Ο ΚΛΕΨΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΨΑΝΤΟΣ

30.3.10 / / σχόλια (2)

ποτέ ξανά ένας ρακοσυλλέκτης δεν χρησιμοποιήθηκε περισσότερο από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, διότι στις δύσκολες μέρες του χρυσοχοΐδη το θύμα του εχθρού μου είναι προστατευόμενός μου. σε διαφορετική περίπτωση, η μοίρα της αλλόθρησκης οικογένειας που έκλεψε θρασύτατα μια ξένη τσάντα από την είσοδο ενός κρατικού κτιρίου θα ήταν η ανάκριση με τις γνωστές μεθόδους ή τουλάχιστον επιβαρύνση με το αδίκημα της κλοπής. όμως η τσάντα περιείχε βόμβα. τώρα ο θάνατος ενός αόρατου γίνεται αξιοποιήσιμος για το προφίλ των μηχανισμών και αντί για κρατητήρια προσφέρεται στην οικογένεια επικουρική προστασία, ασυλία, έγγραφα και η κλοπή διαγράφεται επικοινωνιακά.

τελικά το σκηνικό τούμπαρε, ο προκλητός εχθρός κατέρρευσε, η σπφ κέρδισε άθελά της το ντέρμπι και πέρα από κάθε τηλεοπτική γελοιότητα, αυτό που έμεινε είναι να αναρωτιέσαι αν ο Κάρολος Ντίκενς σκηνοθετεί τις σατανικές συμπτώσεις της ζωής μας διότι, ανεξαρτήτως παιχνιδιού, ο Όλιβερ Τουίστ σκοτώθηκε προχτές στα Πατήσια.

κι αλήθεια, πώς είναι αντί να σε κλέβει ο χάρος να τον κλέβεις εσύ;

Ετικέτες

ΚΑΓΙΕΝ νο2

29.3.10 / / σχόλια (5)


Η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν
ποσοστό αυτοκινήτων τύπου Porsche Cayenne στην Ευρώπη.
Βολφ Κλιντς, στη Καθημερινή της Κυριακής

Ένα χέρι μονάχα χρειαζόσουν, να σου δώσει το σήμα κι ύστερα όλα θα κυλούσαν κατευχήν. Ένα σπρώξιμο που θα σε έβγαζε από τον πλακούντα της αδράνειας. Ένα πρόσωπο που θα σε κοιτούσε στα μάτια, πόσο δύσκολο ήταν; Και ήρθε η Μιράντα. Εσύ 19 αυτή στα 20. Στην αγκαλιά σας φώλιασε ο αετός.

Έρωτα στον έρωτα, Κροπότκιν στο Κροπότκιν, οι νύχτες πήραν νόημα δυο σπρέι δε σας φτάναν. Δημαρχεία, εφορείες, super market μίλαγαν τη κίνηση του σύμπαντος. Απλά πράγματα. Να λυσσάξει ο κόσμος όλος αν θέλει να σωθεί κι όλο φιλιόσασταν σε σκοτεινά σοκάκια. Δεν είχε τελειωμό ο κίνδυνος. Μια Alpha bank συντρίφτηκε στα πετροβολητά σας μια νύχτα με βροχή καταρρακτώδη. Ακόμη γελάτε με το σούσουρο που γινε στη Κοζάνη το επόμενο πρωί. Είχατε γίνει αχώριστοι. Πιασμένοι χέρι-χέρι περνούσατε μπροστά από τα δέντρα, ο ένας δεξιά ο άλλος αριστερά, χωρίς να αφήνετε τα χέρια σας -μα πώς το κάνατε; Το σώμα του ενός γνώση του άλλου. Ένας άνεμος γραιγολεβάντης σας πήγαινε, εσάς, δυο τυχερά καθάρματα.

Εχτές πέταξε την ιδέα αυτή. Πάμε να κάψουμε το cayenne πίσω απ’ τη πλατεία. Έψαξες για βενζίνη. Φιληθήκατε ξανά. Ο έρωτας δίχως τη βία είναι υπόκλιση στην ήττα. Τα υπόλοιπα είναι οπτασίες μιας αυγουστιάτικης ασφάλτου που αχνίζει απ’ το κάψιμο του ήλιου. Εωσότου ξηλωθεί κι αυτή. Μα η δικιά σας άσφαλτος ήτανε παγωμένη, ήτανε κρίμα. Το Καγιέν σύντομα έπιασε τη σωστή θερμοκρασία. Τη θερμοκρασία τού καψίματος. Τη θερμοκρασία τής συνείδησης. Τρέχατε σκιεροί σε οργασμό δικαίου. «Μεγιά, μεγιά», φωνάζατε κουκουλωμένοι. Όντως ήσασταν κουκουλωμένοι. Φοβόσασταν μη σας ματιάσουνε οι δαίμονες.


Ετικέτες

ΤΟ ΣΤΡΩΜΑ

28.3.10 / / σχόλια (14)

μόνιμα με σκυμμένο το κεφάλι
μέσα σε νυχτερινά λεωφορεία

κάθε τόσο ξυπνάς απότομα απ' τις λακούβες
κατά βάθος πιστεύεις πως ο οδηγός επίτηδες πέφτει μέσα
ψυχή δεν υπάρχει γύρω σου
τον ακούς να γελάει κοροϊδευτικά
καθώς σε κοιτάει κρυφά απ' τον καθρέφτη

όμως εσύ ελπίζεις σ' ένα κρεβάτι απ' το μέλλον
που θα βρεις παρατημένο σε μία μετακόμιση
ή και στα ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ της χρυσής ευκαιρίας

θα δέσεις το σκελετό του κρεβατιού μ' ένα σκοινί
και θα τον σέρνεις επιδεικτικά μπροστά στους φίλους σου
στα συσσίτια αστέγων
έξω από την είσοδο της Πνύκα


αυτοί θα σε περιγελούν
που θα σου λείπει το στρώμα
εσύ όμως θα ελπίζεις για πάντα
το στρώμα που θα βρεις
να τους χωράει όλους

είσαι πραγματικά ηλίθιος.

Ετικέτες

ΚΑΡΑΙΒΑΖ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΟ

27.3.10 / / σχόλια (4)

"Αν ήταν αλήθεια πως τα 150 αποτυπώματα μέσα στη γιάφκα-με-το-στανιό στο Χαλάνδρι ανήκαν σε ισάριθμους ανθρώπους του αντάρτικου, οφείλω να πω, πως δε θα μιλούσαμε για μια συνομωσία πυρήνων της φωτιάς αλλά για μια ανοιχτή συνεύλεση ενόπλου, και βέβαια θα βιώναμε προεπαναστατική περίοδο", είπε η κόρη του βασιλάκη καΐλα που δε θυμόταν αν είχε περάσει το βράδυ από το πάρτι στο Χαλάνδρι αλλά καλού κακού έγραψε στην απέναντι μάντρα με σπρέι:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΟΧΟΙ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ



Ετικέτες

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΤΖΑΚ ΛΟΝΤΟΝ

23.3.10 / / σχόλια (10)

Είναι οριστικό. Το σπίτι μας δεν έχει αυλή, έχει κατάστρωμα. Πατρίδα μας τα αμπάρια των γκαζάδικων που ‘χουν αποκλειστεί απ’ τον καιρό, σ’ ένα λιμάνι έκφυλο σε χρώμα φυματίωσης. Σε πολιτεία μακρινή, αχαρτογράφητη, παρέα με τη θύελλα να σου τρυπά τ’ αυτιά ενόσω στροβιλίζει τη βροχή με τρόπο που δε την αφήνει να πέσει χάμω. Πάνω απ’ τα κεφάλια μας η βροχή τυραννιέται καθώς περπατάμε στη προβλήτα κλωτσώντας γκρίζους ποντικούς που μας μουντάρουν. Κι ας ξέρουμε πως εδώ οι ποντικοί κάνουν κουμάντο, το βέβηλο μας τρέφει. Κι ύστερα τα σκυλιά. Τα χοντρά σκυλιά των ξεχασμένων λιμανιών μη τα φοβάσαι. Κοίτα τα πως κουνάνε την ουρά τους κυριευμένα από το πόθο μιας κουβέντας. Γιατί πράγματι, όταν ένας αλήτης σκύλος κουνάει την ουρά του νιώθεις τη ταχυκαρδία του μέλλοντος. Κάπνισε μαζί του παίρνοντας τον όρκο για το αστέριωτο. Κι αν καμιά φορά μας δεις να τρεκλίζουμε στα ενδότερα μιας πόλης, μη νομίζεις ότι πάμε για ν’ αράξουμε. Πάλι τις νταλίκες ακολουθούμε, στα parking βγάζουμε τις νύχτες μας, στις καντίνες ερωτευόμαστε. Κάτω από τα τρένα μπαίνουμε λαθραίοι, ή μέσα σε βαγόνια από βαρύ μέταλλο, χωρίς καμιά σκοτούρα μας παίρνει ο ύπνος στοργικά κι αν είναι ο προορισμός μας άγνωστος, όλος ο κόσμος κυοφορείται στον ολονύχτιο σπαραγμό τού τροχού πάνω στη ράγα.


Λιμάνια, πρακτορεία, εθνικοί οδοί. Εμπόλεμες ζώνες για όλους τους στρατιώτες του ακατοίκητου. Δεν έχουμε ηλικία. Ζούμε μια διαρκή ανατριχίλα που κάθε τόσο εξαπατούμε τη μοίρα μας με αγύρτικα τεχνάσματα όπως εμείς μόνο γνωρίζουμε. Κι αν κάποια ξημερώματα πρέπει να αποχαιρετήσουμε τα συφιλικά κορμιά της άσωτής μας νύχτας, δάκρυ δε χαραμίζουμε. Τα δάκρυα αρμόζουνε στη προδοσία. Kι εμείς με δαύτηνε γελάμε έξαλλα.


Ετικέτες

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΑΝΑΡΙ

21.3.10 / / σχόλια (11)

Ένα φανάρι η ζωή,
ένα κόκκινο φανάρι τη λάθος στιγμή κι ύστερα ίσα που προλαβαίνεις να ερωτευθείς, ίσα που προλαβαίνεις να δεις τους φίλους σου. Τίποτα δε προφταίνεις. Ζεις το ανολοκλήρωτο. Για ένα γαμημένο φανάρι χωρίζει το εδώ από το τώρα. Η ευτυχία μόνιμα σε μια ουρά που δε περπατά σε μια δημόσια υπηρεσία. Δε πας στη πρώτη πορεία, δε πας στη δεύτερη. Παίρνεις και μια καινούρια κεραία, νά σου και ο μπόμπιρας. Ντόρτια στα ντόρτια φίλε μου. Μια ζωή εξ' ημισίας επειδή σ’ έπιασε το κόκκινο ενώ απ' το απέναντι ρεύμα βλέπεις τα παιδικά σου όνειρα στοιβαγμένα σε μια νταλίκα να απομακρύνονται για πάντα. Γρουσουζιά. Ο οδηγός της, μια φιγούρα γεννημένη από τους άγριους εφιάλτες σου, γελάει ειρωνικά καθώς βρίσκεται περιτριγυρισμένος από αφίσες με γυμνές μοντέλες. Τέτοια ήττα δε την περίμενες κι αυτό το γαμημένο πράσινο δε λέει να ανάψει τόση ώρα. Αν άναβε ίσως θα μπορούσες να αντιδράσεις, θα έκανες έστω μια αναστροφή και θα προλάβαινες να παλέψεις για τελευταία φορά. Να έφραζες το δρόμο ή και να ριχνόσουν στις ρόδες του τριαξονικού. Τί είχες να χάσεις άμοιρε; Εγώ σου μιλάω για το κυνηγητό της ζωής σου κι εσύ μου ψιθυρίζεις "το κόκκινο φανάρι". Αλήθεια, δεν αναρωτήθηκες τόση ώρα γιατί δεν υπάρχουν άλλα αμάξια τριγύρω σου;


Ετικέτες

ΜΕΝΕΙ ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΠΕΙΣΜΑ

20.3.10 / / σχόλια (13)

1. Σ’ ένα από τα μοντέρνα έντυπα της κυριαρχίας, εκεί όπου ο καπιταλισμός εμφανίζεται με την πιο μαφιόζικη μορφή του κι εννοώ τα free press, ο γνωστός τραγουδοποιός Χάρης Κατσιμίχας έδωσε συνέντευξη. Δύο από τις τελευταίες ερωτήσεις και απαντήσεις της συνέντευξης είναι οι εξής:


Τελευταία υπάρχει έντονη συζήτηση για το θέμα των μεταναστών. Η άποψη σου;

Οι μη νόμιμοι να φύγουν αύριο το πρωί!


Δεν τσαντίζεσαι που υπάρχουν περιοχές στην Αθήνα στις οποίες φοβάται κανείς να περπατήσει μόλις σκοτεινιάσει;

Εννοείται [..] Να έρθουν οι άνθρωποι –οι νόμιμοι εννοείται, αλλά είναι και οι νόμιμοι πολλοί. Θα το καταλάβουμε αυτό; Και επειδή το λέει ο Καρατζαφέρης που είναι ακροδεξιός πάει να πει ότι λέει ψέματα;


2. Ο εργάτης Κ. λέει: «Κάθε τέταρτο, κάθε μισή ώρα έλεγα ότι η μηχανή δεν είναι εντάξει. Μια φορά, η πρέσα σταμάτησε πολύ ψηλά, την άλλη φορά κατέβηκε πολύ κάτω. Αυτό απαγορεύεται. Δυο μέρες πριν, ένας Γερμανός που η μηχανή του είχε μικρή μόνο απόκλιση, φώναξε τον ρυθμιστή κι έσβησε τη μηχανή. Έτσι έγινε αυτό που φοβόμουνα. Η πρέσα κατέβηκε, τράβηξα το χέρι μου, αλλά δεν μπόρεσα να το ελευθερώσω. Λίγο πάνω από τον καρπό μου το είχε πιάσει η μηχανή, το σημείο της πίεσης δεν ήταν πάνω απ’ ότι ένα μολύβι. Φώναξα ένα συνάδελφο και του είπα ‘Φωνάξτε τον κλειδαρά και τον ρυθμιστή’, ήμουν πολύ ήρεμος, είχα τις αισθήσεις μου. Τους έφερε κι αυτοί άρχισαν ‘Τί τρέχει; Τι τρέχει;’, κι εγώ είπα, ‘Να, κοίτα, άνοιξε η μηχανή’, αλλά αυτός κάνει λάθος, τη γυρνάει ανάποδα, κι η μηχανή πιέζει με ακόμη περισσότερη δύναμη το χέρι μου, κι αυτός είδηση δε παίρνει, αν δεν φώναζα, θα μου είχε κόψει τελείως το χέρι. Απλώς, τη γύρισε ανάποδα. Μόνο όταν έβαλα τις φωνές, άνοιξαν τη μηχανή και μπόρεσα να τραβήξω το χέρι μου. Δεν καταλαβαίνω, τρεις άλλες μηχανές, ίδιες, πανέτοιμες, στεκόντουσαν εκεί χωρίς να τις δουλεύει κανείς, κι εμένα με ανάγκαζαν να δουλεύω στη χαλασμένη. Μήπως ήθελαν να συμβεί κανένα ατύχημα, μήπως είχαν πολλούς Έλληνες;

Το χέρι μου δεν έσταξε αίμα. Πήγα στο ιατρείο, κι ο γιατρός με πήγε ύστερα με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Γιόζεφ. Πρώτα μου έβγαλαν ακτίνες και μετά μ’ άφησαν να περιμένω δύο ώρες. Ρώτησα τους γιατρούς τι είχε συμβεί στο χέρι μου. Γύρω στη μία και μισή ήρθε ένας νεαρός γιατρός με σκούρα μαλλιά και γυαλιά, κρατώντας μια ακτινογραφία. Το είδα, ήταν το δικό μου χέρι. Ρώτησα αν ήταν το χέρι μου και τι είχε πάθει. ‘Ήρεμα, μην εκνευρίζεσαι’. Δυο μέρες αργότερα έμαθα ότι πάει το χέρι μου. Όταν το Σάββατο ήρθε να με δει στο νοσοκομείο ένας συνάδελφος, νόμιζα ότι το χέρι μου ήταν ακόμα στη θέση του. Γιατί το έκανε αυτό ο γιατρός χωρίς να με ρωτήσει, ας ρωτούσε τουλάχιστον τη γυναίκα μου, που περίμενε απέξω. Δούλος είμαι; Αργότερα πήγα σε ειδικούς γιατρούς στη Φρανκφούρτη. Αυτοί είπαν ότι σε τέτοιου είδους τραυματισμούς δεν κόβουνε ποτέ το χέρι.

Ξέρω κι άλλους Έλληνες που έπαθαν ατυχήματα στα δάχτυλα και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Γιόζεφ για να ακρωτηριαστούν, είπαν ‘όχι’ και πήγαν αλλού. Και σήμερα έχουν ακόμα τα δάχτυλά τους. Τουλάχιστον αυτούς τους ρωτούσαν πριν. Λες κι είμαστε στον πόλεμο, τότε που έτρωγες μια σφαίρα και κανείς δεν ασχολιόταν να εκμεταλλευτεί την τελευταία δυνατότητα, απλά τσακ, σου έκοβαν το χέρι ή το πόδι».


Η ιστορία αναδημοσιεύθηκε στο κινηματικό έντυπο R.E.D, τεύχος 5, Αθήνα, Φλεβάρης 2000. Προέρχεται από το βιβλίο του Γκίντερ Βάλραφ, δημοσιογράφου που δούλεψε ως εργάτης σε γερμανικά εργοστάσια κάπου στη δεκαετία του 70’. (‘Αποκαλύψεις’, εκδόσεις Μαύρη Λίστα, Αθήνα, 1999). Ο τόπος είναι το γραφείο προσωπικού και η νότια πτέρυγα του εργοστασίου Φίχτελ και Ζακς Α.Ε. στο Σβάινφουρτ της Βαυαρίας.

3. Συμπτωματικά, την ίδια χρονική περίοδο στη Δυτική Γερμανία, ο Χάρης Κατσιμίχας ήταν μετανάστης. Νόμιμος πάντα, μη παρεξηγηθώ.


Ετικέτες ,

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ

17.3.10 / / σχόλια (35)

Η επιθυμία για επανάσταση είναι σα τα ποιήματα, όλοι τα λατρεύουν αλλά κανείς δε τα διαβάζει.


Και γιατί να το κάνει όταν οι ποιητάδες κάνουν ανοιξιάτικη εκδήλωση στον Ιανό, που ακόμα δεν έχει επουλώσει τις πληγές του από τη πορεία.


Έτσι όμως είναι.

Άλλοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε μια φανταχτερή επιγραφή στη βιτρίνα ενός καινούριου και φιλόδοξου καταστήματος στο κέντρο της Αθήνας κι άλλοι προτιμούν να βλέπουν το χαρτόνι που γράφει ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ, στην ίδια βιτρίνα εφτά χρόνια μετά.


Όσο και να φλερτάρετε ρε κασκολάκηδες η εργασία του αρνητικού πλάθει τους εραστές.


Ετικέτες

16.3.10 / / σχόλια (4)

ΔΟΜΟΚΟΣ

15.3.10 / / σχόλια (12)

Όλοι δικαιούνται ένα φόνο στη ζωή τους.

Μάνα, πατέρα, αφεντικό, πρωθυπουργό, μπάτσο, περαστικό, τον ίδιο τους τον εαυτό.

Υπό τις υπάρχουσες συνθήκες, ζώντας ακόμη τη προϊστορία, ο θάνατος μπορεί να λυτρώνει τον δολοφόνο ή και να τον δικαιώνει ακόμη. Λίγο τα συναισθήματα της αξιοπρέπειας, λίγο το άχτι της καθημερινότητας. Πόσο να αντέξεις τη ταπείνωση; Είναι και η κακιά στιγμή, ξέρεις. Αυτό το ‘πραγματικά δε πάει άλλο αδελφέ’, χωρίς να έχεις κάποιον αδελφό για να το πεις, την ίδια ώρα που αντί γι’ αυτού, βλέπεις τυχαία ένα μαχαίρι μπροστά σου καθώς το αρπάζεις ασυναίσθητα, και φυσικά η συνέχεια γνωστή κι αιματηρή. Ειλικρινά νιώθω βαθιά κατανόηση για όλες τις ισόβιες πτέρυγες των φυλακών του κόσμου κι είμαι σίγουρος πως κάθε περίπτωση ανθρωποκτονίας κουβαλάει στη πλάτη τη δική της παράσταση αλήθειας γεννημένη από το παζλ της καταπίεσης ενός ιεραρχημένου και ταξικού κόσμου. Διότι και η εκδίκηση έχει το δικό της δίκαιο και δε σκοτώνεις αν δεν έχει νιώσει κι εσύ τον πέλεκυ στο κέντρο του μετώπου σου. Εκτός κι αν σε πληρώνει το κράτος για να το κάνεις.


Μέχρι λοιπόν την ανεξούσια κοινωνία, όλοι θα δικαιούνται ένα έγκλημα στη ζωή τους και κατά πόσο αυτό θα υλοποιηθεί θα κριθεί στις λεπτομέρειες του χώρου και του χρόνου τη κρίσιμη στιγμή. Η συζήτηση αρχίζει απ’ το δεύτερο ή τρίτο έγκλημα και ύστερα, τότε που το εν βρασμώ αρχίζει και γλυκαίνει.


Πιάνεις τη σκανδάλη

Η σφαίρα κάνει ζέσταμα

Επιταχύνει


Βγαίνει απ’ το τούνελ

Ένας συριγμός

Πλησιάζει τη σπλήνα


Τη τρυπά

Τα δόντια τρίζουν

Για λίγο


Δομοκός



Ετικέτες

ΠΑΣΧΕΙ ΑΠΟ ΑΣΤΙΣΜΟ Ο ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ;

13.3.10 / / σχόλια (3)

τί συμβαίνει όταν οι βιογράφοι του εμπειρίκου ανακαλύπτουν ανέκδοτες σημειώσεις από το ημερολόγιο που κρατούσε ο ποιητής σε ένα ταξίδι του στη ρωσία; φυσικά το εκδίδουν και τον εξευτιλίζουν.

θα μου πεις: είναι κακό τα είδωλά σου να συντρίβονται;


ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ (1962)
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ (χα!)


κατεβάστε το από ΕΔΩ

φωτογραφία του ποιητή από το ταξίδι

Ετικέτες

ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΠΑΕΙ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ

10.3.10 / / σχόλια (12)

"Ενδεικτική της ευαισθησίας των ομογενών για την πατρίδα είναι η άμεση ανταπόκριση της 88χρονης ομογενούς από την Αυστραλία, Δωροθέας Δημητροπούλου (Ντόροθι Μπάκλαντ), κοινωνιολόγου, η οποία άνοιξε τραπεζικό λογαριασμό για τη στήριξη της Ελλάδας, διαθέτοντας όλες τις οικονομίες της γι' αυτό τον σκοπό. Η ίδια τονίζει: «Όλοι οι ομογενείς, πλούσιοι και φτωχοί, πρέπει να προσφέρουμε το κατά δύναμη, για να ξεπεράσει η πατρίδα τις δύσκολες στιγμές που περνάει."

από enet


Αναγνώστη στην ηλικία των 88 ετών και μάλιστα βαρεμένο από το καύσωνα του νότιου ημισφαιρίου δε νομίζω να έχει το πορτατίφ. Όμως, καλού κακού, και για να αποφύγουμε και μεις τις δικές μας οφθαλμαπάτες, να υπενθυμίσω για αύριο, πως το τρίτο παράθυρο από δεξιά της βουλής είναι απλά διακοσμητικό μιας και είναι εσωτερικά χτισμένο, οπότε παλικάρια φροντίστε να κάνετε οικονομία στις πέτρες και στα μάρμαρα διότι εκείνες τις στιγμές θα είναι πολύτιμα.


Τα υπόλοιπα θα ειπωθούν το απογευματάκι στη βουλή.

Στην κατειλημμένη αίθουσα των συνεδριάσεων.



Ετικέτες

ΔΡΑΜΑΜΙΝΕΣ ΕΧΟΥΜΕ;

8.3.10 / / σχόλια (14)

πόσο χαίρομαι τους γελαστούς ανθρώπους. όμως μερικές στιγμές νιώθω πως είναι άδικο κάποιοι να 'χουν το χαμόγελο στα χείλη πρόχειρο, για όποτε το θελήσουν, κι αλήθεια το θέλουν συχνά, ενώ εγώ για να αποκτήσω μια σύσπαση στα χείλια πρέπει να περάσω από 40 κύματα τη μέρα μου, να τσακωθώ με τον αυταρχικό καπετάνιο του μυαλού μου, να νικήσω τους ύπουλους δαίμονες του πνιγηρού βυθού που προσπαθούν να με στραγγαλίσουν και στο τέλος, αφού κατακτήσω με κόπο μία εσωτερική νηνεμία θα χαμογελάσω μεν αλλά σαν ένας ταλαίπωρος ταξιδιώτης με έντονα τα σημάδια της ναυτίας, είπε ο Αντρέας καθώς κοιτούσε ένα χαμογελαστό ζευγάρι φίλων με φόντο τον Θερμαϊκό που κάθε τόσο έσκαγε τις φουσκάλες του βρασμού του.


ακτινογραφία θώρακος


Ετικέτες

ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΘΙΚΟ: ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΥΧΤΙΚΟ

6.3.10 / / σχόλια (22)

η κάθε απόφαση του κράτους έχει καταντήσει απροκάλυπτα μια γραφική παράσταση κερδών τριμήνου, το κοινωνικό συμβόλαιο, έστω και ως φρεναπάτη, τηρείται με το στανιό ενώ ο καπιταλισμός πηγαίνει αργά-αργά, με σβηστές τις μηχανές λες κι επιβιώνει εξαιτίας της κεκτημένης ταχύτητας του παρελθόντος. η ευρωπαϊκή ένωση των εμπόρων και των καταναλωτών της μιας μέρας μέσω charter για λονδίνο και μιλάνο πνέει τα λοίσθια, η μέρκελ έχει πάθει τικ και ο παπανδρέου με τους πρωτοκλασάτους δεν εμφανίζονται στην ελλάδα ούτε για πλάκα. εδώ οι νομοθέτες πανικόβλητοι κάνουν ότι μπορούν: ο εμπλουτισμός των εδαφίων του ποινικού συστήματος είναι τέτοιου μεγέθους που ο ρυθμός της παρανομίας μέσα στη πορεία τρέχει με 30 έκνομες πράξεις το λεπτό για τον κάθε πορευόμενο. κι όμως στο δρόμο οι εξεγερμένοι κάνουν πάρτι, οι μαύροι πλανόδιοι βγάζουν το μηνιάτικο πιο τίμια από ποτέ με τα ..πολυτελή δώρα των εξεγερμένων ενώ οι μπάτσοι κρυμμένοι απορούν γιατί δε μας πιάνουν τα δακρυγόνα αν και το βλέπεις στα μάτια αρκετών πια πως αμφιβάλλουν για τα αφεντικά που προστατεύουν. στ’ αλήθεια, λίγο θέλει και θα ανοίξουνε διάδρομο την επόμενη φορά. γενικά, μυρίζει εξέγερση από παντού, δευτέρου ημιχρόνου.

ψέματα;


αν δε με πιστεύεις φιλαράκι, στάξε λίγο λεμόνι στη συνείδησή σου. το ‘πε κι ο φίλος σου ο ελύτης.


Ετικέτες

ΘΗΛΥ Νο3

3.3.10 / / σχόλια (15)

ΘΗΛΥ Νο1

ΘΗΛΥ Νο2


Σε ξέρω κοπελιά. Είσαι από αυτές που στα 16 σου κορύφωσες πρόωρα τον αυτοερωτισμό σου έχοντας στα ακροδάχτυλά τον Ian Curtis. Κι εντάξει, ποιός δεν ερωτεύτηκε αυτόν τον αλήτη αλλά τώρα είσαι 31 ανόητη. Κάθεσαι στη βεράντα κι ακούς το love will tear us apart. Έλεος δηλαδή: μέσα ο Παπανδρέου ανακοινώνει το τρόπο εξόδου από τη κρίση κι εσύ κάθεσαι και κλαίγεσαι που χώρισες μ' αυτό το αρχίδι. Και βέβαια η εθνική ενότητα είναι μια παγίδα αλλά εσύ έχεις να μιλήσεις 3μιση χρόνια με τη μάνα σου, ζεις με δανεικά, το νοίκι απλήρωτο και το σκυλί λυσσάει από τη πείνα. Πάψε να κλαις και αυτοκτόνα. Λές και με άκουσες. Μπαίνεις μέσα καθαρίζοντας τα μάτια σου από τη πίκρα, γδύνεσαι από τη μέση και πάνω, έ δε πας καλά. Γέρνεις το σώμα σου καθώς προτάσσεις το βυζί σου στο σκυλί. Ο Ντόγκι το δαγκώνει, το μασάει και στο τέλος φτύνει τη ρόγα στο πάτωμα. Άχνα δε βγάζεις, μα ο διάολος πόσα ποδάρια έχει πια; Ο πρώην σου που λέγαμε επέστρεψε και χτυπάει τη πόρτα. Είσαι τελείως ταραγμένη Ιουλιέτα μου. Είσαι υπέροχη ακόμα κι έτσι.

- Πείτε μου πώς πέθανε ο Ιan Curtis, και καλά ανήξερη μονολογείς. Ότι και να γίνει δε θα του ανοίξεις. Πώς θα δικαιολογηθείς για την απουσία του στήθους σου, που τόσο πολύ το λάτρευε. Πλησιάζεις τη πόρτα φορώντας το κρανίο του εφιάλτη.

- Πες μου τι θες, του λες. Καθώς περιμένεις με αγωνία την απάντηση κοιτάς με αγριεμένο βλέμμα το σκύλο που τώρα έχει ξαπλώσει στο καναπέ και φαίνεται χορτασμένος. Κακιά στιγμή κι αγύριστη.

- Ξέχασα κάτι.

-Πες μου να στο φέρω εγώ, δε θέλω να σε ξαναδώ, δικαιολογείσαι.

- Το βιβλιάριο του ΙΚΑ, στο δεύτερο συρτάρι.

Ανακουφίζεσαι. Θα του το πασάρεις κάτω από τη πόρτα. Κι έτσι ακριβώς γίνεται.

-Φύγε τώρα, του λες κοφτά.

-Φεύγω, και μη κάνεις καμιά τρέλα, είπε και αμέσως ακούστηκαν βήματα στις σκάλες. Τότε κολλάς τη πλάτη σου στη πόρτα και πέφτεις αργά στο πάτωμα γδέρνοντας τη ράχη σου σ' ένα καρφί. Ξεσπάς σε λυγμούς ξανά. Είσαι μονόστηθη, έχεις να πας τρεις μέρες στη δουλειά, η φίλη σου η Γιώτα άφαντη και το τηλέφωνο κομμένο. Πάψε να κλαις και αυτοκτόνα. Λες και μ' άκουσες. Σηκώνεσαι και βάζεις το κομμάτι από την αρχή, love will tear us apart, δεν αποκαθηλώνεται το πρώτο σου είδωλο. Το θες για σάβανο, τώρα που τελειώνουν τα πάντα. Κι αλήθεια είσαι πολύ χλωμή, κάπως σα να παγώνεις. Πλησιάζεις πάλι το σκύλο, τάχα τον χαϊδεύεις. Ο Ντόγκι δε ξέρει απ' αυτά. Σου ξεσκίζει το καρπό χωρίς να βγάλεις άχνα. Υποκίτρινο το χρώμα σου σα το δοκιμασμένο μάρμαρο. Δίχως το δεξί το στήθος - δίχως το δεξί το χέρι σηκώνεσαι και ασκείσαι στο χορό της επιληψίας. Τρομαγμένος ο Ντόγκι θα κατασπαράξει και τον αριστερό αστράγαλό σου ώσπου διαμελισμένη πέφτεις οριστικά στο πάτωμα, βαριά κι υπέροχη, ακόμα κι έτσι, αλλά που να ξερες να είχες κρεμαστεί καλύτερα. Γιατί η εθνική απόγνωση γεννάει στα κλεφτά αγάλματα. Τώρα πια σε ξέρω κοπελιά, σε είδα στο μουσείο έκθεμα.


Ετικέτες

ΤΟ ΝΕΦΡΟ ΤΟΥ ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΟΥ

2.3.10 / / σχόλια (8)

Τα πιο όμορφα πράγματα είναι και τα πιο απλά! Προσπαθώ στην καθημερινότητά να κάνω πράγματα που με κρατούν ευτυχισμένο! Τα όνειρα δε κοστίζουν.. Κάνω ΟΝΕΙΡΑ πάνω στη δουλειά και στο πως θα φτάσω ακόμη πιο ψηλά! Σέβομαι και εκτιμώ πάντα τους ανθρώπους που με έχουν βοηθήσει στη ζωή μου και ποτέ δεν ξεχνώ!


Δημήτρης Καψάλης, φωτογράφος (paparazzi)

Περιοδικό L’OFICIEL, τ. Φεβρουαρίου 2010, σελ. 12



Ο αόρατος οικοδόμος


μέσα στο αυτί μου η πραγματικότητα

βουίζει

σαν ήχος μπετονιέρας

γκρουν και γκρουν

ακούραστη

να ανακατεύει το χαρμάνι

πάντα έτοιμη


μ’ ένα μου κιχ

στα σκοτεινά

να χτίσει το κουφάρι του θαλάμου

μ’ ένα μου κιχ

στα σκοτεινά

να ρίξει τα μπετά του πολιτεύματος


τι

κρύο

εκεί

μέσα

σύντροφε


ο αόρατος οικοδόμος

πρέπει να κρεμαστεί

με ηλιοφάνεια


Ετικέτες

ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΣ

1.3.10 / / σχόλια (8)

Τελευταία ενημέρωση: Κυριακή 23:59

Σύμφωνα με τη τελευταία καταμέτρηση υπογραφών, τίτλων σπουδών, βαθμών πτυχίων, επαγγελματικής θέσης και οικογενειακής κατάστασης των υποστηρικτών, η μάχη που έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο μεταξύ του ντίνου παλαιστίδη και σταύρου πετσόπουλου εξελίσσεται σε ΝΤΕΡΜΠΙ.

Οι πληροφορίες αναφέρουν πως οι διαγωνιζόμενοι από Δευτέρα θα βγουν παγανιά προς άγρα νέων σπουδαίων προσωπικοτήτων.

Φυλαχτείτε.


Υγ: Το πορτατίφ δεν είναι ένα ακόμη blog των ίσων αποστάσεων αλλά ενίοτε του τη δίνουν οι θεαματικές σκηνογραφίες. Όπως και να ‘χει, τρομοκρατία είναι ο βασικός μισθός: αλληλεγγύη στο ντίνο παλαιστίδη από τη μηχανιώνα.


Ετικέτες

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΙ Αναγνώστες

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ

+Επιτέλους διακοπές
+Το αερόστατο
+Πέραμα
+Αναρχία
+Χόμλες
+Νεκρόπολη
+Παλαιστίνη
+Φόβος θανάτου
+Ο σπυ.
+Packman
+Ελεύθερη ώρα
+Ξεχασμένη φωτογραφία
+Θάλασσα
+Στον οδοντίατρο
+Ποσάδας
+Ότι λέω δε το είπα
+Εγώ κι εσύ
+Η τέχνη του δρόμου
+Debate
+H ψυχραιμία είναι ενοχή
+Καρέ της δευτέρας
+Τζόβενο
+Άγιος Παντελεήμονας
+Πρακτέο
+Κράτος εσπρέσσο
+Μαρκογιαννάκης
+Κοράνι
+Θάνατος στο στόμα
+CULT
+Κουκουλονόμος
+Ήρωες
+Λόρδος Μπάυρον
+Φρούτα του δάσους
+Σκαραμαγκά
+Ρουστίκ
+Άνοιξη
+Η γραφή σε 100 χρόνια
+Προυστ
+Μια ονείρωξη: καταξίωση
+Θήλυ
+Θήλυ Νο2
+Μανιφέστο εντομολογίας
+Κατερίνα Γώγου
+Θεωρία
+220.000 φύλλα
+Σκάει ο τζίτζικάς;
+Πνίγεται ο κροκόδειλος;
+Αναρχικός ή κράτος
+Παράξενο πρωινό
+Λετρισμός
+Νόμος
+Η φυσική του φασισμού
+Εδώ παπάς, εκεί παπάς
+Το κράτος είναι ο έλγιν
+Οικονομοκρατία
+Μονμάρτη
+Μπουκόφσκι
+Ουροβόρος όφις
+Ποίηση δωματίου
+Το χελιδόνι
+Χαλεπάς
+Πνευματικά δικαιώματα
+Γροθιά προς τα πάνω
+Φαιό
+Τα μυρμήγκια
+Δύο ξένοι στην ίδια πόλη
+Έχεις διδακτορικό;
+Καγιέν στις φλόγες
+H αυτοκτονία μου
+Ασφαλίτης
+Άγδιστις
+Ποιητής
+Το κλεφτρόνι
+Κ. Βήτα
+Άσπονδος
+Σύνδρομο Stendhal
+Πτέρυγα σκαρπαλέζου
+Παπανδρέου
+Το τέλος της γης
+Μίροσλαβ σωτηρίου
+Φίλα με
+Ηδονή
+Υπουργείο ηδονής
+Ακομπανιαμέντο
+Προικοσύμφωνη εξουσία
+Διάβολος
+Ο δρίτσας στη βουλή
+Καμράν ατίφ
+Nikolla todi
+Αχελώος
+Φιγούρα θανάτου
+Ελάφι κι ιστορία
+Το τηλεφώνημα
+Το απροσδόκητο
+Coltrane
+Πάντειο
+Ο αρχηγός
+Αντάρτικο
+Ακυβέρνητος κάμπος
+Ε75
+Θέλω να φύγω
+Βοβοτάδες
+Εισπρακτικές εταιρίες
+Levi-strauss
+Τλούπας
+Μυστικός δείπνος
+Σουλφαμιδόσκονη
+Ο συλλέκτης
+Αλέκτορας
+Μαμά δύση
+Μίλαν
+Λιανοκλάδι
+Ο κούνελος
+Μαριάννα βαρδινογιάννη
+Δικαστήρια Πειραιά
+Ρεσάλτο
+Βι.πε. λαμίας
+Μετα-ορισμοί
+Τετράποδος βούδας
+Το πείραμα
+Image
+Hit counter
+Mη φεύγεις
+Ασέξουαλ
+Τρίπτυχο
+Ακομινάτου
+Τεφλόν
+Βοnano
+Mentos
+Καυτερή πιπεριά
+Το παράλογο
+Μοναξιά
+Παλαιοκώστας
+Parking λιβανάτες
+Ταξίδι ακριβείας
+Τίτλοι ειδήσεων
+Λίμνη πλαστήρα
+Η διπλανή πόρτα
+History channel
+Βανδαλισμός
+Τζαζ
+Oικογενειακά δαιμόνια
+Ρίτσος
+Βαγδάτη

:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ: ΚΑΛΕΣΜΑ
KAI O ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ: ΔΕΣ ΤΟ

ΦΑΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΟΥΣ

ο χάος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ;

ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ENA MOYΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ PUNK ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ; ΠΑΤΑ ΕΔΩ