά, και τη στιγμή αυτή μια νότα αισιοδοξίας με έξαψε εντός. έβαλα μπρος. μια τιμονιά ο θάνατος στ’ αριστερό σου χέρι.


ο απλός άνθρωπος θα με έλεγε τεμπέλη, ένα παράσιτο. εγώ δυνάμωσα τη μουσική. ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας θα με χαρακτήριζε ρέμπελο, σκουπίδι της κοινωνίας. εγώ δυνάμωσα τη μουσική:


πες μου Μιράντα,

πες τους να σκααάσουν.


τα ηχεία έμοιαζαν με τραμπολίνο, τώρα πια δε λογοδοτώ, άλλωστε σ’ ένα road movie δεν υπάρχουν γείτονες και κομπάρσοι, μόνο συνοδηγοί που γουστάρουν.


Ετικέτες

ΤΑ ΔΙΔΑΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ

29.8.09 / / σχόλια (21)

1.υπάρχουν χίλιοι τρόποι να επιβεβαιώσεις πως ένα διδακτορικό δίπλωμα επεξεργάζεται μονάχα μιαν ιδέα, την οποία πρέπει εκβιαστικά να επικυρώσει με χίλιους τρόπους. Χίλιοι όμως τρόποι, πολλές φορές, -μπορεί και χίλιες-, αντανακλούν όχι μόνο ένα άτομο αλλά χίλια πρόσωπα διαφορετικά. Ένας μόνο καθρέφτης μπορεί να απεικονίσει μέχρι και χίλιες αναπαραστάσεις του ιδίου, έτσι ώστε μίαν αλήθεια τελικά να συμπυκνώνει χίλια ψεύδη. Έτσι, η εξειδίκευση που προσφέρει ένα διδακτορικό δίπλωμα αρχικά προωθεί την σταδιακή κατάτμηση του εαυτού ώσπου φτάνει στην τελική απώλειά του, διότι μιαν αλήθεια είναι αδύνατον να περιέχει χίλια ψεύδη. Κάθε φορά δε μπορεί παρά να σηκώνει μονάχα ένα: την τρέλα.

2.ο τρόπος που επιλέγεις να κατανείμεις και να καταμερίσεις τις κινήσεις του πλυσίματός σου στη λευκή μπανιέρα του μπάνιου σου μπορεί εύκολα να φανερώσει τα ιδιαίτερα νοήματα με τα οποία επενδύεις τη δυστυχία του αιώνα σου.

3.το 'επίλουτρον', το μικρό τίμημα εισόδου στα δημόσια λουτρά της αρχαιότητας, στις μέρες μας ομοιάζει με τα δίδακτρα ενός ντοκτορά.

4.δεν εξαγνίζεται η άγνοια, βρωμιάρη.


Ετικέτες

ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΗ

28.8.09 / / σχόλια (11)

Τι συμβαίνει όταν ένας εγγράμματος νέος με το όνομα Jose Giovanni, γεννημένος στο Παρίσι το 1923 με καταγωγή από Κορσική, έχει πάθος για τα βουνά και την ορειβασία και στην ενηλικίωσή του εξασκεί το επάγγελμα του ξυλοκόπου, του μεταλλωρύχου και του σερβιτόρου;


Τι συμβαίνει όταν στα 22 του χρόνια, με τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου όπου ο ίδιος παίρνει μέρος στην αντίσταση, άρχισε να έλκεται από τον μαγικό υπόκοσμο του κακόφημου δρόμου Quartier Pigalle ενώ λίγο αργότερα συμμετέχει σε μια υπόθεση οργανωμένου εγκλήματος;


Τι συμβαίνει όταν αυτή η υπόθεση της ληστείας, στημένη με τη βοήθεια του θείου του και του μεγαλύτερού του αδερφού, καταλήγει στο θάνατο τριών ανθρώπων και ο μικρός Jose καταδικάζετε σε θάνατο -χωρίς βέβαια ο ίδιος να έχει σκοτώσει κανέναν;


Τι συμβαίνει όταν λίγο πριν την είσοδό του στη γκιλοτίνα του παρέχετε η έσχατη χάρη από τον πρωθυπουργό της χώρας, ύστερα από τις ύστατες προσπάθειες του πατέρα του, και η ποινή του μετατρέπεται σε 20 χρόνια φυλάκιση και καταναγκαστικών έργων;


Τι συμβαίνει όταν εντός της φυλακής, μετά την ανάγνωσή του από τον Καμύ, εκδίδει το πρώτο του μυθιστόρημα (΄Η Στενή΄, αργκώ για τη φυλακή, το οποίο γυρίστηκε λίγα χρόνια αργότερα σε ταινία από τον Jacques Becker) αρχίζοντας έτσι την εκδοτική και σεναριακή του δραστηριότητα πριν περάσει, μετά την αποφυλάκισή του τον Δεκέμβριο του 1956, και ο ίδιος στην κινηματογράφηση ταινιών, πάντα με θέματα εγκλεισμού και υποκόσμου;


Τίποτα δε συμβαίνει. Απλά τυγχάνει να γυρνάει, μεταξύ άλλων, την ταινία: ΄ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΗ (1973)΄ που για κάποιον ανεξήγητο λόγο κάνει τον Αύγουστο πιο ελπιδοφόρο.




Ετικέτες ,

ΑΧΘΟΣ

24.8.09 / / σχόλια (38)

Πριν λίγους μήνες, καθώς πατούσα το ΕΝΤΕR, νόμισα πως είδα να ξεπηδά μέσα από το πληκτρολόγιο ένα μυρμήγκι. Άνοιξα το πορτατίφ και διαπίστωσα πως και άλλα μυρμήγκια έκαναν το ίδιο. Ήταν μοναδικό: μέσα στο πληκτρολόγιό μου υπήρχε μια μεταμοντέρνα μυρμηγκοφωλιά και το γεγονός αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα. Έτσι, όλο το χειμώνα, δεν έκανα καμία κίνηση καθαρισμού ή απολύμανσης στο χώρο της αποικίας τους. Αυτά απολάμβαναν τη ζεστασιά των πλήκτρων καθώς τρεφόντουσαν από τα διάσπαρτα ψίχουλα καπνού, εξαιτίας της τσαπατσουλιάς μου να στρίβω τσιγάρα βιαστικά και άγαρμπα, ενώ εγώ ένιωθα στο δωμάτιο μια υπόγεια συντροφιά και μια CYBER κινητικότητα. Από τότε, οι κινήσεις μου έγιναν πιο προσεχτικές, τα πλήκτρα τα πατούσα πιο απαλά και τα δάχτυλα απέκτησαν μια αβρότητα. Αυτό όμως δε σημαίνει πως είχα χάσει και την σκληρότητα μου ή ότι ξαφνικά διακατεχόμουν από ένα ίχνος συμπόνιας. Κι εγώ κι αυτά γνωρίζαμε καλά, πως κάθε ανάρτηση ισοδυναμούσε με ένα παιχνίδι θανάτου μέχρι την ολοκλήρωσή της αφού κάθε γράμμα που πατούσα μπορεί να γινόταν μοιραίο για αυτά, άλλωστε δεν ήταν λίγες οι φορές που ένας μύρμηγκας έπεφτε ανάσκελα πάνω στο CAPS LOCK, πλήκτρο το οποίο αναφέρω τυχαία διότι συνέβη πριν από λίγο. Και βέβαια, όση σκληρότητα κι αν με διαπερνά, μη φανταστείτε πως μένω απαθής στο θέαμα που αντικρίζω γιατί ομολογώ πως ένα μυρμήγκιασμα το νιώθω κι εγώ στα ακροδάχτυλα.


Όσο κι αν δε με πιστεύετε, πρέπει να σας πω πως σήμερα, αρκετούς μήνες πριν από την έφοδο των μικροσκοπικών επισκεπτών, έχω αρχίσει να πιστεύω πως οι αναρτήσεις είναι συνυφασμένες μαζί τους. Όχι μέσα στο μυαλό μου αλλά στο βάθος του πληκτρολογίου, έχω την αίσθηση πως γεννιέται η νέα ιδέα της ανάρτησης, την οποία μεταφέρουνε σερνόμενη τα λιλιπούτεια μυρμήγκια μέσα από τα βάθη του ανεπίγνωστου που ο άνθρωπος δε μπορεί να φτάσει. Φαντάζομαι τα καραβάνια σε ένα τοπίο νυχτερινό να διασχίζουν μιαν έρημο γεμάτη καταχνιά, να τραβούνε στο διάκενο με σκοινιά ένα σκοτεινό μπαούλο που μέσα περιέχει μια σφαλισμένη λευκή επιστολή, τη στιγμή που η υπόλοιπη τροχιά της γης έχει πατήσει pause για χάρη τους. Γιατί, ποιός δε παραδέχεται πως η κόλαση είναι οι άλλοι;


Το γράμμα φτάνει με το πρώτο φως του ηλίου. Καθώς ξυπνώ, το βρίσκω αφημένο πάνω στο σεντόνι μου κι αρχίζω την ανάγνωσή του. Ποια ανάγνωση; Τούτη τη φορά ήταν ΚΕΝΟ. Σηκώνομαι ακαριαία και νιώθω ήδη βαρύς. Τα πόδια μου κυρτώνουν, δε βαστώ το σώμα μου. Ποιός μου τα φόρτωσε όλα αυτά;


Ξέρω πια καλά για το χειμώνα:

25.

Φορές.

Το βάρος σου.



Ετικέτες

ΦΑΙΟ

21.8.09 / / σχόλια (12)

Πνιγόμουν κι έβηξα νοερά, όσο πιο νοερά μπορούσα. Μα ήταν μάταιο. Στιγμιαία ακούστηκε ένα γάβγισμα πέριξ της γειτονιάς του σπιτιού κι όλα έπαιρναν το δρόμο τους. Ένα δεύτερο γάβγισμα, πιο δυνατό και μακρύ δεν άργησε να διαρρήξει το βουβό πλάνο της νύχτας. Τρίτο και τέταρτο ήχησαν ταυτόχρονα, ως απάντηση στα προηγούμενα, μα αυτή τη φορά έμοιαζαν με ουρλιαχτά, δεκάδες μέτρα μακρύτερα από την αρχική εστία. Οι λύκοι ξύπναγαν και δήλωναν τη γεωγραφία του χωριού, ανηφορικά η νύχτα είχε μετατραπεί σε ένα παιχνίδι ντόμινο για την ελευθερία, 10, 20, 100. Ως το βουνό απέναντι, τα αλυχτίσματα ηχούσαν ομαδικά λες κι ομολογούσαν μια κτηνώδη ανταρσία, ένα βουητό ταυτόχρονο σαν απρόοπτο σύνθημα λες και σπάζονταν ρυθμικά οι τοίχοι. Μπορούσες να φανταστείς τους κυνόδοντες να εξέχουν, να κρέμονται τα σώματα απ’ τα συρματοπλέγματα με το κεφάλι υψωμένο, τινάζοντάς το κάθε τόσο δαιμονισμένα ώστε να σπάσουν τα λουριά.


Όλο το χωριό ανάστατο να κρυφοκοιτάζει, να μη τολμά να βγει απ’ τα παράθυρα του. Κάποιοι πήρανε τις καραμπίνες και βαράγανε στο ψαχνό πισώπλατα κι ο λύκος ματωμένος έπεφτε στο στρώμα του βαρύς. Μόνο που η νύχτα τότε βάθαινε ακόμη πιο πολύ, κι ήταν εκκωφαντικό όσο ποτέ άλλοτε. Κάθε πιστολιά δυνάμωνε τις κραυγές των πεινασμένων, η νύχτα αυτή δεν είχε γυρισμό, ήταν ο ύστατος αχός και τότε άρχισαν να ρίχνονται οι πρώτες πόρτες. Το πανδαιμόνιο έπαιρνε την υφή του μετάλλου. Αυτοί που βγαίνανε ανοίγανε τις διπλανές κι οι διπλανοί τις παραπέρα. Πάλι το ντόμινο για την ελευθερία. Όσοι δε πέφτανε απ’ τα πυρά ορμάγανε με λύσσα στους ανθρωποφύλακές τους. Δεν άργησε να καταληφθεί και η Γ’ πτέρυγα. Όλη η φυλακή υπό τον έλεγχο της λαχτάρας για εκδίκηση. Κι ήταν τέτοια η λαχτάρα, που η απόφαση ήταν ομόφωνη: να τυλιχθεί άμεσα ολόκληρη η φυλακή στις φλόγες. ΤΩΡΑ, πριν την έφοδο των μισθοφόρων, αυτή τη φορά θα την έκαιγαν συθέμελα, μια για πάντα. Ποτέ ξανά κολασμός. Όλα πυρπολήθηκαν με εμπρηστή το μέλλον. Τα σκεβρωμένα στρώματά τους άρπαξαν, οι χαρακιές στους τοίχους έσβησαν, οι μνήμες των ανθρώπων μέσα από τα κελιά, μία προς μία κάηκαν, μα και οι άνθρωποι ακόμη. Τα σώματά τους στάχτιασαν με τρόπο που θύμιζαν πεσμένους λύκους της Αλάσκα. Από αυτούς που έχουν στο λαιμό το χρώμα του σταχτόνερου και στον υπόλοιπο κορμό τη τέφρα. Πως τη φυσάς τη τέφρα;


Ζωή και Λευτεριά στον Θοδωρή Ηλιόπουλο


Ετικέτες

λόγια ενός μίζερου

19.8.09 / / σχόλια (24)

το καυτό καλοκαίρι που τελειώνει αποτέλεσε τον πιο σκληρό χειμώνα απ’ τη πλευρά του κράτους εκκαθαρίζοντας μεθοδικά κι αθόρυβα τα πιο μολυσμένα σώματα της επικράτειας του. κι ουδείς αντιστάθηκε στην πρωτοφανή γενοκτονία του προκλητού περιθωρίου. διότι η αντίσταση μας, όπως επαναβεβαιώθηκε, αποτελεί μέρος μια κανονιστικής πρακτικής των τριών εποχών. το καλοκαίρι απολαμβάνουμε την ομαλότητα του θέρους, απροϋπόθετα.


λοιπόν, τα κούφια λόγια της επίθεσης δε περιέχουν ίχνος απόγνωσης, παρά μονάχα μία εσωτερική ρυθμιστική περιαυτολογία. και όχι, δε μπορεί να μας χαλάσει το καλοκαίρι ένας θοδωρής ηλιόπουλος. εξάλλου, θα μπορούσε να περιμένει.


Καλό χειμώνα και καλή αναρχία.


Ετικέτες

ο αντίλαλος του ουρανού

17.8.09 / / σχόλια (34)

H ανάρτηση αφιερώνεται
στους καταραμένους ακροατές των godspeed you! black emperor,
αν αυτοί το επιθυμούν.

Μικρός έβλεπες τηλεόραση φανατικά και το χαιρόσουν. Μάλιστα είχες και αγαπημένες εκπομπές, αγαπημένους παρουσιαστές, πριν απ' τον ύπνο, μετά τον ύπνο, μετά το φαγητό. Κάθε στιγμή απολάμβανες την ακρίβεια του θεαματικού έγχρωμου κόσμου, μα σιγά-σιγά άλλαζες. Άρχισες να διαφωνείς, άρχισες να αμφιβάλλεις. Δε σε έπαιρνε ο ύπνος εύκολα, έπαψες να έχεις προτιμήσεις, τώρα πια ανέλυες τις λεπτομέρειες. Σε κάθε ευκαιρία διέκρινες τη κάμερα να τραβάει, παρατηρούσες το μακιγιάζ των προσκεκλημένων ενώ το υποβλητικό σήμα του έκτακτου δελτίου άρχισε να σου προκαλεί νεύρωση στο μάτι. Τελικά πήρες μιαν απόφαση: θα έβλεπες μόνο ντοκιμαντέρ για ζώα στην αφρική, όπως κι έκανες, ώσπου ένα βροχερό βράδυ, ύστερα από μία διακοπή ρεύματος, η τηλεόραση βραχυκύκλωσε και ήταν μια καλή ευκαιρία να την πετάξεις οριστικά.

Κι ύστερα ήρθε το ραδιόφωνο στη ζωή σου. Η λεπτότητα της φωνής έκανε τη διαφορά. Οι μουσικές του κόσμου σού ξυπνούσαν όμορφες κι αμακιγιάριστες εικόνες στο μυαλό σου καθώς συνόδευαν το απόγευμα ενώ οι αναδυόμενες αναμνήσεις σε έκαναν συμμέτοχο. Εντάξει, σίγουρα σε πείραζαν οι διακοπές για τις ειδήσεις αλλά υπήρχαν δέκα ντουζίνες ραδιοσταθμοί, τι διάολο, έκανες κι εσύ τις επιλογές σου. Έτσι οι μοναχικές σου μέρες περνούσαν πιο ευχάριστα, ένιωθες πως σε σεβόντουσαν κι εσύ αναγνώριζες τον εαυτό σου ως ακροατή. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που κοιμόσουν με το ράδιο ανοιχτό. Γνώριζες καλά πως ένα ανοιχτό ράδιο ήταν αποτρεπτικό για ένα ποντίκι να πλησιάσει σε απόσταση κοντινότερη των πέντε μέτρων. Όπως και να 'χει, με το πέρας των μηνών τα κριτήρια σου γινόντουσαν πιο αυστηρά. Πολλοί παραγωγοί της πρωινής ζώνης σε κούραζαν. Άλλοτε σου φαίνονταν να επαναλαμβάνονται. Ήταν ξεκάθαρο σε εσένα πως έψαχναν για ακροαματικότητες. Και κάτι ακόμη: οι διαφημίσεις. Αυτό το κέρατο όλο και σε κατάτρωγε. Εσύ δεν ήσουν καταναλωτής κι αυτές όλο και πληθαίνανε. Το τελικό χτύπημα ήρθε τον περασμένο Σεπτέμβρη καθώς άκουγες την τελευταία διαφήμιση του Jumbo bebe. Είπες "μέχρις εδώ!" και με μία ξαφνική κίνηση εκτινάσσεις το δεξί σου χέρι πάνω στο ραδιοφωνάκι γκρεμίζοντάς το στο πάτωμα και προκαλώντας του σημαντική βλάβη στα FM. Στη συνέχεια έπεσες για ύπνο προδομένος, κλαίγοντας σαν υπεύθυνος για την δυσπροσαρμοστικότητά σου και αναρωτώμενος αν μπορούσε κάποιος να σε κατανοήσει.

Σε επισκέφτηκα εχτές στο σπίτι σου μετά από πολύ καιρό. Καθόσουνα μαρμαρωμένος στη γωνία του δωματίου ακούγοντας συνεπαρμένος τα ραδιοκύματα τού πληγωμένου, από τα FM, ραδιοφώνου. Εστίαζες στους διακεκομμένους υπερηχητικούς ήχους, στην ασυνάρτητη και χαοτική ηχώ των παρασίτων στα ηχεία σαν μια υπόνοια λόγου μέσα σε έναν εκκωφαντικό κυκλώνα. Τρόμαξα. Αυτόματα σου πρότεινα να σου αγοράσω ένα καινούριο ραδιοφωνάκι να πιάνεις καθαρά τους σταθμούς που επιθυμείς.

- "Μην ανησυχείς", μου είπε και συνέχισε: "δεν ενδιαφέρομαι για τα FM πια. Προτιμώ τα AM που δε σε προδίδουν ποτέ. Εδώ είναι η μελωδία της ευτυχίας. Κι αν θες, το απόγευμα ανοίγει και ο σταθμός του Καΐρου, ακούω ψαλμωδίες, αν αυτό σε κάνει να νιώθεις καλύτερα για το φίλο σου".

- "Κι από πότε έγινες πιστός εσύ ρε Γιώργο;" τον ρώτησα κάπως θλιμμένος

- "Από τότε που οι κεραίες έστρεψαν τη κόψη τους στον ουρανό", μου απάντησε μετά από λίγο και τότε ύψωσε την ασθενική του γροθιά προς τα πάνω.


[lift your skinny fists like antennas to heaven 1/2]


§

Ετικέτες

BANK HOLIDAY

15.8.09 / / σχόλια (20)

δε ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει κι εσείς ή μήπως το φαντάστηκα; όλο και συχνότερα βλέπω πιστούς να κοντοστέκονται και να κάνουν το σταυρό τους, καθώς, αφηρημένοι όπως είναι, περνούν πεζή έξω απ' τις εισόδους τραπεζών. σίγουρα δε το φαντάστηκα, διότι χτες μάλιστα θυμάμαι καλά έναν πιστό σε σύγχυση να φιλά με αγαλλίαση το χέρι του μεγαλόσχημου υπαλλήλου της τραπέζης, ικετεύοντας τον οίκτο και τη χάρη του. ή μήπως το φαντάστηκα κι αυτό; όχι, σίγουρα η τράπεζα δεν ήταν η αγία. το είδα με τα μάτια μου. ο διευθυντής δε φορούσε ράσα. και θα μου πείτε τώρα τί γύρευες εσύ στη τράπεζα; μεταξύ μας έ, πήγα να διαρρήξω το παγκάρι.

ποιητής είμαι.
της δεκάρας.
+

Ετικέτες

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ

13.8.09 / / σχόλια (32)

"Έπεσε νεκρός.

Εντάξει, ένας φιλόδοξος λιγότερο."

Τρύφωνας Ιγνατίου


Η αποδοχή των πνευματικών δικαιωμάτων ενός δημιουργού ισοδυναμεί με την αφαίρεση του δικαιώματος στο συλλογικό πνεύμα και η νομική κάλυψή του αντανακλά την απουσία της επικίνδυνης ευφυΐας. Όποιος κατοχυρώνει το έργο του πνευματικά προσπαθεί να πείσει γραφειοκρατικά για τη πρωτοτυπία του έργου του, το άτοπο του οποίου επιβεβαιώνει έκδηλα την πνευματική κλοπή μονάχα του εαυτού του. Τελικά το εχέγγυο του κοπυράιτ εκλαμβάνεται ως η ανάσχεση ενός εσωτερικού φόβου μπροστά στην ενδεχόμενη απώλεια της ριζωμένης φιλοδοξίας του γραφιά και το σύμβολο © αποτελεί το σύμβολο του σταυρού πάνω στο μνήμα του νεκρού αδελφού.


Σενάριο: Σαμσών Ρακάς

Ιδέα και εκτέλεση: Σαμσών Ρακάς

Παρουσίαση, σκηνική αποτύπωση, επιμέλεια εικόνας και ήχου: Σαμσών Ρακάς

Παραγωγή: Σαμσών Ρακάς και Σια

Διακίνηση: Σαμσών Ρακάς Α. Ε.

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον Σαμσών Ρακά για την εποικοδομητική συζήτηση που είχαμε και στον οποίο οφείλω πολλά.

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον αδικοχαμένο νεκρό αδελφό Σ. Ρ.


Σ. Ρακάς



Ετικέτες

ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ : Ο ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΑΠΕΥΚΤΑΙΟ

12.8.09 / / σχόλια (16)

κοιμωμένη / α' νεκροταφείο αθηνών

«Ορκιζόμεθα ότι ο Γιαννούλης Χαλεπάς έπαθεν τας φρένας, το πρώτον, κατά το 1879 έτος. Τα πρώτα της φρενοπαθείας συμπτώματα ήταν γέλως άνευ λόγου, φόβοι, ενίοτε περί της ζωής του, ενίοτε επετίθετο κατά του πατρός του και των οικείων του, έπασχεν ονειρώξεις συνεπεία αυνανισμού προελθόντος εξ αποτυχόντος έρωτος και λίαν πιθανώς τούτον είναι η κυρία του νοσήματος αιτία. Ακολούθως απεπειράθη πολλάκις ν' αυτοχειριασθή. Εγένετο χρήσις της οικείας θεραπείας άνευ αποτελέσματος προϊόντος μάλιστα του χρόνου, έβαινε και βαίνει επί τα χείρω. Ώστε ήδη καθίσταται επικίνδυνος, διότι όχι μόνον κατά των γονέων κι οικείων επιτίθεται, αλλά και κατά του τυχόντος: ώστε ο πατήρ του είναι αναγκασμένος να τον έχει αδιαλείπτως υπό φρουράν. Αι ονειρώξεις κι αι προς τον αυνανισμόν τάσεις εξακολουθούσι. Λαβόντες υπ' όψιν τα ανωτέρω βεβαιούμεν ότι είναι απόλυτος ανάγκη η εισαγωγή τούτου εν τίνι φρενοκομείω προς αποφυγήν απευκταίου».


κι ύστερα ψυχιατρείο Κέρκυρας.

Ετικέτες

Προς το Καθαρτήριο

9.8.09 / / σχόλια (26)

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙ ΤΗΣ ΦΩΚΙΑΣ

7.8.09 / / σχόλια (19)

δε φτάνει να το πεις αλλά έχει σημασία και ο τρόπος που το λες. δεν αρκεί μονάχα να το δείχνεις αλλά και να το παρουσιάζεις αντιστοίχως. συμβαίνει πολλές φορές η παρουσίαση ενός πράγματος να μην συνάδει με την ανάδειξη του. εξυμνείς την ανδρεία και το λες φοβισμένα. αποθεώνεις το κολύμπι και τελικά πνίγεσαι.


έτσι, πολλές φορές η μορφή υπερέχει του περιεχομένου, μιλάς και φλυαρείς, σίγουρα μοιάζεις με τις μουσικές του ιάννη ξενάκη. άλλες φορές η φόρμα είναι υποδεέστερη της σημασίας που θες να αποδώσεις, το μέσο είναι ένας φτωχός υπηρέτης του σκοπού σου και τότε μάλλον λέγεσαι διονύσιος σολωμός και είσαι νόθος. χρειάζεσαι δουλειά ακόμη. τέλος, εμφανίζονται και κάποιες στιγμές στην ιστορία που ο λόγος είναι κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση, το γραφόμενο αναδύει το νοούμενο, η θάλασσα βρίσκει το σπαραγμό στο μοιρολόι της φώκιας, και τότε βέβαια είσαι ίδιος ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.



Ετικέτες

Ο ΔΙΧΤΥΩΤΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

5.8.09 / / σχόλια (32)

Προφέροντας κάποιος τη λέξη που αναζητούμε, ας την ονομάσουμε λέξη χι ή ψι, αφαιρεί από το σχήμα, που θέλει αυτή να νοηματοδοτήσει, το μαυρόασπρο χρώμα του και το τριγωνικό ράμφος του. Αν όχι, τού μειώνει σίγουρα τις αιχμές στα φτερά ή τα βελονοειδή του πόδια. Του θολώνει το διαχυτικό του πέταγμα, στερεί το συναίσθημα του εκπατρισμού του, του ταξιδιού, της ερχόμενης άνοιξης.


Προφέροντας τη λέξη που αναζητούμε, ας την ονομάσουμε λέξη χι ή ψι, ο ουρανός χάνει το χρώμα του, γωνιάζει, η φωλιά στη πιλοτή εξαφανίζεται, ο πηλός χωρίζεται από το σάλιο κι ο Μάρτιος πεθαίνει.


Η άλγεβρα ή η γεωμετρία προηγείται;


Τελικά με το να δίνει κανείς ονόματα στα πράγματα τα δείχνει και δείχνοντας τα, τ’ αλλάζει. Πόσο μάλλον οι ορνιθολόγοι που παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειές τους για νοηματικό εμπλουτισμό της λέξης, τελικώς ονόμασαν το χελιδόνι: Passeriformes hirundinidae hirundio rustica.


Γιατί τί είναι πια ο ουρανός: ένα χαρτί μιλιμετρέ.


Ετικέτες

ποίηση δωματίου

3.8.09 / / σχόλια (21)

huaorani

εκεί όπου η καταστολή της ηδονής συναντά την εκμάγευση
γεννιέται ο ρομαντισμός της ήττας
.

Ετικέτες

το όργωμα της ιστορίας

1.8.09 / / σχόλια (8)

"η ιστορία δεν είναι προϊόν τυχαιότητας αλλά συμπτωματικής ατυχίας
γι’ αυτό και ο μουζίκος δεν έχει καμία σχέση με τα φλάουτα αλλά με τις πατάτες",
είπε ο νεαρός σμίθ καθώς κατάπινε τον ουροβόρο όφι.

Ετικέτες

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΙ Αναγνώστες

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ

+Επιτέλους διακοπές
+Το αερόστατο
+Πέραμα
+Αναρχία
+Χόμλες
+Νεκρόπολη
+Παλαιστίνη
+Φόβος θανάτου
+Ο σπυ.
+Packman
+Ελεύθερη ώρα
+Ξεχασμένη φωτογραφία
+Θάλασσα
+Στον οδοντίατρο
+Ποσάδας
+Ότι λέω δε το είπα
+Εγώ κι εσύ
+Η τέχνη του δρόμου
+Debate
+H ψυχραιμία είναι ενοχή
+Καρέ της δευτέρας
+Τζόβενο
+Άγιος Παντελεήμονας
+Πρακτέο
+Κράτος εσπρέσσο
+Μαρκογιαννάκης
+Κοράνι
+Θάνατος στο στόμα
+CULT
+Κουκουλονόμος
+Ήρωες
+Λόρδος Μπάυρον
+Φρούτα του δάσους
+Σκαραμαγκά
+Ρουστίκ
+Άνοιξη
+Η γραφή σε 100 χρόνια
+Προυστ
+Μια ονείρωξη: καταξίωση
+Θήλυ
+Θήλυ Νο2
+Μανιφέστο εντομολογίας
+Κατερίνα Γώγου
+Θεωρία
+220.000 φύλλα
+Σκάει ο τζίτζικάς;
+Πνίγεται ο κροκόδειλος;
+Αναρχικός ή κράτος
+Παράξενο πρωινό
+Λετρισμός
+Νόμος
+Η φυσική του φασισμού
+Εδώ παπάς, εκεί παπάς
+Το κράτος είναι ο έλγιν
+Οικονομοκρατία
+Μονμάρτη
+Μπουκόφσκι
+Ουροβόρος όφις
+Ποίηση δωματίου
+Το χελιδόνι
+Χαλεπάς
+Πνευματικά δικαιώματα
+Γροθιά προς τα πάνω
+Φαιό
+Τα μυρμήγκια
+Δύο ξένοι στην ίδια πόλη
+Έχεις διδακτορικό;
+Καγιέν στις φλόγες
+H αυτοκτονία μου
+Ασφαλίτης
+Άγδιστις
+Ποιητής
+Το κλεφτρόνι
+Κ. Βήτα
+Άσπονδος
+Σύνδρομο Stendhal
+Πτέρυγα σκαρπαλέζου
+Παπανδρέου
+Το τέλος της γης
+Μίροσλαβ σωτηρίου
+Φίλα με
+Ηδονή
+Υπουργείο ηδονής
+Ακομπανιαμέντο
+Προικοσύμφωνη εξουσία
+Διάβολος
+Ο δρίτσας στη βουλή
+Καμράν ατίφ
+Nikolla todi
+Αχελώος
+Φιγούρα θανάτου
+Ελάφι κι ιστορία
+Το τηλεφώνημα
+Το απροσδόκητο
+Coltrane
+Πάντειο
+Ο αρχηγός
+Αντάρτικο
+Ακυβέρνητος κάμπος
+Ε75
+Θέλω να φύγω
+Βοβοτάδες
+Εισπρακτικές εταιρίες
+Levi-strauss
+Τλούπας
+Μυστικός δείπνος
+Σουλφαμιδόσκονη
+Ο συλλέκτης
+Αλέκτορας
+Μαμά δύση
+Μίλαν
+Λιανοκλάδι
+Ο κούνελος
+Μαριάννα βαρδινογιάννη
+Δικαστήρια Πειραιά
+Ρεσάλτο
+Βι.πε. λαμίας
+Μετα-ορισμοί
+Τετράποδος βούδας
+Το πείραμα
+Image
+Hit counter
+Mη φεύγεις
+Ασέξουαλ
+Τρίπτυχο
+Ακομινάτου
+Τεφλόν
+Βοnano
+Mentos
+Καυτερή πιπεριά
+Το παράλογο
+Μοναξιά
+Παλαιοκώστας
+Parking λιβανάτες
+Ταξίδι ακριβείας
+Τίτλοι ειδήσεων
+Λίμνη πλαστήρα
+Η διπλανή πόρτα
+History channel
+Βανδαλισμός
+Τζαζ
+Oικογενειακά δαιμόνια
+Ρίτσος
+Βαγδάτη

:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ: ΚΑΛΕΣΜΑ
KAI O ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ: ΔΕΣ ΤΟ

ΦΑΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΟΥΣ

ο χάος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ;

ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ENA MOYΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ PUNK ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ; ΠΑΤΑ ΕΔΩ