ΠΕΡΙ ΤΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΚΩΝ ΑΡΚΟΥΔΩΝ

10.1.11 / /


Το γεγονός ότι η κρίση [του Πασόκ] μού έχει στερήσει 50 με 100 ευρώ το μήνα με αφήνει παντελώς αδιάφορο. Όπως επίσης νιώθω πως οι οικονομικές αναλύσεις της αναρχίας πλέον με κάνουν να πλήττω. Η αξιοπρέπειά μου δεν είναι θέμα απορίας ή ευπορίας. Το σύστημα της οικονομίας που απεχθάνομαι δεν μπορεί να με κρίνει με βάση τις αξίες του και τα κριτήριά του τα οποία δεν αναγνωρίζω. Ο όρος επισφάλεια δεν είναι επίκαιρος, δεν αντιμετωπίζει ύφεση, τον κουβαλάω από τότε που γεννήθηκα συστημικά και υπαρξιακά. Κι αυτός είναι ένας βασικός λόγος να μην αντιλαμβάνομαι τον μηδενισμό τάση εχθρική ως προς εμένα.

Άλλωστε, ποτέ δεν ήμουν λάτρης όρων που εκφράζουν σύνολα μεταφυσικά όπως μάζα, φυλή, κοινή γνώμη, εκλογικό σώμα, πολίτες, κοινωνία κ.λπ. και θεωρώ τεράστια βλακεία να αφορίζεται ο λεγόμενος αντικοινωνιστής από την ‘επίσημη’ αναρχία με το επιχείρημα του μισανθρώπου. Αντιθέτως, αυτός που μισεί την κοινωνία λατρεύει τον άνθρωπο, τον εξυψώνει με τις πράξεις του. Τι πρόβλημα υπάρχει με αυτό;

Το να αφορίζεται ο λεγόμενος αντικοινωνιστής με το ποσοτικό επιχείρημα ότι αφορά κάποιες δεκάδες άτομα αποτελεί επίσης λάθος, όπου το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιώνει τους μηδενιστές ως μια υπέροχη μειοψηφία.

Το να τους ασκείται κριτική με το κοινότοπο επιχείρημα της πρωτοπορίας, αυτό κι αν είναι βλακώδες. Το αντάρτικο δεν πρεσβεύει κάτι νέο για την ιστορία και αποτελεί μια τακτική πάγια εξελισσόμενη μέσα στην διαλεκτική της αντιβίας αρκετών αιώνων.

Η μόνη κριτική που μπορεί να αναπτυχθεί είναι αυτή που στοχεύει στα μέσα τού αγώνα τους, έχοντας όμως πάντα υπόψιν της πως αυτός που κρίνει τα μέσα κάποιου ας αποδείξει την υπεροχή των δικών του.

Αυτό που συνέβη τον Μάϊο του 2010, και δεν εννοώ στις 5 του μηνός αλλά λίγα εικοσιτετράωρα μετά μέσα στο ΕΜΠ με τα σιμπί να ακούγονται από τα παράθυρα, απέδειξε πως η ‘επίσημη’ αναρχία αναγνωρίζει δυστυχώς τον εαυτό της ως τέτοια.

Δεν εκπροσωπώ τους μηδενιστές. Ότι γράφω το κάνω σε μια διάθεση σύνθεσης προς πάσα κατεύθυνση έχοντας την πεποίθηση πως δεν υπάρχουν ευδιάκριτοι πόλοι. Υπάρχει αναρχία κατά το δοκούν.

Ετικέτες

11 σχόλια:

Ανώνυμος on Δευτέρα, Ιανουαρίου 10, 2011 9:37:00 π.μ.

.........."Αντιθέτως αυτός που μισεί την ( υπάρχουσα θα πρόσθετα εγώ) κοινωνία, λατρεύει τον άνθρωπο, τον εξυψώνει με τις πράξεις του" Η καλύτερη ανάγνωση του όρου αντικοινωνισμός, Μια ανάγνωση που δεν σταμάτησε στη λέξη, όπως είδα με απορία να γίνεται στην πλειοψηφία των "αναγνωστών" αλλά προχώρησε και παρακάτω στην ουσία .

Ανώνυμος on Δευτέρα, Ιανουαρίου 10, 2011 11:37:00 π.μ.

κι οσο για το νέο αντάρτικο ενα έχω να πώ:τα πάντα πλεον θα εξελιχθούν με βάση την λογισμική αποδόμηση.και οχι απαραίτητα με την βενζίνη και την πυρίτιδα, είτε μας αρέσει είτε οχι.Εδώ θέλω να μας δώ... 00:00


ένας λουδίτης

Ανώνυμος on Δευτέρα, Ιανουαρίου 10, 2011 4:16:00 μ.μ.

Πάντως, αυτό που περιγράφεις εδώ ως "επίσημη" αναρχία (και ο όρος είναι εξαιρετικά ατυχής)δεν έκρινε τους λεγόμενους αντικοινωνιστές με κανένα από τα τρία κριτήρια που παραθέτεις.
α)Το να εξυψώνεις τον άνθρωπο εμπεριέχει τις ίδιες ποσότητες φαντασιακών υλικών με το να εξυψώνεις την κοινωνία. Η καλή καγαθή φύση του ανθρώπου είναι φενακισμός όσο και η καταρχήν καλή φύση της κοινωνίας. Η φυσικοποίηση των ατομικών ή συλλογικών συμπεριφορών είναι εξ' ορισμού μεταφυσική.
β) Το ποσοτικό επιχείρημα το έχω δει μόνο στα σχόλια του indymedia, τα οποία δεν θεωρώ σοβαρό δείκτη της παραγωγής πολιτικού λόγου. Με αφήνει παγερά αδιάφορη, κυρίως γιατί θυμάμαι τις εποχές που η αναρχία συνολικά ήταν μια αμελητέα μειοψηφία - ούτε τότε ούτε τώρα αποτελούσε όμως αυτό κριτήριο για τη δράση και το λόγο της.
γ)Δική μου άποψη είναι ότι το αντάρτικο πόλης στην Ευρώπη υπήρξε ιστορικά πρωτοποριακό, λίγο ως πολύ ανίκανο να συνδεθεί πολιτικά με τους κοινωνικούς αγώνες (ακόμη και όταν ευαγγελιζόταν αυτή τη σύνδεση) ή και την πραγματικότητα.
δ)Η κριτική με βάση τα μέσα θα ήταν αδύνατη, απλώς γιατί θα ήταν ετεροκαθορισμός με βάση τα μέσα. Η αναρχία ουδέποτε αρνήθηκε την καταφυγή στα όπλα. Το θέμα είναι πότε, με ποιούς όρους και για ποιόν σκοπό.
Τέλος, ναι, δεν υπάρχουν ευδιάκριτοι πόλοι, όχι στο βαθμό που παρουσιάζεται περιγραφικά μέσα από παραληρηματικές προκηρύξεις. Κι αυτό γιατί για χρόνια παρακολουθούμε το μηδενιστικό επιχείρημα (που δεν ήταν καθόλου "αντικοινωνικό" μέχρι τους συγχυσμένους καιρούς μας, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση), συνδιαλεγόμαστε μ' αυτό, συγκρουόμαστε μ' αυτό και συνθέτουμε μ' αυτό. Τους ευδιάκριτους πόλους προσπαθεί να τους ορίσει μια λογική που άκουσε το μηδενιστικό επιχείρημα, δεν το κατάλαβε και ακριβώς αλλά πείστηκε απ' αυτό, αναγνώρισε στη φωνή της την ορθοδοξία και, μην έχοντας τα εργαλεία να αντιληφθεί τους όρους της σύνθεσης, κήρυξε τον υπέρ πάντων αγώνα.
Ούτε όμως υπάρχει αναρχία κατά το δοκούν. Η αναρχία είναι συγκεκριμένα πρόταση περί κοινωνικής οργάνωσης, όπως κάθε επαναστατική θεωρία. Αυτό που φέρει μέσα της ως πυρήνα της συγκρότησής της (και που το λέμε συνδιαμόρφωση) διαφυλάττει σαφώς την ετεροδοξία. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί καθείς/καθεμία να ερμηνεύει καθετί κατά πώς τον/την βολεύει ούτε να επιβάλει το "σχέδιό του".

Ανώνυμος on Δευτέρα, Ιανουαρίου 10, 2011 5:46:00 μ.μ.

Για αρχή εύχομαι αυτό με την κρίση του Πασόκ να το είπες για πλάκα.
Οι αναλύσεις της αναρχίας ή της αυτονομίας, τουλάχιστον αυτές που εγώ βρίσκω ενδιαφέρουσες, δε νομίζω πως είναι οικονομικές. Εγώ θα τις έλεγα αντι-καπιταλιστικές και υπ' αυτή την έννοια και αντι-οικονομικές. Δε μιλάμε για ένα σύστημα οργάνωσης των σχέσεων με όρους (καπιταλιστικής) αξιοποίησης και επέκτασης εδώ, μα για την κριτική και την καταστροφή του. Αυτό δε σημαίνει, ωστόσο, πως δε ζούμε μέσα σ' αυτό όσο κι αν δεν το αναγνωρίζουμε. Δρούμε-μέσα-και-έναντιά-του και, ναι, δυστυχώς, τις κινήσεις του τις βιώνουμε αναπόφευκτα με υλικούς, υλικότατους όρους.

Από κει και πέρα, πρτφ, χωρίς παρεξήγηση αλλά δεν καταλαβαίνω τι προσπαθείς να υπερασπιστείς.
Αν κάποιος μιλά με τέτοια σύνολα είναι αυτή η "ανεπίσημη" τάση που μιλά για αντικοινωνισμό λες και η κοινωνία είναι ένα διιστορικό ενιαίο "πράγμα". Επίσης, ενώ κρικάρεις όλα αυτά τα σύνολα που λες, η απόληξή σου είναι ο άνθρωπος που εδώ δεν είναι παρά η τέλεια αφαίρεση.

Για την ποσότητα που λες συμφωνώ ότι δεν μπορεί να σταθεί κάτι τέτοιο, αλλά την πρωτοπορία δε νομίζω ότι γίνεται να την ξεπετάξουμε έτσι. Κι όταν μιλάω γι' αυτή δεν εννοώ προφανώς το νέο ή το "πρωτοπόρο" αλλά το ειδικό ιστορικό βάρος που φέρει η λέξη. Αυτό των διαχωρισμένων υποκειμένων που ξέρουν και πράττουν, είτε αυτοί είναι το κόμμα είτε οι αμόλυντοι επαναστάτες. Αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν επιδιώκεται καν να μπει κάποια προοπτική κοινωνικής απελευθέρωσης παρά μια απροσδιόριστη επιθυμία εν είδει καπρίτσιου, πράγμα που μια πιο παραδοσιακή ανάγνωση θα μπορούσε να χαρακτηρίσει απλά ρεφορμιστικό.

Όπως και να'χει, αν και ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση εγώ προσωπικά δε βλέπω τίποτα φρέσκο ή έστω στοιχειωδώς συγκροτημένο και μου φαίνεται αστείο να αντιπαρατίθεμαι με έναν κακοχωνεμένο ιδεολογικό πολτό, το θέμα μου με όλες τις αυτές τις καταστάσεις (κοινωνικές ή αντικοινωνικές) είναι αυτή ακριβώς η θεωρητική φτώχεια που αδυνατεί να δει τις σχέσεις που συγκροτούν αυτό τον κόσμο, πόσο μάλλον να τις μετασχηματίσει. Μιλάμε για άτομα, μονάδες, διαχωρισμένη βία, αλλά ξεχνάμε ότι οι σχέσεις ούτε αναφλέγονται ούτε πυροβολούνται.

Γι' αυτό κι εγώ βρίσκω ενθαρρυντικό να βλέπω αυτό που εσένα σε κάνει να πλήττεις, το ότι δηλαδή αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τί είναι ο κοινωνικός ανταγωνισμός, ποια είναι η θέση μας μέσα σ' αυτόν και πότε μπορεί να μας ξεπερνά
Για να αρχίσουμε να ξεκολλάμε και από τους πολιτικούς μικροκόσμους μας

από έναν τέτοιο σου γράφω απέραντα φιλικά και συντροφικά

Ανώνυμος on Δευτέρα, Ιανουαρίου 10, 2011 11:46:00 μ.μ.

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τον/την τελευταίο/α που άφησε το παραπάνω σχόλιο (αλήθεια η αξιοπρέπειά μας δε συνθίβεται από το ΦΟΒΟ της ολοένα και αυξανόμενης υποτίμησής μας;).

Ωστόσο οι κοινωνικές σχέσεις παίρνουν φωτιά, σίγουρα όμως όχι από την πυρίτιδα του κόμματος του ένοπλου...

Συντροφικά και από μένα,

Ε

Ανώνυμος on Τρίτη, Ιανουαρίου 11, 2011 12:26:00 π.μ.

επειδή η κοινωνία κατάντησε ενας εμπορικός συναγελάσμος και τίποτα ανθρώπινο δεν τη συνέχει,δεν κλείνεις τα μάτια σου,δεν στρέφεις τα νώτα σου,αλλα ούτε της ρίχνεις και τη χαριστική βολή όπως ο τσοπάνης το παροπλισμένο του σκυλί
παρά της απλώνεις το χέρι,κι ετσι με αθόλωτο βλέμμα και σταθερή φωνη της μιλάς για το τέλος που πρόκειται ν ακολουθήσει,γιατί πάνω απόλα πίστεψες στο δικαιωμα της για αυτοδιάθεση,ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να διαθέσει τον εαυτό της σε ένα παραμύθι σαν αυτό του κοριτσιού με τα σπιρτόξυλα,το τέλος της ζωής της να συμπίπτει με το τέλος της φαντασίωσης της

Ανώνυμος on Τρίτη, Ιανουαρίου 11, 2011 12:28:00 π.μ.

εκπνέοντας μαζί της...

Comment by 'ΚιρκόπορτΑ' on Τρίτη, Ιανουαρίου 11, 2011 3:09:00 π.μ.

βρισκω πολυ ευστοχη την αναλυση σου πορτατιφ. (αν και δεν γνωριζω το σκηνικο του Μαη εκ των εσω καθως δεν ειμαι απο αθηνα.)
ειδικα αυτο περι ξεπερασμα της οικονομιας ειναι επιτακτικη αναγκη. ολος ο καπιταλιστικος κοσμος εχει σαν ρυθμιστη και γνωμονα των παντων την οικονομια, κι αν ειναι δυνατον να μιλαμε για αποδομηση του υπαρχοντος χωρις να αποδομουμε τον κυριαρχο τροπο αντιληψης. ξερεις αυτα τα παγιωμενα μαρξιστικα καταλοιπα.. περι αγιας κοινωνιας,αντικειμενικων συνθηκων(στην εποχη του σχετικισμου!),κινηματικη καταπιεση στις ατομικες επιθυμιες(που καταληγουν μικρογραφιες των υπαρχων κοινωνικων σχεσεων),περι εργατικης ταξης την εποχη που τα νοηματα κι αναπαραστασεις της οικονομιας εχουν μολυνει καθε μυαλο.
θεωρω ως ετεροκαθορισμο οταν αντιδραμε με γνωμονα την οικονομια(εκτος αμα περιοριζεται σε αρχικους επικοινωνικακους στοχους).
θα διαφωνουσα μονο με το:
"Αντιθέτως, αυτός που μισεί την κοινωνία λατρεύει τον άνθρωπο, τον εξυψώνει με τις πράξεις του."
θα προσθετα πως αυτος που δεν εχει σχεση εξαρτησης(αρα και καταπιεσης) με την κοινωνια, εξυψωνει τον ανθρωπο. για πολλους λογους ειναι αρκετα αφαιρετικο το να πεις αυτος που μισει την κοινωνια, λατρευει τον ανθρωπο.

αυτα. να σαι καλα.

Comment by 'ΚιρκόπορτΑ' on Τρίτη, Ιανουαρίου 11, 2011 3:28:00 π.μ.

σορυ δεν προσεξα το "οποιος μισει -την υπαρχουσα κοινωνια-"

κι οσο για την 'επισημη' αναρχια πιστευω οσο θα ναι η 'επισημη' θα παραγκωνιζει ατομικιστες/αντικοινωνιστες διοτι θα λειτουργει ως κοινωνια που παραγκωνιζει τα 'δυσλειτουργικα' της κομματια.
αλλωστε το επιχειρημα "μισανθρωπος" μονο σε αυτοαναφορα καταληγει.αν καποιος μισει τον ανθρωπο γενικα ως ειδος, ως υπαρξη, αυτοματως μισει κ την δικη του υπαρξη απ'την βαση της αρα δεν υπαρχει κ καποιος λογος να εχει ισχυ αυτα που λεει κ που πραττει.
μην υποτιμουμε την αμφιδρομη σχεση ατομου-κοινωνιας, κανενα 'εγω' δεν ειναι παρθενογενηση. (γι'αυτο κ για μενα εχει μονο νοημα ή αυτος που μισει την υπαρξη, το "ειναι" γενικοτερα ή αυτος που μισει την υπαρχουσα κοινωνικη δομηση και τον ανθρωπο μεσα σ' αυτην.)

Ανώνυμος on Τρίτη, Ιανουαρίου 11, 2011 12:33:00 μ.μ.

ο 'κακοχωνεμένος ιδεολογικός πολτός' είναι η φράση κλειδί που ανοίγει την πόρτα των σκοτεινών υπογείων μας. Ακόμα και κακοχωνεμένος να είναι τι σε κάνει να πιστεύεις οτι η αντιπαράθεση με αυτόν δε θα οδηγούσε σε μία βελτίωση της χώνεψης; κι αν αρνείσαι την αντιπαράθεση με κάποιους που έχεις και δυο τρεις κοινές συνισταμένες προς συζήτηση πώς απευθύνεσαι ας πούμε σε έναν γείτονα που οι κόσμοι σας δεν έχουν καν επαφή; τον βλεπείς να φανταστώ ως κατσαρίδα;

επιμένω να μην αντιλαμβάνομαι τις οικονομικολογιστικές αναλύσεις σαν μια πρακτική του ανταγωνιστικού κινήματος (όρος που περιέχει το άγχος της επίσημης αναγνώρισής του) αλλά ως μια επίκαιρη τακτική των ημερών μας, όχι απαραίτητα κακή, σίγουρα όμως βαρετή.

'οι σχέσεις δεν αναφλέγονται ούτε πυροβολούνται', είπες. ακούστηκε κάπως μεταφυσικό;

το συντροφικά εννοείται
πρτφ

Ανώνυμος on Τρίτη, Ιανουαρίου 11, 2011 12:35:00 μ.μ.

κιρκόπορτα σύμφωνοι.
λουδίτη, τι εννοείς λογισμική αποδόμηση;

πρτφ

Δημοσίευση σχολίου

Για πες

ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΙ Αναγνώστες

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ

+Επιτέλους διακοπές
+Το αερόστατο
+Πέραμα
+Αναρχία
+Χόμλες
+Νεκρόπολη
+Παλαιστίνη
+Φόβος θανάτου
+Ο σπυ.
+Packman
+Ελεύθερη ώρα
+Ξεχασμένη φωτογραφία
+Θάλασσα
+Στον οδοντίατρο
+Ποσάδας
+Ότι λέω δε το είπα
+Εγώ κι εσύ
+Η τέχνη του δρόμου
+Debate
+H ψυχραιμία είναι ενοχή
+Καρέ της δευτέρας
+Τζόβενο
+Άγιος Παντελεήμονας
+Πρακτέο
+Κράτος εσπρέσσο
+Μαρκογιαννάκης
+Κοράνι
+Θάνατος στο στόμα
+CULT
+Κουκουλονόμος
+Ήρωες
+Λόρδος Μπάυρον
+Φρούτα του δάσους
+Σκαραμαγκά
+Ρουστίκ
+Άνοιξη
+Η γραφή σε 100 χρόνια
+Προυστ
+Μια ονείρωξη: καταξίωση
+Θήλυ
+Θήλυ Νο2
+Μανιφέστο εντομολογίας
+Κατερίνα Γώγου
+Θεωρία
+220.000 φύλλα
+Σκάει ο τζίτζικάς;
+Πνίγεται ο κροκόδειλος;
+Αναρχικός ή κράτος
+Παράξενο πρωινό
+Λετρισμός
+Νόμος
+Η φυσική του φασισμού
+Εδώ παπάς, εκεί παπάς
+Το κράτος είναι ο έλγιν
+Οικονομοκρατία
+Μονμάρτη
+Μπουκόφσκι
+Ουροβόρος όφις
+Ποίηση δωματίου
+Το χελιδόνι
+Χαλεπάς
+Πνευματικά δικαιώματα
+Γροθιά προς τα πάνω
+Φαιό
+Τα μυρμήγκια
+Δύο ξένοι στην ίδια πόλη
+Έχεις διδακτορικό;
+Καγιέν στις φλόγες
+H αυτοκτονία μου
+Ασφαλίτης
+Άγδιστις
+Ποιητής
+Το κλεφτρόνι
+Κ. Βήτα
+Άσπονδος
+Σύνδρομο Stendhal
+Πτέρυγα σκαρπαλέζου
+Παπανδρέου
+Το τέλος της γης
+Μίροσλαβ σωτηρίου
+Φίλα με
+Ηδονή
+Υπουργείο ηδονής
+Ακομπανιαμέντο
+Προικοσύμφωνη εξουσία
+Διάβολος
+Ο δρίτσας στη βουλή
+Καμράν ατίφ
+Nikolla todi
+Αχελώος
+Φιγούρα θανάτου
+Ελάφι κι ιστορία
+Το τηλεφώνημα
+Το απροσδόκητο
+Coltrane
+Πάντειο
+Ο αρχηγός
+Αντάρτικο
+Ακυβέρνητος κάμπος
+Ε75
+Θέλω να φύγω
+Βοβοτάδες
+Εισπρακτικές εταιρίες
+Levi-strauss
+Τλούπας
+Μυστικός δείπνος
+Σουλφαμιδόσκονη
+Ο συλλέκτης
+Αλέκτορας
+Μαμά δύση
+Μίλαν
+Λιανοκλάδι
+Ο κούνελος
+Μαριάννα βαρδινογιάννη
+Δικαστήρια Πειραιά
+Ρεσάλτο
+Βι.πε. λαμίας
+Μετα-ορισμοί
+Τετράποδος βούδας
+Το πείραμα
+Image
+Hit counter
+Mη φεύγεις
+Ασέξουαλ
+Τρίπτυχο
+Ακομινάτου
+Τεφλόν
+Βοnano
+Mentos
+Καυτερή πιπεριά
+Το παράλογο
+Μοναξιά
+Παλαιοκώστας
+Parking λιβανάτες
+Ταξίδι ακριβείας
+Τίτλοι ειδήσεων
+Λίμνη πλαστήρα
+Η διπλανή πόρτα
+History channel
+Βανδαλισμός
+Τζαζ
+Oικογενειακά δαιμόνια
+Ρίτσος
+Βαγδάτη

:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ: ΚΑΛΕΣΜΑ
KAI O ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ: ΔΕΣ ΤΟ

ΦΑΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΟΥΣ

ο χάος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΣΥ ΡΕ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ;

ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ENA MOYΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ PUNK ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ; ΠΑΤΑ ΕΔΩ