ακομπανιαμεντο

24.9.09 / / σχόλια (12)

H μέρα των γενεθλίων μου, όπως φαίνεται, δεν είναι η τυχερή μου μέρα. Λίγες ώρες πριν το πάρτι κι ενώ όλα είχαν ετοιμαστεί συμβαίνει μια αναπάντεχη διακοπή ρεύματος. Τσαντισμένος βγαίνω με τον Νικόλ. να πάρουμε γκαζάκια και κεριά σε περίπτωση που θα αργούσε να έρθει το ρεύμα.
-"Θα έρθω και γω", είπε η Ευαγγ.

Ξεκινήσαμε για το σούπερ μάρκετ που βρισκόταν λίγο έξω από τη πόλη ακούγοντας coltrane ενώ κάθε τόσο παρατηρούσαμε τις λάμπες των σπιτιών που προσπερνούσαμε μη τυχόν κι έρθει το ρεύμα οπότε θα ήταν και αχρείαστα τα ψώνια. Κι αυτό γιατί ενώ ήταν 5 το απόγευμα ο καιρός ήταν ιδιαίτερα μουντός ώστε δικαιολογούσε το άναμα μιας εξωτερικής λάμπας ενός σπιτιού μιας γριάς χήρας. Σε 9 λεπτά είχαμε φτάσει. Τα παιδιά κατέβηκαν να ψωνίσουν, εγώ παρέμεινα στ' αμάξι σκεφτόμενος τα 32 μου βασανιστικά χρόνια. Ξαφνικά ακούω ένα σφύριγμα, σύντομα κι ένα δεύτερο. Είχα παρκάρει λίγο έξω από την περίβολο μιας μικρής αυλής, άνθρωποι δεν υπήρχαν εντός της, σίγουρα όμως από εκεί ερχόταν ο ήχος. Στην αρχή κοίταξα κάπως αδιάφορα μα πάλι ένας ήχος έφτασε στα αυτιά μου, κάτι σαν "εσύ, εσύ, εσύ," και γύρισα πιο επίμονα το κεφάλι. Ένας γκριζωπός παπαγάλος με ζαρωμένο λαιμό μού αποκρινόταν. Πόσα χρόνια είχα να δω. Του σφύριξα κι εγώ και ανταπέδωσε ακαριαία. Του ξανασφύριξα πιο κοφτά και ανταπέδωσε ξανά. Με όποιον τρόπο κι αν του σφύριζα μου επέστρεφε τον ήχο αναλόγως. Πριν προλάβω να σκεφτώ καλά-καλά αν θα επιθυμούσα έναν παπαγάλο στο σπίτι επέστρεψαν τα παιδιά.
- "Κάποιοι που συζητούσαν μέσα είπαν πως σε κάποιες γειτονιές η διακοπή θα κρατήσει έως και 7 ώρες, οπότε πήρα παραπάνω εφόδια, είπε η Ευαγγ.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής έχοντας πάντα στο νου μου τον γκριζωπό φίλο μου. Κι ίσως αυτή η αφηρημάδα μου σε συνδυασμό με την πενιχρή ορατότητα του δρόμου να ήταν οι λόγοι που δε κατάφερα να αποφύγω μια λακκούβα στην άκρη του δρόμου, μια λακκούβα καθ' όλα εναρμονισμένη στις επαναληπτικές κινήσεις μιας αυτοματικής οδήγησης 7 χρόνων μες τη πόλη. Κι ήταν τέτοιο το βάθος της που το μπροστινό ελαστικό στη μεριά του Νικόλ. άνοιξε σα φλούδα ενός εξωτικού φρούτου στη χώρα της Michelin.

Όχι, σίγουρα η μέρα των γενεθλίων μου δεν ήταν από τις τυχερές μου. Το σπίτι δεν ήταν πολύ μακριά από το σημείο κι αποφασίσαμε να περπατήσουμε μέχρις εκεί. Η Ευαγγ. μαζί με τον Νικόλ. κρατούσαν τις σακούλες ενώ εγώ παρέπαια μέσα σε μια δαιμονισμένη ατυχία καθώς κοιτούσα τα περάσματα των συννέφων, έτοιμα για στίψιμο. Ήξερα πως η κακοδαιμονία δεν είχε λήξει και δεν άργησαν να πέσουν οι πρώτες παχιές ψιχάλες. Κοιταχτήκαμε κι οι τρεις κι επιταχύναμε. Ποιός όμως να τα βάλει με την επιτάχυνση του ουρανού; ο ήχος της μπόρας σού προκαλούσε ψυχρολουσία. Στρίψαμε αμέσως στο επόμενο στενό και χωθήκαμε κάτω από μία είσοδο πολυκατοικίας με τα σώματά μας να είναι κολλημένα στη πόρτα. Ήξερα πως κάπου στον δρόμο αυτό έμενε ένας παλιός φίλος αλλά ανάμεσα σε τόσες πολυκατοικίες που υπήρχαν τριγύρω θα ήταν θαύμα αν έβρισκα το όνομά του στα κουδούνια της συγκεκριμένης:


Αθανασουλάκη-Τρίμη Κατίνα
Παπασπύρου Πρόδρομος, δικηγόρος
Κατσούλας Γεράσιμος, ιατρός-ορθοπεδικός
Πεπονής Μελέτης, Απόστρατος Αξιωματικός Π/Ν
Eισπρακτική Eταιρία Cashing

Δεν υπήρχε το όνομά του, όπως σωστά είχα υποθεσεί, παρόλα αυτά χτύπησα και τα 5 κουδούνια ξεχνώντας πως είναι νεκρά. Έτσι κι αλλιώς δε χρειαζόταν, η Ευαγγ. είχε μπει ήδη μέσα. Καθόμασταν στις σκάλες μιας ξένης πολυκατοικίας μέσα σε ένα βαθύ σκοτάδι, αμίλητοι κι αφημένοι στην ατυχία μας, περιμένοντας τη βροχή να σταματήσει.

-"Δε θα σταματήσει ποτέ, προτείνω να πάρουμε ταξί, δεν έχουμε χρόνο", πρότεινε ο Νικόλ. και συμφωνήσαμε. Πέρασαν 5 λεπτά κι ένα ταξί άφηνε κάποιον ένοικο της γειτονιάς, κάποιες δεκάδες μέτρα από το σημείο 0. Τρέξαμε και το πήραμε φωνάζοντάς του.

Ήμασταν πιο ήρεμοι τώρα, η βροχή είχε ελαφρύνει ενώ ξαφνικά το σημάδι του φωτός επανεμφανίστηκε στη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Ένα ρυθμισμένο "επιτέλους" ακούστηκε εκ βαθέων προερχόμενο από τα στόματα όλης της περιφέρειας σαν λέξη που επέστρεψε χρωστούμενη από το ράμφος ενός παπαγάλου, τη στιγμή που κι οι τρεις μας νιώσαμε να μας διαπερνούν σειρήνες της φωτιάς χωρίς βέβαια να εξωτερικεύσουμε το υπόκωφο σύγκρυο στο βλέμμα μας, μαθημένοι στο παγερό.
Το πάρτι είχε λήξει.

Ετικέτες

λετρ

23.9.09 / / σχόλια (12)

η ηδονή κατακτιέται ντροπιαστικά
μόνο τη στιγμή που η ντροπή δε περιέχει σπέρμα

γιατί αν η ντροπή ήταν έγκυος θα γένναγε απ' το γκώλο.

Ετικέτες

φιλα με

22.9.09 / / σχόλια (25)

1.η αλήθεια δεν μπορεί να βρει την αναίρεσή της παρά μονάχα τα συμπληρώματά της 2.έχει διαφορά να σπας τον εαυτό σε 7 περσόνες απ' το να παράγεις 6 φίλους του εαυτού σου 3.στην πρώτη περίπτωση οι αντιφάσεις σου σε πνίγουν, στη δεύτερη σού δίνουν το φιλί της ζωής.



Ετικέτες

μιροσλαβ σωτηριου

21.9.09 / / σχόλια (8)

"πήγα σε έναν ακόμη εργοδότη χτες να του ζητήσω δουλειά.

κάθε φορά που πάω να συναντήσω έναν από δαύτους, και καθώς του εξιστορώ το βιογραφικό μου, τον φαντάζομαι κρεμασμένο πάνω από το γραφείο του, την ίδια στιγμή που αυτός θέλει να τον αναγνωρίσω απελευθερωτή των δεινών μου. καθώς μου εξετάζει τις χειρονακτικές μου παλάμες για να δει αν του κάνουν, επιθυμώ να τον αντικρίσω αιμόφυρτο στο πάτωμα να σπαρταράει, την ίδια στιγμή που αυτός ζητά να τον βαφτίσω λυτρωτή από την οικονομική μου ένδεια. με λίγα λόγια, ο σωματικός θάνατος του αφεντικού περνούσε μέσα από την οικονομική διάσωσή μου διότι ο δολοφόνος των αφεντικών στις μέρες μας πρέπει να ξέρει πως ο χριστός σταυρώθηκε εξαιτίας της απέραντης αλαζονείας του να προσφέρει σωτηρία", έγραψε στο ημερολόγιό του ο 24χρονος μίροσλαβ σωτηρίου πριν προλάβει να καθαρίσει τα αίματα από τις παλάμες του.


Ετικέτες

το πληρωμα του χρονου

19.9.09 / / σχόλια (25)

Κοίτα την εικόνα του τέλους,


ο άνθρωπος σαν μουσκεμένο κούτσουρο να περπατά απρόσωπος πάνω σε ερείπια, να ψάχνει για διέξοδο μανιωδώς, την εποχή που δε θα υπάρχει έρωτας, δάκρυα, φιλία, συγγενείς και χώρος για το μέλλον. Η ουτοπία θα έχει χάσει τη προοπτική της, η βιωμένη φρίκη θα γεννάει ένα νόημα: την παραίτηση. Ακόμη και το έγκλημα θα έχει εξοβελιστεί γιατί η ελπίδα δε θα είναι ούτε καν έσχατη ή εκδικητική. Όλος ο πλανήτης υπό εγκατάλειψη, το χώμα σπάνιο και τα ζώα λιγοστά. Ο άνθρωπος, ο μόνος κυρίαρχος γιατί ποτέ η ισχύς δεν έμοιαζε τόσο ολοκληρωτικά με την ήττα. Έξω η ατμόσφαιρα θα διατηρεί ολημερίς ένα κιτρινισμένο πούσι, έναν αρρωστημένο φώσφορο ως κατακάθι παρελθοντικών πολέμων. Η σαπισμένη μηχανή του κράτους θα παρέχει μόνο συσσίτια κονσέρβας και κάτι ακόμη: θανατοφύλακες. Πάνω στα βουνά, σε γκρεμούς κοντά ή και στις όχθες σκούρων θαλασσών, φρουροί θα περιπολούν προς αποφυγή της αυτοκτονίας εις το όνομα της παρεμπόδισης του αναπόφευκτου αφανισμού του ανθρώπινου είδους. Ο θάνατος θα αποτελεί εγκληματική ενέργεια, μια στιγμή γενοκτονίας μα φυσικά όλοι θα γνωρίζουν πως ποινές δεν έχουν εφαρμογή πια, οι μισογκρεμισμένες φυλακές έχουν μόνο πτώματα μέσα στα κουφάρια τους και ότι το τέλος γρηγορούσε. Ακόμα και οι φρουροί, πρώην συντηρητικοί, θα είναι απλοί πολίτες που αρνούνται να πιστέψουν το μοιραίο και εισέρχονται απελπισμένοι στις κρατικές ή τοπικές περιπολίες εθελοντικά. Θα υπάρχουν και φήμες για ένα εναπομείναν καράβι φάντασμα φορτωμένο με μελλοθάνατους στο οποίο έχουν πρόσβαση οι εκλεκτοί. Μακριά από των υπολοίπων τα βλέμματα, εντός μιας βαθιάς ομίχλης στέκονται στη πρύμνη του καραβιού, ψιθυρίζουν το όνομα τους σε ένα στρατιωτικό υπηρέτη και θα πέφτουν κάθετα στον παγωμένο βυθό τη στιγμή που ο σκυθρωπός στρατιώτης, σαν το ανθρωπόμορφο πλήρωμα του χρόνου, δεν έχει ξεμπερδέψει ακόμη με την καταγραφή του ονόματος του θανόντα στα κιτρινιασμένα δελτάρια.


Πίσω στην ανέλπιδη γη οι λιγοστοί άνθρωποι σκυφτοί θα βημάτιζαν χωρίς κανέναν σκοπό πάνω στην ραγισμένη άσφαλτο. Κι αν τύχαινε και κάποιοι συναντιόντουσαν θα σήκωναν το κεφάλι τους αργόσυρτα και θα ευθυγράμμιζαν ψυχρά τις ματιές τους, ίδιος ο πάταγος, καθώς θα ομολογούσαν την ατόφια συνενοχή, θα αναγνώριζαν την υπαιτιότητα του ηλίθιου κυρίαρχου. Τέρμα πια οι υπεκφυγές και οι ανόητες δικαιολογίες. Ο θάνατος πια δε περιέχει κανένα ίχνος λύτρωσης μόνο σπασμένα κόκαλα αιώνων. Ένας θρήνος βουβός θα σέρνεται στα στενά, άθρησκος χωρίς καμία μεταφυσική, γιατί τι θα ‘χει απομείνει; Τα μαθηματικά του πόνου μέσα στις κλειδώσεις της τελευταίας μέρας του ανθρώπου.


Ετικέτες

camera obscura

17.9.09 / / σχόλια (84)

άραγε πώς να φαίνεται η πλατεία συντάγματος και η λεωφόρος αμαλίας μέσα απ' τα παράθυρα της βουλής; για μια στιγμή αν βλέπαμε με τα μάτια του εχθρού το βασικό μοτίβο θα ήταν οι πλάτες των ματ γιατί τελικά η οπτική γωνία που έχεις επιλέξει να αντικρίζεις ένα γουρούνι σου φωτογραφίζει και τη ζωή.

τα υπόλοιπα έχουν ειπωθεί: ο γιώργος παπανδρέου θα μας γαμήσει το σπίτι.


Ετικέτες

υποθηκη για το μελλον

16.9.09 / / σχόλια (11)

Οι προπαππούδες άφησαν στα παιδιά τους ένα καταπατημένο χωράφι και δυο οικογενειακά οθωμανικά κειμήλια.


Με τη σειρά τους οι παππούδες, αξιοποιώντας τα παραπάνω, άφησαν στα παιδιά τους δυο παράγκες με τίτλους ιδιοχτησίας κι ένα ντουφέκι απ’ τον βαλκανικό.


Τώρα, οι πολιτισμένοι γονείς αφήνουν στα παιδιά τους από μια μεζονέτα νεόδμητη μαζί με 300.000ευρώ χρέη στην alpha bank.


‘Μεγαλείο’, ψιθύρισε ο 23άχρονος περικλής καθώς περπατούσε στη δυτική πτέρυγα σκαρπαλέζου στην ψυχιατρική κλινική του αιγινήτειου νοσοκομείου.


Ετικέτες

NTANTA KAI ΓΚΟΥΒΕΡΝΑΝΤΑ

15.9.09 / / σχόλια (13)

Αλήθεια, πόσο απέχει η γελοιότητα από τη θέωση;


Α. Ο ζωγράφος Ντορζελέ και άλλοι πολέμιοι της κριτικής του Απολλιναίρ , έδεσαν στην ουρά ενός γαϊδάρου με το όνομα Λολό μία βούρτσα την οποία βουτούσαν σε μπογιά, και άφησαν έτσι τον γάιδαρο να «ζωγραφίσει» έναν πίνακα. Ο πίνακας στη συνέχεια εκτέθηκε στο Salon des Independants ως "ιμπρεσιονιστικός" με τον τίτλο "Και ο Ήλιος Βασιλεύει Πάνω από την Αδριατική" και ήταν υπογεγραμμένος με το ψευδώνυμο "Joachim-Raphael Boronali". Ο Απολλιναίρ εκθείασε τον πίνακα, μαζί με άλλους κριτικούς και έγινε έτσι στόχος έντονων κοροϊδιών.


Β. Μία ρωσίδα τουρίστρια εκσφενδόνισε ένα άδειο φλυτζάνι τσαγιού στο διάσημο έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι 'Μona Lisa", πριν από μία εβδομάδα. Η δράστης συνελήφθη και παραπέμφθηκε για ψυχολογική γνωμάτευση, ενώ το μουσείο κατέθεσε μήνυση. Η γυναίκα φέρεται ότι υποφέρει από το "Σύνδρομο Stendhal", όπου ο πάσχων συμπεριφέρεται παράλογα όταν συγκινείται από κάποιο έργο τέχνης. Ειδικότερα το σύνδρομο Stendhal είναι μια ψυχοσωματική ασθένεια που προκαλεί γρήγορους χτύπους της καρδιάς, ίλιγγο, σύγχυση, ακόμη και παραισθήσεις, όταν εκτίθεται ένα άτομο στην τέχνη, συνήθως όταν η τέχνη είναι ιδιαίτερα όμορφη ή υπάρχει μεγάλος αριθμός έργων συγκεντρωμένα σε ένα χώρο. Ο όρος μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και για άλλες καταστάσεις όπως π.χ. όταν συναντάμε ένα όμορφο τοπίο στον φυσικό κόσμο. Πήρε το όνομα του από τον διάσημο Γάλλο συγγραφέα Stendhal του 19ου αιώνα που περιέγραψε την εμπειρία του με αυτό το φαινόμενο, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του το 1817 στη Φλωρεντία της Ιταλίας, στο βιβλίο του : "Νάπολη και Φλωρεντία: Ένα ταξίδι από το Μιλάνο στο Reggio". Τον περασμένο χρόνο ένας πίνακας του αμερικανού καλλιτέχνη Cy Twombly, δέχτηκε "επίθεση" από μία γυναίκα που τον φίλησε αφήνοντάς του το αποτύπωμα από το κόκκινο κραγιόν της, σε έκθεση στο Παρίσι.


Γ. O Νόμος της Μορφής [στη τέχνη] όταν παραβιάζεται συνιστά τελικά αντεθνική ενέργεια, είπε ο δημοσιογράφος παναγιώτης που ψηφίζει λάος και είναι καλλιτεχνικώς ανησυχούντας. Ολόκληρο το άρθρο του για την εισβολή του κακού στη τέχνη ΕΔΩ (cult)




Ετικέτες

ΑΣΠΟΝΔΟΣ

14.9.09 / / σχόλια (18)


Κάθε στιγμή τη νιώθεις ως εξέταση, κάθε δευτερόλεπτο που περνά κρίνεσαι από μια αόρατη παρουσία που σαν ανελέητος δαίμονας έχει φωλιάσει μέσα στο μυαλό σου. Εξαιτίας του πρέπει να προσέχεις τα λόγια σου, το βλέμμα σου, τι θα φορέσεις, τι θα πεις. Διαβάζεις με κλεφτές ματιές, δε σηκώνεις τα τηλέφωνα επειδή δε σου το επιτρέπει αυτός -μέχρι και το κάπνισμα με δική του εντολή το κάνεις. Ακούγεται σα στρατοδίκης: «πήγαινε να αγοράσεις δυο πακέτα».


Έξω μεσάνυχτα. Παίρνεις τη μηχανή και νιώθεις πάλι γελοίος. Τόσα χρόνια την οδηγάς μα πάντα αισθάνεσαι πως οι περαστικοί γελούν μαζί σου. Λες και δε σου πάει η οδήγηση σε δίκυκλο, τη νιώθεις ξένη σα να είσαι ένας ανίδεος αναβάτης έτοιμος να τσακιστείς στη πρώτη λακούβα του δρόμου γιατί η ίδια η μηχανή θέλει να σε ξεβράσει από πάνω της. Σταματάς για τσιγάρα στο περίπτερο με φόβο στα μάτια μη τυχόν και συναντήσεις κάποιον ηλίθιο συμμαθητή που ούτε καν θα θυμάσαι, κι όλο θα σε πιέζει να θυμηθείς καθώς θα σου λέει ιστορίες από το λύκειο, από τη πενταήμερη, για μια αποβολή από το υπερπέραν και συ θα νιώθεις άβολα που ο ναρκισσισμός σου τα έχει αποβάλλει όλα για τα καλά και θες να ξεμπερδεύεις απ’ αυτόν το γρηγορότερο. Δήθεν θα του πεις πως τον θυμήθηκες και θα του χτυπήσεις τη πλάτη φιλικά έχοντας ταχυκαρδίες απ’ το ρίσκο, ενώ από μέσα σου τον ονομάζεις κακομοίρη. Ο ειμαρμένος δαίμονας άγρυπνος σε κοιτά και γελάει περιφρονητικά. Γυρνάς σπίτι και μπαίνεις απ’ το παράθυρο, άβουλος σα να σε πηγαίνει ο άνεμος, να σε ανασηκώνει, είσαι τελικά ένα σκουπίδι της γωνιάς κι ο δαίμονας πάλι χασκογελά με τη κατάντια σου, να σε αποτελειώσει θέλει. Στέκεσαι με πλάτη στο ψυγείο με τα χαζά αυτοκολλητάκια, είσαι όντως γελοίος και προσπαθείς να αφουγκραστείς το σώμα σου. Βλέπεις τη κοιλιά σου να πηγαινοέρχεται σα σφουγγάρι του βυθού και τότε αντιλαμβάνεσαι πως ανασαίνεις ενώ η βιολογία σου συντρίβεται. Το σώμα σου ελέγχεται από τη μπάσταρδη λογική σου. Αν δεν αποφασίσεις να ανασάνεις θα πεθάνεις. Η αναπνοή αν δε γίνει πράξη συνειδητή θα πάψεις να ζεις. Όλα περνούν από έγκριση του μυαλού. Κι ανασαίνεις τεχνητά γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Δεν υπάρχει φυσιολογική λειτουργία του πνεύμονα, ανοιγοκλείνεις το στόμα επιδεικτικά, ο διάολος ελέγχει το οξυγόνο. Πάλι ανάσα, είσαι ένα άθλιο κατασκεύασμα, πάλι ανάσα κι επανέρχεσαι. Αφαιρείσαι για μια στιγμή και χωρίς να το καταλάβεις η φυσιολογία του σώματός σου μπαίνει ξανά σε λειτουργία, όπως πάντα.


Περπατάς ως το σαλόνι, σκοντάφτεις σε ένα κουτάκι μπύρας. Όλη η ζωή σου ένα γκελ τη λάθος στιγμή. Κάθεσαι στο καναπέ ενώ ο δαίμονας πάντα δίπλα σου -στέκετε κι οι δυο αμίλητοι. Ξαφνικά ένα μουσκεμένο μπαλάκι του τένις αργοκυλά στο χολ αφήνοντας στο ξύλινο δάπεδο το υγρό αποτύπωμά του. Προσεχτικά να μη γλιστρήσεις τρέχεις από πίσω του και το γραπώνεις στη παλάμη. Σφίγγεις τη γροθιά σου στραγγίζοντας τον ιδρώτα ενός ακόμη απελπισμένου μεσονυχτίου. Πηγαίνεις στο παράθυρο, έξω ένα ρουμάνι από παχύρευστο σκοτάδι, σαν μια προδημιουργία του κόσμου κι εκεί το στέλνεις. Το εκτοξεύεις με κίνηση ανθρώπου που έχει τη δύναμη να κατεδαφίσει τον κόσμο. Επιστρέφεις στο καναπέ. Νιώθεις καλύτερα και γυρνάς το κεφάλι στον διπλανό σου:


Σε ξέρω καλά. Τώρα θα καπνίσεις με κλειστά μάτια, ύστερα θα μπεις για δεκάλεπτο ντουζ και θα ξαπλώσεις γυμνός. Κι αύριο πάλι, υπό την επήρεια της ανία σου θα με αναζητήσεις ξανά για μια ακόμη παρτίδα τένις. Τα λέμε τότε, άσπονδε.


Ετικέτες

ένα φλιτζάνι μύγες

12.9.09 / / σχόλια (18)

συνάντησα τον κωνσταντίνο Β. χτες τυχαία στο δρόμο:
-"μαλάκα γράφεις χάλια μουσική", του είπα.
-"ναι αλλά την ακούς", μου απαντά, προσπαθώντας να διαχειριστεί το ξάφνιασμά του.
-"δεν αντιλέγω, όμως εγώ παίρνω τρία ταβόρ την ημέρα, φιλαράκο".
-"ωραία λοιπόν, θα συνεχίσω να γράφω για σένα", μου λέει.
-"ρε άει γαμήσου", κι έφυγα.
δεν έπρεπε να του είχα μιλήσει, τον λυπήθηκε η ψυχή μου.


Ετικέτες

ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

10.9.09 / / σχόλια (33)

η πρώτη μου φορά ήταν στα 14.

θυμάμαι φεύγαμε απ’ το σχολείο και κατευθυνθήκαμε στο κοντινό περίπτερο, μεγάλη παρέα. ο Θαν. τάχα μου ντροπαλός πηγαίνει απ’ τη πίσω πόρτα και ζητάει απ΄ τον περιπτερά ένα κουτάκι προφυλακτικά. καθ’ όλη τη διάρκεια της συνομωτικής αγοροπωλησίας εμείς από μπροστά προμηθευόμασταν δωρεάν τις σοκολάτες που είχαμε βάλει στο μάτι και που τώρα φούσκωναν τις τσέπες μας. ήμασταν πλέον παραβάτες. από τότε, ανά διαστήματα κι όποτε δεν είχαμε λεφτά, επαναλαμβάναμε το σκηνικό στο ίδιο ή και σε άλλα περίπτερα, όχι πια με σοκολάτες. άλλωστε ποτέ δε τις τρώγαμε όλες πραγματικά. τώρα κλέβαμε περιοδικά ποικίλης ύλης, μέσα σε αυτά και τα πορνό. τη περίοδο αυτή είχα καταλάβει καλά πως η διαφορά μεταξύ του κλέφτη και του νομοταγή βρίσκεται απλά σε ένα τολμηρό κούνημα του χεριού, τίποτα περισσότερο. και ο τύπος αυτός μου άρεσε. στο λύκειο πια, είχα πάει με την Μαρ. να ψωνίσει ένα τζιν πατελόνι. τη περίμενα απ’ έξω αρκετή ώρα. όταν βγήκε κρατούσε τη τσάντα με το τζιν που είχε αγοράσει, όμως εμφανώς παχύτερη. ήταν φοβερή. μέσα απ’ τα ρούχα της φορούσε ένα ακόμη diesel πατελόνι συν δυο φούτερ unlimited:


- ‘μαλάκα μου, σκάω’, λέει και βάζουμε κι οι δυο τα γέλια. τελικά μου χάρισε το ένα φούτερ.


υπάρχουν πολλοί τρόποι να κλέψεις γιατί η φαντασία, τουλάχιστον στο τομέα αυτό, λειτουργεί πάντα υπέρ μας. είναι πιο δύσκολο να θέσεις τους νόμους από το να τους παραβείς. παλιότερα για παράδειγμα, συνέβαινε συχνά να αλλάζω το αυτοκόλλητο της τιμής ενός προϊόντος. να ξέρεις, τη ταμία δε την ενδιαφέρει το κόστος παρά μονάχα το σωστό σκανάρισμα και να δώσει καλά τα ρέστα, ειδικά αν υπάρχει ουρά από πίσω σου. έτσι μπορούσα να αγοράζω μια τσάντα polo πληρώνοντας ένα ζευγάρι κάλτσες. να θυμάσαι πως έχεις το δίκιο με το μέρος σου, να το πιστέψεις αυτό. να οικειοποιείσαι πάντα αυτό που χρειάζεσαι και μη παρασύρεσαι από την αφθονία του ραφιού. το παιχνίδι είναι στημένο εξ αρχής, γνώριζε πως τα ράφια είναι έτσι τοποθετημένα για να παραπλανούν ακόμη και το κλέφτη. μη κάνεις το κλέφτη, γίνε ο κλέφτης. και δε λέω, κάποιο χτυποκάρδι υπάρχει τη στιγμή της παράβασης του νόμιμου εμπορίου, ένας μικροφόβος εμφανίζεται ως σύγκρυο στη γάμπα, μα όλα αυτά οφείλουν να δικαιωθούν και να μετατραπούν σε ύπαρξη τη στιγμή που ξεπακετάρεις στο σπίτι. άλλωστε, ποιος να σε κρίνει; ξέρεις καλά πως δε πρόκειται να λογοδοτήσεις σε κανέναν δολοφόνο του μιχάλη πρέκα.


αλίμονο κι αν το κανες.


Ετικέτες

ΣΩΣΙΒΙΟ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ

9.9.09 / / σχόλια (21)

αν η γνώση της βιβλιοθήκης της αλεξάνδρειας είχε διασωθεί, η αποδοχή της καταπίεσης στις μέρες μας θα περιείχε περισσότερα ίχνη στίγματος,


και σε περίπτωση που η καταπίεση είχε εκλείψει σημαντικά, το συλλογικό φαντασιακό δε θα είχε ανάγκη να εξιδανικεύει τη ποίηση μασκαρεύοντας τον όλεθρό της,


γιατί πολλές φορές ο ποιητής είναι ο συνδικαλιστής της κοινωνικής δυστυχίας.


Ετικέτες

ΑΓΔΙΣΤΙΣ

8.9.09 / / σχόλια (13)

Ο Δίας ερωτοτροπούσε με την Γαία. Μια παράπλευρη εκσπερμάτωσή του στον διπλανό βράχο ήταν ικανή για να γεννήθεί αργότερα η Άγδιστις, μυθική φρυγική θεότητα, αντίστοιχη της Κυβέλης, που είχε τερατώδη δύναμη και ήταν ερμαφρόδιτη γι’ αυτό κατά πολλούς θεωρείται και δαίμονας της εποχής, μιας και ιδιότητές της δεν άρεσαν καθόλου ή τρόμαζαν τους θεούς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια νύχτα ραδιουργίας, ο Διόνυσος να την παραπλανήσει ώστε αργότερα να της αφαιρέσει βίαια και εκδικητικά τα ανδρικά της γεννητικά όργανα με ένα χοντρό σκοινί. Το καυτό αίμα που προήλθε από τη πληγή πότισε αστραπιαία τη γη στο σημείο αυτό και φύτρωσε μια αμυγδαλιά. Στην ίδια αμυγδαλιά βρέθηκε ύστερα η νηρηίδα Νάνα, κόρη του ποταμού Σαγγάριου που φαίνεται να έφαγε από τον μοιραίο καρπό. Η Νάνα μένει έγκυος απροσδόκητα και γεννάει τον Άττη, παιδί αλλόκοτης ομορφιάς και τον οποίον ερωτεύεται παράφορα η Άγδιστις. Όμως, η ‘αιμομικτική’ τους σχέση δεν άρεσε καθόλου στους γονείς του Άττη και αποφασίζουν να τον παντρέψουν με τη κόρη του βασιλιά Πεσσίνους. Κατά το μυστήριο εμφανίζεται ξαφνικά η Άγδιστις και οι καλεσμένοι τρελαίνονται, ενώ ο Άττις και ο πατέρας του ευνουχίζονται δίχως έλεος.



Πριν από 26 εκατομμύρια ώρες, περίπου, ένας άνθρωπος ή μια αχαλίνωτη κατάσταση ανθρώπων ώθησε στη κατασκευή αυτού του μύθου. Εμείς, οι άθλιοι της εποχής, για τα επόμενα δεκάδες χιλιάδες λεπτά θα βολευτούμε με Κοέλιο των 22 δολαρίων.


Ετικέτες

ΣΤΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΕΝΟΣ ΑΣΦΑΛΙΤΗ

5.9.09 / / σχόλια (21)

είναι τα σκυθρωπά κι απαίσια ανθρωπάκια που όλοι έχουμε δει και από ένα, ακίνητα μέσα στη κρυψώνα του δωματίου μας ή και στο μισοσκόταδο της πόλης να διαγράφουν κινήσεις σιγανές, ποτισμένες με καχυποψία και αφάνεια / από αυτά που ζούνε για τη συνωμοσία όπως μιλούν και καταλαβαίνονται με κωδικούς, με γρίφους, με λέξεις κλειδιά και με συνθηματικά καθώς καταγράφουν με περηφάνια τα συμβάντα της ημέρας, απομαγνητοφωνούν τις υποκλοπές της βάρδιάς τους κι όλο μπαινοβγαίνουν μέσα σε σφραγισμένες πόρτες, σχεδιάζουν χάρτες για δαιδαλώδεις υπονόμους, οργανώνουν συλλήψεις μεθοδικά μέσα στο σιτροέν τη στιγμή που αναπνέουνε τις σκόνες των βρώμικων υπόγειων γραφείων / και άλλοτε κατεβαίνουν τα σκαλοπάτια βραδυκίνητα να ανακρίνουν, να ορθολογικοποιήσουν τη βία, να κόψουν δάχτυλα στα κελιά με βαριά ηχομόνωση, να κατασκοπεύσουν από διπλά τζάμια, να παραπλανήσουν, να επινοήσουν την παρανομία στο αποτύπωμα του παραπάνω δαχτύλου / φορώντας τα πρωινά γυαλιά και καπελάκι, όλα με έξοδα της υπηρεσίας καθώς κατά βάθος τα γουστάρουν σαν γνήσιοι ντεντέκτιβ τους πονηρού, αγαθοδαίμονες προστάτες των αστών / και βέβαια πάνε με πόρνες ευκαιρίας στο διάλλειμά τους εκτός κι αν προπονούνται στη σκοποβολή αφού τις γυναίκες τις μισούνε, είναι απείθαρχες, γιατί αυτοί νιώθουνε χρήσιμοι δε παίζουνε, διευθετούν παρά τω θεώ, υπάρχουνε παρά τω κράτος και κυβερνούν φυλάσσοντας τους κυβερνώντες / αυτοί ζούνε σε στοές σ’ ένα τοπίο καφκικό με δυο γουόκι τόκι, με κρυφές σκιές πίσω απ τον διπλανό σου τοίχο, κοίτα τους πως υπάρχουνε να προκαλούν το τρόμο ή το δέος στους νομοταγείς / όμοια τέρατα μυθικά κι ανίκητα σου μοιάζουν, ίδιους αλχημιστές τους λες -τρίβουν το κόκαλο και βγάζουν ηρωίνη.


Ετικέτες

ΤΟ ΣΟΥΛΑΤΣΟ

3.9.09 / / σχόλια (17)

έχω κουραστεί, όχι τόσο από τη συνεχή αναβολή της αυτοκτονίας μου όσο από την επανάληψη των αποχαιρετιστήριων γραμμάτων. έχω στη κατοχή μου, κατά σειρά, 9 επιστολές εξόδου από τη ζωή, και κάθε μία πιο καλοδουλεμένη από την άλλη. και νομίζω πως η τελευταία επιστολή απέχει νοηματικά τόσο πολύ από την πρώτη, βρίσκεται δηλαδή σε τέτοιο λογοτεχνικό και συμβολιστικό βάθος γραφής, ώστε πολύ φοβάμαι πως αυτοί που θα την κατανοήσουν πρέπει να είναι βαθιά αυτοκτονικοί τύποι, οπότε είναι και πολύ πιθανόν να μη προλάβουν ποτέ να τη διαβάσουν, ή και να μην έχουν το χρόνο για να το κάνουν, μιας και θα έχουν τη δικιά τους αυτοκτονία για να μελετήσουν. φοβάμαι λέω, πως η επιστολή του θανάτου μου θα μείνει ανεξιχνίαστη και ακατανόητη ως προς τους υπόλοιπους κι αυτό μοιάζει τρομακτικό για μένα. αν ο θάνατός μου περιέχει τη λύση της αυτοκτονίας πρέπει πρώτα να διασφαλίσω από τους γύρω μου την κατανόηση τής αιτίας που την προκάλεσε, πρέπει δηλαδή να προστατέψω ακόμη και τα στερνά μου χνώτα, διότι και ο θάνατος τελικά χρήζει περιφρούρησης από τους σκυλευτές της γειτονιάς σου. θα ζήσω επομένως, φίλοι μου, μήπως και βρω τους δραγουμάνους τού μοιραίου μου, έγραψε ο μελαγχολικός και αφηρημένος αντονίν λίγο πριν χάσει τη στάση για το west yorkshire του μεσοπολέμου.


Ετικέτες

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΑΞΙΩΝ

2.9.09 / / σχόλια (10)

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ACTION

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες που ανέκυψαν μετά από τις τελευταίες έρευνες της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στο σημείο του πρωινού χτυπήματος, που υπενθυμίζω από θαύμα δε θρηνήσαμε αθώα θύματα, οι δράστες εντοπίστηκαν και βρίσκονται ένα βήμα πριν τη σύλληψη τους. Στα πηγαδάκια του 3ου, με πρωτοφανή έκπληξη αναφέρεται από τους αρμόδιους, πως τελικά η Σέχτα Επαναστατών δεν είναι μία παραδοσιακή οργάνωση, όπως τις γνωρίζαμε μέχρι πρότινος, αλλά πρόκειται για έναν συνασπισμό τρομοκρατικών εταίρων, τα πλοκάμια των οποίων παίρνουνε διεθνείς διαστάσεις. Δυστυχώς, τα ονόματα δεν έχουν ακόμη διαρρεύσει στους διαδρόμους της ΓΑΔΑ, ένεκα του νομικού απόρρητου, παρόλα αυτά, κατάφερα και απέσπασα με δημοσιογραφικό ελιγμό μια λίστα από την όπισθεν τσέπη του υποδιοικητή Γεωργίου Βλαχαδάκη χωρίς να με αντιληφθεί, την οποία και σας παρουσιάζω με τιμή και καθήκον προς την ενημέρωση των τηλεθεατών μας.


ΛΙΣΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΔΡΑΣΗΣ


1. F.H.L. Η. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΜΑΡΜΑΡΑ - ΓΡΑΝΙΤΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

2. ΜΠΑΜΠΗΣ ΒΩΒΟΣ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.

3. SATO ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΔΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΚΑΙ ΣΠΙΤΙΟΥ

4. ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ Α.Τ.Ε.

5. ΤΙΤΑΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΣΙΜΕΝΤΩΝ

6. ΒΙΟΧΑΛΚΟ Ε.Β. ΧΑΛΚΟΥ ΚΑΙ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ Α.Ε.

7. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΛΩΔΙΑ Α.Ε.


ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΠΑΝΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟΣ


Ετικέτες

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΙ Αναγνώστες

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ

+Επιτέλους διακοπές
+Το αερόστατο
+Πέραμα
+Αναρχία
+Χόμλες
+Νεκρόπολη
+Παλαιστίνη
+Φόβος θανάτου
+Ο σπυ.
+Packman
+Ελεύθερη ώρα
+Ξεχασμένη φωτογραφία
+Θάλασσα
+Στον οδοντίατρο
+Ποσάδας
+Ότι λέω δε το είπα
+Εγώ κι εσύ
+Η τέχνη του δρόμου
+Debate
+H ψυχραιμία είναι ενοχή
+Καρέ της δευτέρας
+Τζόβενο
+Άγιος Παντελεήμονας
+Πρακτέο
+Κράτος εσπρέσσο
+Μαρκογιαννάκης
+Κοράνι
+Θάνατος στο στόμα
+CULT
+Κουκουλονόμος
+Ήρωες
+Λόρδος Μπάυρον
+Φρούτα του δάσους
+Σκαραμαγκά
+Ρουστίκ
+Άνοιξη
+Η γραφή σε 100 χρόνια
+Προυστ
+Μια ονείρωξη: καταξίωση
+Θήλυ
+Θήλυ Νο2
+Μανιφέστο εντομολογίας
+Κατερίνα Γώγου
+Θεωρία
+220.000 φύλλα
+Σκάει ο τζίτζικάς;
+Πνίγεται ο κροκόδειλος;
+Αναρχικός ή κράτος
+Παράξενο πρωινό
+Λετρισμός
+Νόμος
+Η φυσική του φασισμού
+Εδώ παπάς, εκεί παπάς
+Το κράτος είναι ο έλγιν
+Οικονομοκρατία
+Μονμάρτη
+Μπουκόφσκι
+Ουροβόρος όφις
+Ποίηση δωματίου
+Το χελιδόνι
+Χαλεπάς
+Πνευματικά δικαιώματα
+Γροθιά προς τα πάνω
+Φαιό
+Τα μυρμήγκια
+Δύο ξένοι στην ίδια πόλη
+Έχεις διδακτορικό;
+Καγιέν στις φλόγες
+H αυτοκτονία μου
+Ασφαλίτης
+Άγδιστις
+Ποιητής
+Το κλεφτρόνι
+Κ. Βήτα
+Άσπονδος
+Σύνδρομο Stendhal
+Πτέρυγα σκαρπαλέζου
+Παπανδρέου
+Το τέλος της γης
+Μίροσλαβ σωτηρίου
+Φίλα με
+Ηδονή
+Υπουργείο ηδονής
+Ακομπανιαμέντο
+Προικοσύμφωνη εξουσία
+Διάβολος
+Ο δρίτσας στη βουλή
+Καμράν ατίφ
+Nikolla todi
+Αχελώος
+Φιγούρα θανάτου
+Ελάφι κι ιστορία
+Το τηλεφώνημα
+Το απροσδόκητο
+Coltrane
+Πάντειο
+Ο αρχηγός
+Αντάρτικο
+Ακυβέρνητος κάμπος
+Ε75
+Θέλω να φύγω
+Βοβοτάδες
+Εισπρακτικές εταιρίες
+Levi-strauss
+Τλούπας
+Μυστικός δείπνος
+Σουλφαμιδόσκονη
+Ο συλλέκτης
+Αλέκτορας
+Μαμά δύση
+Μίλαν
+Λιανοκλάδι
+Ο κούνελος
+Μαριάννα βαρδινογιάννη
+Δικαστήρια Πειραιά
+Ρεσάλτο
+Βι.πε. λαμίας
+Μετα-ορισμοί
+Τετράποδος βούδας
+Το πείραμα
+Image
+Hit counter
+Mη φεύγεις
+Ασέξουαλ
+Τρίπτυχο
+Ακομινάτου
+Τεφλόν
+Βοnano
+Mentos
+Καυτερή πιπεριά
+Το παράλογο
+Μοναξιά
+Παλαιοκώστας
+Parking λιβανάτες
+Ταξίδι ακριβείας
+Τίτλοι ειδήσεων
+Λίμνη πλαστήρα
+Η διπλανή πόρτα
+History channel
+Βανδαλισμός
+Τζαζ
+Oικογενειακά δαιμόνια
+Ρίτσος
+Βαγδάτη

:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ: ΚΑΛΕΣΜΑ
KAI O ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ: ΔΕΣ ΤΟ

ΦΑΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΟΥΣ

ο χάος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ;

ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ENA MOYΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ PUNK ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ; ΠΑΤΑ ΕΔΩ