ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ

30.9.10 / / σχόλια (2)

ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ

29.9.10 / / σχόλια (0)

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ (Ε)

27.9.10 / / σχόλια (10)

δε ξέρω τι με κράτησε στο δωμάτιο. ίσως να παρέμεινα εξαιτίας μιας κρυφής επιθυμίας για ζωή: καθώς κοίταγα τον κρεμασμένο σκεφτόμουνα πως δε θα ήθελα να γίνω ένα εκκρεμές στην βορά του ανέμου. και τον κοίταγα με προσοχή, τον επεξεργάστηκα με υπομονή, σπούδασα το αληθινό πρόσωπο του ανθρώπου.


φορούσε πάνω κάτω μια στολή παραλλαγής λίγο γδαρμένη στα γόνατα. οι μαύρες μπότες είχαν φαρδύ λαιμό και δε βοηθούσαν τα μπατζάκια του παντελονιού να πέσουν προς τα κάτω σωστά. τα κορδόνια κρεμόντουσαν μπερδεμένα ενώ τα μαλλιά του ήτανε κοντά και μαύρα. είχε κλειστά τα μάτια. το στρογγυλό πρόσωπο, με δυο μόνιμα λακκάκια κάτω απ’ τα μάγουλα φαινότανε ήρεμο και γαλήνιο σε αντίθεση με τις σφιγμένες γροθιές των χεριών του, οι οποίες ίσα που φαίνονταν από τα ξεφτισμένα και μακριά μανίκια. όταν σηκώθηκα, το κεφάλι μου ήταν περίπου στην ίδια ευθεία με το στήθος του και από τη τσέπη της καρδιάς εξείχε το κιτρινόμαυρο μολύβι κι ένα λευκό χαρτί. ήτανε φύλλο τετραδίου:


Άγγελος Σικελιανός

Η αυτοκτονία του Ατζεσιβάνο (μαθητή του Βούδα)


Ανεπίληπτα επήρε το μαχαίρι

ο Ατζεσιβάνο. Κι ήτανε η ψυχή του

την ώρα εκείνη ολάσπρο περιστέρι…

Κι όπως κυλά από τ’ άδυτα του αδύτου

των ουρανών μες στη νυχτιά έν’ αστέρι.

ή, ως πέφτει ανθός μηλιάς με πράο αγέρι,

έτσι απ’ τα στήθια πέταξε η πνοή του.

Χαμένοι τέτοιοι θάνατοι δεν πάνε…

Γιατί μονάχα εκείνοι π’ αγαπάνε

τη ζωή στη μυστική της πρώτη αξία

μπορούν και να θερίσουνε μονάχοι

της ύπαρξής τους το μεγάλο αστάχυ

που γέρνει πια, με θείαν αταραξία!


είχε και υπογραφή του νεκρού.


Παναγής Χ. Περδικάρης

ΚΕΕΔ Μεγάλο Πεύκο

3ος Λόχος Λέοντες


πρώτη φορά διάβαζα ποίημα στη ζωή μου κι έμελλε το χέρι μου να είναι μουλιασμένο από τον ιδρώτα. δεν ήξερα, και μου έκανε εντύπωση το γεγονός του θράσους τους να διδάσκουν ποιήματα και στα σχολεία. αυτό είναι λοιπόν που έψαχνα στη ζωή μου. αποφάσισα να ασκηθώ στην ποίηση.


έτσι, κάπως αναγκαστικά κι ελλείψει πρόχειρου χαρτιού, είχα τη τύχη να γράψω τη πρώτη μου στροφή πίσω από μία αποχαιρετιστήρια επιστολή ενός κρεμασμένου που στεκότανε εμπρός μου:


Κάθε ποιητής

έχει τη θάλασσα που του αξίζει.

Εγώ θα αρκεστώ στο κόλπο της Ελευσίνας

σαμσών ρακάς / σαλαμίνα - σεπτέμβριος του 72’



φεύγοντας πια για τη νέα μου ζωή επέστρεψα το χαρτί που είχα δανειστεί όχι όμως κι εκεί που το είχα βρει, δηλαδή στη τσέπη της καρδιάς. τώρα το έκρυψα μέσα στη κλειστή παλάμη του κι αίφνης, ο θάνατός του κινήθηκε προς άλλη κατεύθυνση.


καταχώνιασα τη καρδιά στη σφιχτή γροθιά τού στρατιώτη μη τυχόν οι μπάσταρδοι και μας κλέψουνε κάποτε το καρδιοχτύπι.


ΤΕΛΟΣ


πάνω: το σπίτι του σικελιανού στη σαλαμίνα πριν παρέμβουν οι κρατικοδίαιτοι του ΥΠ.ΠΟ + διάφοροι ντόπιοι και το μετατρέψουν σε μουσείο μονίμως κλειστό με αισθητική που να θυμίζει μεζονέτα στις κυκλάδες


κάτω: πρόσφατες φωτογραφίες του σπιτιού





Ετικέτες

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ (Δ)

24.9.10 / / σχόλια (3)

τα χειρότερα πέρασαν. περπάτησα για λίγο στην ακτή, δεν είχα να φοβηθώ τίποτα. το ότι κατάφερα τώρα να είμαι εδώ κάτι πρέπει να σημαίνει, αν μη τι άλλο διεκπεραίωσα μια πρωτοβουλία. έτσι λοιπόν, ανέβαλλα για λίγο το θάνατό μου κι έκατσα να σκεφτώ τι γίνεται με τη πάρτη μου. οι γονείς μου δε μ’ αρέσουν, ούτε είμαι το παιδί που πάντα ήθελαν. στο σχολείο, εκτός από τη μαρία, δε μου μιλάει κανείς και με τα παιδιά της γειτονιάς έχω τσακωθεί στη μπάλα. προχτές όταν πήγα να τους βρω στην αλάνα, πίσω από το παλιό σινεμά, διαλύθηκαν τάχα για τα σπίτια τους. ποιο είναι το πρόβλημα μπάσταρδοι; κανένα, άλλωστε ποτέ δε μ’ άρεσε το ποδόσφαιρο. κι αν θέλετε τη γνώμη μου εγώ με θεωρώ τύπο νορμάλ. για παράδειγμα, τι φταίω εγώ αν όλοι πιστεύουν σε μάγισσες και ξωτικά; είναι χέστες. δεν έχω να φοβάμαι τίποτα και το απέδειξα.


προχώρησα στην ακτογραμμή, έφτασα στην αυλή του σπιτιού. φαινόταν αρκετά ταλαιπωρημένο. είχε ξεβάψει, τα κουφώματα του κάτω ορόφου δεν υπήρχαν λες και του λείπανε τα μάτια ενώ το δυτικό μπαλκόνι ήταν έτοιμο να πέσει. ένας ποιητής έμενε δω, πώς τον έλεγαν; τέλοσπάντων. μου πέρασε η σκέψη να μπω μέσα αλλά να έβλεπα τι ακριβώς μέσα στη νύχτα; Θα μπω αργότερα.


έκατσα στα κρύα σκαλάκια της αυλής. έβγαλα απ’ τη τσέπη μου ένα τσαλακωμένο camel και το κάπνισα με ευχαρίστηση. πάντα γουστάριζα το αλήτικο αλλά δεν έβρισκα άλλους αλήτες να τα πούμε. σκέφτηκα τους γονείς μου, αναρωτιέμαι αν θα με ψάχνουν. το πιο πιθανό είναι να κοιμούνται: γάμα τους. έγειρα για μια στιγμή το σώμα μου προς τα αριστερά και τα μάτια μου σκεπάστηκαν από τις βλεφαρίδες απαλά, όπως σκεπάζει τη λεία του ο χρυσοθήρας. δεν υπήρχε λόγος να προβάλλω καμία αντίσταση.


το πρωί με ξύπνησαν βίαια ντουντούκες. αργότερα κατάλαβα πως σήμαινε εγερτήριο απ’ τα μεγάφωνα του στρατοπέδου στην απέναντι στεριά. ήταν το περίφημο Μεγάλο Πεύκο. όμως εδώ στο νησί άρχισε να βγαίνει ο ήλιος και προχώρησα πεινασμένος προς τη πόρτα του σπιτιού. μπαίνοντας, δυο τρεις σύριγγες στη γωνία σού τραβούσανε το βλέμμα ακαριαία, παραδίπλα μια ντουζίνα πέτρες κύκλωναν μια χούφτα στάχτη ενώ στο τοίχο στεκόντουσαν κάτι ράφια με δηλητηριασμένες τροφές. μπήκα στο επόμενο δωμάτιο. κάπως διαφορετικά εδώ αν και δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στα συμπληρωματικά αντικείμενα του χώρου. το μάτι μου έπεσε αυθόρμητα στη πλάτη του κρεμασμένου στο κέντρο της οροφής. τον παρατηρούσα για ώρα με παιδική προσήλωση. και τι δε θα ‘δινα να έπαιζα τώρα μπάλα. ο άνεμος που εισχωρούσε τον περίστρεφε κάπως άτσαλα. στοπ.



Ετικέτες

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ (Γ)

23.9.10 / / σχόλια (3)


έχουν πύλες τα δάση; σίγουρα έχουν αγκαλιές.


άφηνα πίσω τη μικρή πόλη, μπήκα σε σκληρό χωματόδρομο.


το δάσος άρχιζε να ψηλώνει, το σκοτάδι με κατάπινε, ίσα που έφταναν τα φώτα μου στο ένα μέτρο δρόμου. απ’ τα πλάγια, ένα σύφυλο βούισμα σου βελόνιαζε τα αυτιά. τα δυο μου χέρια στο τιμόνι σταθερά, οι ρόδες σήκωναν πετρώδη σκόνη και χωρίς να κοιτάω πίσω, η πινακίδα του town mate έγραφε: ΥΜ ΤΡΟΜΟΣ. το έγραφε καθαρά. όμως που είναι οι μάγισσες, που πήγαν τα πηγάδια;


το μόνο που αισθανόμουν ήταν εγκατάλειψη. η ιδέα του Τώρα είμαι μόνος. το ξέρεις το συναίσθημα αυτό. κλείνεις τα μάτια ελαφρά και ξαφνικά στροβιλίζεις τα σύννεφα με την αναπνοή σου. βγαίνεις απ’ την εποχή σου. δεν υπάρχουν συγκάτοικοι, συμμαθητές, συνοδηγοί, συνεπιβάτες, σύντροφοι. είσαι μόνος, λες και σε τράβηξε απότομα ο μπάτσος, και τώρα βλέπεις τη πορεία από το απέναντι στρατόπεδο, απ’ το σημείο του εχθρού. φωνές κακό μα όλα είναι μάταια. το μόνο που κάνεις είναι να κλείσεις για λίγο τα μάτια από απόγνωση, βλέπεις πάλι τα σύννεφα, μόνο που τώρα σε πνίγουν από το καυσαέριο τους. μη τα πολυλογώ.


τώρα μπορεί να το ξέρω το συναίσθημα αυτό, τότε όμως το μάθαινα ακόμα. έπρεπε όμως να τα καταφέρω. τι διάολο, να πεθάνω ήθελα και να εκδικηθώ. φανταζόμουν τη κόκκινη κορδέλα της αστυνομίας γύρω απ’ το νεκρό μου σώμα. δε θα με τρόμαζε μια νύχτα σεπτεμβρίου. άνοιξα κι άλλο το γκάζι μα το δάσος δε τελείωνε. γινότανε πιο σκοτεινό κι ιλιγγιώδες. δεν είχε νόημα, οδηγούσα με μισόκλειστά τα μάτια. με έπνιγε η νύχτα στο στομάχι της λες και εξασθενούσα, αναβόσβηνα σα τη ζωή στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. μήπως γινόμουνα αόρατος, μήπως έτσι τελειώνει ο άνθρωπος;


εκείνη τη στιγμή ένα κιτρινωπό ζώο ξεπετάχτηκε, ίσα που πρόλαβα να το αποφύγω ή μάλλον με απέφυγε αυτό. τι κρίμα. δε διαπίστωσα αν το αίμα της αλεπούς μοιάζει με του ανθρώπου. το απότομο φρενάρισμα σήκωσε ένα σμήνος νυχτερίδες πάνω απ’ το κεφάλι μου. σα να ξύπνησα λίγο και τις ακολούθησα. με πήγαιναν οι νυχτερίδες. σε δυο λεπτά ένα αχνό φως ξεπρόβαλλε στα αριστερά από τη Μονή. στα δεξιά το λιβάδι με το σπίτι όπως το είχαν περιγράψει. δε μου είχαν πει όμως πως η ατμόσφαιρα έχει τόσο έντονη τη μυρωδιά της δάφνης.


περπατώντας προς τα κει, γέρνοντας λίγο για να δω τις νυχτερίδες πίσω μου να επιστρέφουν στη καρδιά του δάσους, σκέφτηκα τελικά πως δεν υπάρχει εγκατάλειψη, υπάρχει μόνο καλωσόρισμα.


Ετικέτες

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ (Β)

22.9.10 / / σχόλια (21)

το σπίτι που του είχε χαρίσει η μονή φανερωμένης δεν ήταν ένα φυσιολογικό σπίτι. ένα δίπατο με βεράντες έχοντας για αυλή μια προβλήτα, κυριολεκτικά πάνω στη θαλασσογραμμή, τριγύρω λιβάδι και όλο το μέρος κυκλωμένο από πυκνό πευκοδάσος μέσα στην ερημιά, δε το λες φυσιολογικό σπίτι. το λες ιδανικό σπίτι. τα μόνα φώτα που υπήρχαν το βράδυ ήταν κάτι αχνά καντήλια που τρεμόπαιζαν στο παρακείμενο βουβό μοναστήρι ενώ οι ήχοι που επικρατούσαν δεν είχανε ανθρώπινο αλφάβητο.

στη μικρή κοινωνία του νησιού όλα αυτά τρόμαζαν. γρήγορα χτίστηκαν μύθοι για το παράξενο δάσος της φανερωμένης: μάγισσες που σ' αγκάλιαζαν, μαυροφόρες γύρω από πηγάδια, ουρλιαχτά και φόνοι. ξέρετε τι εννοώ, κάθε τόπος στην επαρχία τα έχει αυτά. ήμουν όμως παιδί για να μην τα φοβάμαι, κι ας μην είχα ακμή στο πρόσωπο.

15 χρονών κι ετούτος ο καβγάς δεν ήταν σαν τους άλλους. είχα μείνει στην ίδια τάξη, ο πατέρας μ' έβριζε, με λυπόταν. λίγο προσπάθησα να τον αντικρούσω αλλά όπως φάνηκε δεν είχα το δικαίωμα. το χαστούκι του με έριξε στο έδαφος. ήταν γεροδεμένος ο άτιμος μα δεν είναι αυτό. το συναινετικό βλέμμα της μάνας μου πιο πίσω, η ελαφρά ικανοποίηση που διαγραφόταν στα χείλη της καθώς με έβλεπε στο πάτωμα με ισοπέδωσε περισσότερο. μέχρι εδώ είπα.

σε μισή ώρα είχα κλέψει το μηχανάκι του αδερφού μου, ένα λαδί town mate, δίχρονο, κι είχα φύγει από το σπίτι. αυτοκτονία; έτσι το βλεπα. το να κατευθυνθώ προς το σπίτι του σικελιανού τη νύχτα ήταν σκέτη αυτοκτονία. όμως τα γουστάρει αυτά ή απόγνωση ενός 15χρονου. ήμουν αποφασισμένος να εκδικηθώ τους γονείς μου και που ξέρεις, αν έφτανα στο προορισμό μου ίσως να περνούσα και τη τάξη,

έβαλα μπρος. είχε βενζίνη.

(κάπως έτσι)

Ετικέτες

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ (Α)

21.9.10 / / σχόλια (7)

δύο είναι οι βασικοί λόγοι που θαυμάζω το Σικελιανό: ο ειλικρινής τυχοδιωκτισμός του και το σθένος του να υπερασπίζεται το φαντασιοκόπημά του.

συνοπτικά, ο πρώτος λόγος τον ώθησε να φαλιρίσει την εύα πάλμερ για τα δελφικά καπρίτσια του, αργότερα να ζητάει δανεικά με απελπισμένες επιστολές που στέλνει σε γνωστούς και φίλους και τέλος να διαμένει σε ένα σπίτι στην ακτή Φανερωμένης τσαμπέ, παραχωρημένο από τη Μονή, κάπου κοντά στο σπίτι που μεγάλωσα.


ο δεύτερος λόγος, μεταξύ άλλων, τον εμφανίζει σ' ένα χωριουδάκι να απαγγείλει στίχους περί αθανασίας φορώντας μια μακρόσυρτη και βαριά κάπα έχοντας για κοινό χωρικούς, πριν 80 χρόνια πάλι κοντά στο σπίτι που μεγάλωσα, και χρόνια αργότερα να προσπαθεί να αναστήσει το ταχυδρόμο του χωριού ύστερα από λαϊκή απαίτηση μα παρόλες τις άδολες προσπάθειες του για μια ολόκληρη νύχτα, τελικά δε τα κατάφερε.


ίσως αυτοί είναι οι δύο λόγοι που με αναγκάζουν άθελά μου να κουβαλώ πάντα πάνω μου, ανάμεσα σ' ένα πάκο με σημειώσεις και χαρτιά λογής λογής μια φωτογραφία του, την οποία μου είχε χαρίσει κάποτε ένας φίλος απ' το αρχείο του. Αυτή δηλαδή:


(συνεχίζεται)

Ετικέτες

ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΟΥΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΑ ΨΑΡΙΑ

18.9.10 / / σχόλια (7)

μουσική: μαύρα ακόρντα
τίτλος τραγουδιού: φονικά ακόντια
στίχοι: βύρωνας λεοντάρης



παρακαλείτε η ΣΜΗΝΝΕΦΑ να το εκλάβει ως απάντηση

Ετικέτες

dance me to the end of love

16.9.10 / / σχόλια (4)



Ετικέτες

.

13.9.10 / / σχόλια (6)

τίποτα δεν χάνεται εκ του μηδενός.
ξέρεις άλλωστε
πως το πιο τολμηρό σημείο του βυθού
είναι ο πάτος.

Ετικέτες

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝΙΚΟ ΧΑΙΚΟΥ

9.9.10 / / σχόλια (2)

το βουητό της Συγγρού
τατουάζ στα τύμπανα μου:
στάζει και το μελάνι watt.


Ετικέτες

ΤΡΙΚΑΒΑΛΟ ΓΙΑ ΔΕΘ

7.9.10 / / σχόλια (15)

"Το σκηνικό είναι αυτό: ο νιπτήρας στο μπάνιο τρέχει και ο γυμνόστηθος Γιώργος Παπανδρέου προβάρει στον καθρέφτη τον 16σέλιδο λόγο που θα εκφωνήσει στη ΔΕΘ. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. «Είμαι ένα αδέσποτο που γλείφει στα απόνερα», ψιθύρισε κι η σκέψη αυτή τον γονάτισε. Πέταξε απ’ τα χέρια του το λόγο κι έκατσε στο καπάκι της λεκάνης με τα χέρια στο πηγούνι. «Δεν πείθω ούτε το σκύλο μου», είπε. Είχε βουρκώσει, φαινόταν παραιτημένος ώσπου ύστερα από λίγα λεπτά περισυλλογής κάτι σκέφτηκε: «Θα ανέβω στη Θεσσαλονίκη με το ποδήλατο», ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στη γυναίκα του καθώς κατευθυνόταν προς το μέσα δωμάτιο. «Πειθαρχία, οικολογία και λιτότητα, Άντα μου. Αυτό θα συμβολίζει η κίνησή μου, πώς σου φαίνεται;» Αυτή, σηκώνοντας το κεφάλι από το cosmopolitan, τον κοίταξε με ύφος ‘είμαι η γυναίκα του προέδρου’. Μόνο που λείπει ο πρόεδρος και αίφνης τον μούντζωσε αηδιασμένη".

Ετικέτες

Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

6.9.10 / / σχόλια (3)

το τεύχος 3 του τεφλόν "γαμάει"

Ετικέτες

ΚΕΡΑΙΕΣ ΚΑΡΦΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΘΩΡΑΚΑ

5.9.10 / / σχόλια (3)

τα πολιτικά talk show της tv (τύπου πρετεντέρη, χατζηνικολάου, παναγιωταρέα), πέρα όλων των άλλων, είναι τόσο άνευρα και βαρετά που πραγματικά κάνουν σπουδαία δουλειά. θέλει ταλέντο για να βγάζεις μια εκπομπή πολιτικού διαλόγου χωρίς να ασχολείσαι με την ουσία της πολιτικής και επί ώρες να ξοδεύεσαι στα κοινοβουλευτικά και αυτονόητα. όποτε λοιπόν βλέπω τέτοιες εκπομπές με πιάνει μία θλίψη απέραντη, οπότε και θυμάμαι κάτι ξαφέλφια μου, τα γνωστά ξαδέλφια όλων, που συναντά κανείς κάθε 10 με 15 χρόνια στις κηδείες των συγγενών, και πιάνεις τον εαυτό σου να λέει όλες τις αυτονόητες μαλακίες μαζεμένες μπας και ξεμπερδέψεις μια ώρα αρχύτερα. κι όταν ξεμπερδέψεις χαιρετίζεστε θερμά: να τα πούμε ε; βέβαια, λες από μέσα σου, στην επόμενη κηδεία σίγουρα και σκέφτεσαι αυτόματα πόσοι συγγενείς σού έχουν μείνει για θάψιμο.

επιμένω λοιπόν πως τα πολιτικά talk show αγνοούν την ουσία τής ανθρώπινης ύπαρξης. είναι τόσο επιφανειακά που θυμίζουν το νεκρό, που όλα του τα σωθικά τα χουνε φάει τα σκουλήκια και έχουν αφήσει μόνο μια επιδερμίδα για να τον θυμίζει κι έτσι μένει για το φινάλε ένα ειλικρινές ερώτημα: άραγε τελειώνουνε ποτέ οι συγγενείς;



Ετικέτες

'ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΣ' Ή ΑΛΛΙΩΣ 'ΤΣΟΚΛΗ ΕΙΣΑΙ ΜΠΙΝΕΣ'

2.9.10 / / σχόλια (5)

Πολύ θα ήθελα ο κυνισμός μου να έφτανε σε τόσο υπερβατικά σημεία ώστε να προσπερνούσα τις περιβόητες, αναρχικές κατά τον ίδιον, δηλώσεις του φαφλατά Τσόκλη. Αρχίδια όμως. Διότι καθώς τις διάβαζα, αυτομάτως σκέφτηκα πως αυτός ο μπινές γινόταν συνειδητά υπερασπιστής των βλαχοέφηβων μέσα στις τουαλέτες του Λυκείου της Αμαρύνθου, όταν με περηφάνια βίαζαν τη συμμαθήτριά τους, με καταγωγή από τη Βουλγαρία. Κι η Αμάρυνθος δεν είναι καν Κονγκό, εκεί που οι μαζικοί βιασμοί είναι φαινόμενο τακτικό, κι είναι επίσης ένα μέρος που θυμάμαι να είχε επισκεφθεί η κορούλα του Μάγια Τσόκλη φορώντας ένα βαθύ ντεκολτέ που προκαλούσε.


Κι ένα απολαυστικό απόσπασμα που παραθέτει η Σιμόν ντε Μποβουάρ, στο βιβλίο της ‘Το δεύτερο φύλο’ που κάπως κολλάει με το θέμα αλλά δε ξέρω το πώς ακριβώς:


«Όταν ήμουν πέντε ετών διάλεξα ως πρώτο σύντροφο στα παιχνίδια μου τον Ρίτσαρντ, που τότε ήταν έξι ή επτά ετών. Είχα ανέκαθεν την περιέργεια να μάθω πως καταλαβαίνεις ότι ένα παιδί είναι αγόρι ή κορίτσι. Μου έλεγαν από το αν φοράει σκουλαρίκια ή το σχήμα της μύτης… Είχα αρκεστεί στην εξήγηση αυτή, αν και είχα την αίσθηση ότι κάτι μου έκρυβαν. Μια μέρα ο Ρίτσαρντ θέλησε ξαφνικά να κάνει πιπί του… Σκέφτηκα να του δανείσω το δικό μου δοχείο νυκτός. Βλέποντας το γεννητικό του όργανο, κάτι εντελώς καινούργιο για μένα, φώναξα κατενθουσιασμένη: ‘Μα, τι έχεις εκεί; Τι όμορφο που είναι! Χριστέ μου, θα ήθελα να έχω κι εγώ ένα τέτοιο’. Και συγχρόνως βρήκα το κουράγιο να το αγγίξω…». Κάποια θεία τα τσάκωσε, και έκτοτε τα παιδιά μπήκαν σε αυστηρή επιτήρηση. Σε ηλικία εννιά ετών παίζει τους παντρεμένους και τον γιατρό με δύο άλλα αγόρια ηλικίας οκτώ και δέκα ετών, αγγίζουν ο ένας τα γεννητικά όργανα του άλλου, και μια μέρα ένα από τα αγόρια την ακουμπάει με το δικό του και της λέει ότι το ίδιο έκαναν και οι γονείς της όταν παντρεύτηκαν. «Αγανάκτησα όσο δε πήγαινε άλλο. Ω! Όχι, αποκλείεται να έκαναν κάτι τόσο άσχημο!» Συνεχίζει πολύ καιρό αυτά τα παιχνίδια και διατηρεί στενή ερωτική και σεξουαλική φιλία με τα δύο αγόρια. Η θεία της κάποια μέρα το μαθαίνει και της κάνει φοβερή σκηνή, απειλώντας την να την κλείσει στο αναμορφωτήριο. Σταματάει να βλέπει τον Άρθουρ, ο οποίος ήταν και ο αγαπημένος της, γεγονός που την κάνει να υποφέρει πολύ. Δεν τα πηγαίνει πια τόσο καλά με τα μαθήματα στο σχολείο, ο γραφικός της χαρακτήρας παραμορφώνεται, η ίδια αρχίζει ν’ αλληθωρίζει. Ξεκινάει μια καινούργια φιλία με τον Βάλτερ και τον Φρανσουά. «Ο Βάλτερ απασχολούσε όλες τις σκέψεις και τις αισθήσεις μου. Του επέτρεπα να βάζει το χέρι του κάτω από τη φούστα μου και να με αγγίζει, ενώ εγώ ήμουν όρθια ή καθισμένη παριστάνοντας ότι γράφω… Μόλις η μητέρα μου άνοιγε την πόρτα, εκείνος τραβούσε το χέρι του, κι εγώ συνέχιζα να γράφω. Είχαμε, τέλος πάντων, τις κανονικές σχέσεις που έχει ένας άντρας με μια γυναίκα, μόνο που δε του επέτρεπα και πολλά πράγματα. Κάθε φορά που νόμιζε ότι έμπαινε στον κόλπο μου, τραβιόμουν απότομα λέγοντας ότι κάποιος ερχόταν… Δεν φανταζόμουν ότι αυτό που έκανα ήταν κακό».


Ετικέτες

Ο ΔΗΜΙΟΣ ΚΙ Η ΔΗΜΟΥΛΑ

1.9.10 / / σχόλια (12)

Ένας ποιητής κρίνεται από την ικανότητα των γραπτών του να βγάλουν έναν άνθρωπο από την κατάθλιψη ή και την ικανότητα τους να τον εισάγουν μέσα σ’ αυτήν. Κάνε λοιπόν τις επιλογές σου γιατί είναι φορές που για να ζήσεις πρέπει μέσα σε μια μέρα να πεθάνεις τρεις φορές τουλάχιστον. Κι είναι πολλές οι άτιμες.


Κι ο ήλιος θάνατος μέσα στους ήλιους.


Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Ζητείται μια κακή κουβέντα για τη Δημουλά. Διαβάζω, διαβάζω κι όλο αλήθειες.

Δε μπορεί να μην υπάρχει κάτι κάλπικο. Μέχρι κι η θεία μου την ξέρει.


Ετικέτες

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΙ Αναγνώστες

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ

+Επιτέλους διακοπές
+Το αερόστατο
+Πέραμα
+Αναρχία
+Χόμλες
+Νεκρόπολη
+Παλαιστίνη
+Φόβος θανάτου
+Ο σπυ.
+Packman
+Ελεύθερη ώρα
+Ξεχασμένη φωτογραφία
+Θάλασσα
+Στον οδοντίατρο
+Ποσάδας
+Ότι λέω δε το είπα
+Εγώ κι εσύ
+Η τέχνη του δρόμου
+Debate
+H ψυχραιμία είναι ενοχή
+Καρέ της δευτέρας
+Τζόβενο
+Άγιος Παντελεήμονας
+Πρακτέο
+Κράτος εσπρέσσο
+Μαρκογιαννάκης
+Κοράνι
+Θάνατος στο στόμα
+CULT
+Κουκουλονόμος
+Ήρωες
+Λόρδος Μπάυρον
+Φρούτα του δάσους
+Σκαραμαγκά
+Ρουστίκ
+Άνοιξη
+Η γραφή σε 100 χρόνια
+Προυστ
+Μια ονείρωξη: καταξίωση
+Θήλυ
+Θήλυ Νο2
+Μανιφέστο εντομολογίας
+Κατερίνα Γώγου
+Θεωρία
+220.000 φύλλα
+Σκάει ο τζίτζικάς;
+Πνίγεται ο κροκόδειλος;
+Αναρχικός ή κράτος
+Παράξενο πρωινό
+Λετρισμός
+Νόμος
+Η φυσική του φασισμού
+Εδώ παπάς, εκεί παπάς
+Το κράτος είναι ο έλγιν
+Οικονομοκρατία
+Μονμάρτη
+Μπουκόφσκι
+Ουροβόρος όφις
+Ποίηση δωματίου
+Το χελιδόνι
+Χαλεπάς
+Πνευματικά δικαιώματα
+Γροθιά προς τα πάνω
+Φαιό
+Τα μυρμήγκια
+Δύο ξένοι στην ίδια πόλη
+Έχεις διδακτορικό;
+Καγιέν στις φλόγες
+H αυτοκτονία μου
+Ασφαλίτης
+Άγδιστις
+Ποιητής
+Το κλεφτρόνι
+Κ. Βήτα
+Άσπονδος
+Σύνδρομο Stendhal
+Πτέρυγα σκαρπαλέζου
+Παπανδρέου
+Το τέλος της γης
+Μίροσλαβ σωτηρίου
+Φίλα με
+Ηδονή
+Υπουργείο ηδονής
+Ακομπανιαμέντο
+Προικοσύμφωνη εξουσία
+Διάβολος
+Ο δρίτσας στη βουλή
+Καμράν ατίφ
+Nikolla todi
+Αχελώος
+Φιγούρα θανάτου
+Ελάφι κι ιστορία
+Το τηλεφώνημα
+Το απροσδόκητο
+Coltrane
+Πάντειο
+Ο αρχηγός
+Αντάρτικο
+Ακυβέρνητος κάμπος
+Ε75
+Θέλω να φύγω
+Βοβοτάδες
+Εισπρακτικές εταιρίες
+Levi-strauss
+Τλούπας
+Μυστικός δείπνος
+Σουλφαμιδόσκονη
+Ο συλλέκτης
+Αλέκτορας
+Μαμά δύση
+Μίλαν
+Λιανοκλάδι
+Ο κούνελος
+Μαριάννα βαρδινογιάννη
+Δικαστήρια Πειραιά
+Ρεσάλτο
+Βι.πε. λαμίας
+Μετα-ορισμοί
+Τετράποδος βούδας
+Το πείραμα
+Image
+Hit counter
+Mη φεύγεις
+Ασέξουαλ
+Τρίπτυχο
+Ακομινάτου
+Τεφλόν
+Βοnano
+Mentos
+Καυτερή πιπεριά
+Το παράλογο
+Μοναξιά
+Παλαιοκώστας
+Parking λιβανάτες
+Ταξίδι ακριβείας
+Τίτλοι ειδήσεων
+Λίμνη πλαστήρα
+Η διπλανή πόρτα
+History channel
+Βανδαλισμός
+Τζαζ
+Oικογενειακά δαιμόνια
+Ρίτσος
+Βαγδάτη

:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ: ΚΑΛΕΣΜΑ
KAI O ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ: ΔΕΣ ΤΟ

ΦΑΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΟΥΣ

ο χάος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ;

ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ENA MOYΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ PUNK ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ; ΠΑΤΑ ΕΔΩ